Najbardziej właściwy moment na wręczenie prezentów ślubnych pojawia się tuż przed zajęciem miejsc przy weselnym stole (chociaż dziś w wielu przypadkach wręcza się je podczas składania życzeń).
Dawniej wszyscy goście wręczali prezenty rzeczowe. Obecnie dopuszczalne są prezenty pieniężne. Prezenty rzeczowe powinny być znacznej wartości i praktyczne. Państwo młodzi mogą wyrazić życzenie, co chcą otrzymać. Mogą przekazać wcześniej gościom listę spodziewanych prezentów, wybrać sklep, w którym będą nabywane (wtedy lista prezentów wyłożona jest w tym sklepie). Jeśli nie określą, co chcą otrzymać, dający prezenty powinni dyskretnie dowiedzieć się, jakie są ich potrzeby i co sprawiłoby im radość. Prezenty pieniężne nie mogą być zbyt małe. Jeśli kogoś nie stać na wręczenie znacznej sumy, kupuje prezent. Pieniędzy nie wręcza się państwu młodym, którzy są bardzo zamożni. Nie wręczają ich również osoby młodsze od państwa młodych oraz ich rówieśnicy, którzy są ich przyjaciółmi czy kolegami.
Do prezentu nie przytwierdza się na wierzchu wizytówki. Do środka prezentu należy jednak włożyć kartkę z życzeniami podpisaną przez ofiarodawcę czy ofiarodawców (aby młodzi wiedzieli, komu mają potem i za co listownie podziękować). Wraz z upowszechnieniem się prezentów w gotówce obyczaj ten został, i jest to logiczne, odniesiony również do tych prezentów (do koperty obok pieniędzy wkłada się podpisaną kartkę z życzeniami).
Jak czytamy w jednym z podręczników savoir-vivre’u: „Wypada, aby nowożeńcy odpakowali każdy prezent, obejrzeli go i serdecznie za niego podziękowali, dziękując równocześnie za przybycie na uroczystości ślubne. Nie wypada jednak, aby publicznie zaglądali do kopert zawierających pieniądze”. Jeżeli prezentów jest dużo lub państwo młodzi z innego powodu nie mogli za nie podziękować przy ich wręczeniu, czynią to pisemnie, najpóźniej po odbyciu podróży poślubnej, dziękując także w tym samym piśmie za udział w uroczystościach ślubnych.
Paweł wypowiada te słowa w samym środku sporu o Prawo, obrzezanie i wspólny stół. Stawką jest prawda Ewangelii. Apostoł mówi: „Przez Prawo umarłem dla Prawa, aby żyć dla Boga”. Prawo ujawnia grzech i nazywa go po imieniu. Pokazuje, że usprawiedliwienie jest darem i przychodzi od Boga. Paweł szanuje Prawo i zarazem wskazuje jego granicę. To właśnie Prawo doprowadziło go do uznania, że potrzebuje zbawczej śmierci Chrystusa.
Dlatego zaraz dodaje: „Z Chrystusem zostałem współukrzyżowany”. Grecki czasownik synestaurōmai stoi w formie dokonanej i trwałej: oznacza stan, który pozostaje. Krzyż wszedł w samo centrum tożsamości apostoła i stał się nową miarą jego życia. „Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus”. To jedno z najgłębszych zdań całego Pawła. Zachowuje ono osobę ucznia i otwiera ją na zamieszkanie Chrystusa. Apostoł nadal żyje „w ciele”, w zwyczajnej ludzkiej kruchości, lecz źródło tego życia bije w wierze w Syna Bożego. Greckie wyrażenie można rozumieć również jako udział w wierności Syna; oba odczytania prowadzą do tej samej prawdy. Uczeń stoi na darze Jezusa, „który umiłował mnie i wydał siebie za mnie”. Wiara wyrasta więc z osobistego doświadczenia bycia umiłowanym przez Ukrzyżowanego. Stąd rodzi się życie dla Boga.
„Brygida może stać się dla współczesnych kobiet zachętą do odgrywania pierwszorzędnej roli w społeczeństwie, które będzie otaczać szacunkiem jej godność i pozwoli jej na równi z mężczyzną brać udział w wypełnianiu Bożego planu w odniesieniu do ludzkości”. Tak papież Jan Paweł II napisał w 2002 r. w specjalnym przesłaniu do przełożonej generalnej Zakonu Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy – matki Tekli Famiglietti z okazji rozpoczęcia uroczystości 700. rocznicy urodzin św. Brygidy
W 1999 r. papież Jan Paweł II ogłosił św. Brygidę Szwedzką, św. Katarzynę ze Sieny i św. Teresę Benedyktę od Krzyża współpatronkami Europy. „Konkretny powód, dla którego wybrałem te właśnie postaci, kryje się w samym ich życiu” – wyjaśnił w Liście apostolskim ogłaszającym jego decyzję. Co takiego znalazł w historii życia kobiety pochodzącej z kraju, który dzisiaj rzadko kojarzony jest z katolicyzmem?
Święci codzienności wśród nas. Peregrynują relikwie św. Teresy i świętych małżonków Martin w archidiecezji łódzkiej
W archidiecezji łódzkiej rozpoczęła się peregrynacja relikwii św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz jej świętych rodziców — Ludwika i Zelii Martin. Relikwie zostały uroczyście wprowadzone do kościoła klasztornego Sióstr Karmelitanek Bosych w Łodzi.
Mszy św. przewodniczył o. Krzysztof Wesołowski OCD, przeor klasztoru i proboszcz parafii oo. Karmelitów w Łodzi. Eucharystię koncelebrował ks. dr Tomasz Liszewski, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi. W uroczystości uczestniczyli także ojcowie karmelici, siostry zakonne oraz licznie zgromadzeni wierni. Kaplica nie pomieściła wszystkich uczestników, którzy przybyli, by modlić się przy relikwiach świętej z Lisieux i jej rodziców.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
