O niezłej jakości nauczania szkół katolickich przy różnych okazjach mówi się wiele. Na szczęście, oprócz pochlebnych sądów, do opinii publicznej docierają też wiarygodne wyniki badań.
Tak było w przypadku rankingu szkół zamieszczonego w 1. numerze z 2011 r. periodyku „Informator Gimnazjalisty. Perspektywy”. Wśród materiałów przeznaczonych dla gimnazjalistów wyłania się dość ciekawy obraz szkół katolickich w Polsce.
S. Maksymiliana z Rady Szkół Katolickich przeanalizowała ranking najlepszych liceów i techników w Polsce pod kątem pozycji w rankingu katolickich liceów ogólnokształcących i techników. Tegoroczna ocena liceów ogólnokształcących uwzględnia nie tylko wyniki olimpiad przedmiotowych, ale także matury z przedmiotów obowiązkowych i dodatkowych oraz ocenę wyższych uczelni. Jest to więc bardziej obiektywne. Katolickie licea ogólnokształcące osiągnęły wysoką pozycję w rankingu, zarówno w skali kraju, jak i w poszczególnych województwach. Szkoły te kształcą młodzież, opierając się na fundamencie wartości chrześcijańskich, głoszonych przez Kościół katolicki i zapisanych w polskiej kulturze. Jak słusznie zauważono w opracowaniu, szkoły katolickie kierują się w swej pracy wychowawczej i formacyjnej nauczaniem Ojca Świętego Jana Pawła II, największego pedagoga naszych czasów (por. „Perspektywy”, nr 1 (19) 2011, s. 7). Szkoły katolickie są otwarte dla wszystkich, którzy chcą budować swe życie na mocnym fundamencie - dla katolików i poszukujących prawdy, a także dla tych, którzy Boga nie znają, ale chcą uczyć się dialogu z innymi, aby budować pokój oparty na prawdzie i wzajemnym szacunku.
Trzeba wiedzieć, że uczniem w szkole katolickiej nie musi być katolik. Tym bardziej że duży procent tych szkół stanowią szkoły publiczne, a szkoły te są ogólnodostępne, więc każdy może być ich uczniem. Warunkiem jest zachowanie zasad statutowych.
W związku z listem papieża Leona XIV dotyczącym Światowego Dnia Dziecka (12 lutego 2026 r.), Dykasteria ds. Świeckich, Rodziny i Życia, „po dokładnym rozważeniu i w porozumieniu z Ojcem Świętym, uznała za stosowne odwołać obchody II Światowego Dnia Dziecka, pierwotnie zaplanowanego w Rzymie w dniach 25-27 września 2026 r” - poinformowano w Watykanie.
„Wszystkie inicjatywy dotyczące duszpasterstwa dzieci będą mogły być realizowane, według uznania ordynariuszy, na poziomie diecezjalnym lub parafialnym oraz z udziałem rodzin, które są naturalnym miejscem rozwoju ludzkiego i duchowego każdego dziecka” - czytamy w komunikacie opublikowanym na stronie internetowej tej instytucji watykańskiej. Ze swojej strony wspomniana dykasteria „kontynuuje swoje zaangażowanie w promowanie duszpasterstwa rodziny we wszystkich jej aspektach” - zapewniono.
Porzuciła grzeszne życie, aby pokutować na pustyni.
Żyła w latach ok. 344 – 421. Kiedy miała 12 lat, uciekła z domu rodzinnego, udała się do Aleksandrii i prowadziła tam życie rozpustne. Przez 17 lat uwodziła mężczyzn, nie dla zarobku, ale z potrzeby oddawania się rozpuście. Jej życie zmieniło się podczas pobytu w Jerozolimie – mimo grzesznego życia uważała się za chrześcijankę. W uroczystość Znalezienia Krzyża Świętego zamierzała wejść do Bazyliki Grobu Pańskiego, jednak została odepchnięta jakąś niewytłumaczalną siłą. Zwróciła się wówczas w modlitwie do Maryi. „Matko Miłosierdzia! Skoro odrzuca mnie Twój Syn, Ty mnie nie odrzucaj! Pozwól mi ujrzeć drzewo, na którym dokonało się także moje zbawienie” – modliła się. Ślubowała porzucić grzeszne życie i pokutować. Udała się na pustynię, nad rzekę Jordan, i tam w samotności, na umartwieniach i postach spędziła resztę swojego życia. W VI wieku powstał opis jej życia, zatytułowany Życie naszej matki św. Marii Egipcjanki. Według wszelkiego prawdopodobieństwa jego autorami byli mnisi z klasztoru św. Zozyma, kapłana, który odnalazł Marię na pustyni. W Wielki Czwartek o. Zozym wziął Najświętszy Sakrament, trochę żywności dla Marii i wyruszył na pustynię. Nad brzegiem Jordanu znalazł ją czekającą na niego i udzielił jej Komunii św. O św. Marii Egipcjance pisali: św. Cyryl Aleksandryjski, św. Zozym i św. Sofroniusz.
1 kwietnia był ostatnim dniem, w którym Jan Paweł II koncelebrował w swoim apartamencie Mszę św. Dzień później, 2 kwietnia 2005 r., o godzinie 21.37 Papież Polak odszedł do Domu Ojca, pozostawiając Kościołowi i światu niezwykłe dziedzictwo wiary, nadziei i miłości. W rocznicę jego śmierci wierni na całym świecie powracają pamięcią do ostatnich chwil życia Ojca Świętego, które stały się przejmującym świadectwem zjednoczenia z Chrystusem w cierpieniu.
Wspomnienia z tego czasu przybliża w swojej najnowszej książce „Największy z rodu Polaków” (wyd. Biały Kruk), zilustrowanej fotografiami Adama Bujaka, Jolanta Sosnowska – autorka i redaktorka wielu książek poświęconych życiu i pontyfikatowi Jana Pawła II, w tym monumentalnej czterotomowej biografii „Hetman Chrystusa”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
