Położenie gwiazdozbioru Byka blisko równika niebieskiego powoduje, że widać go z większości miejsc na Ziemi. Dlatego zna go większość mieszkańców naszego globu. Ten drugi gwiazdozbiór zodiakalny, obfitujący w gwiazdy i ich słynne gromady, jest jednym z najwspanialszych widoków naszego nieba. Najjaśniejszą gwiazdą konstelacji jest bladoczerwony Aldebaran, który symbolizuje oko byka. Ten odległy od nas o 68 lat świetlnych olbrzym ma średnicę 45 razy większą od Słońca. Nazwa gwiazdy oznacza „postępujący za”, ponieważ podąża za dwiema gromadami otwartymi: Plejadami i Hiadami.
Hiady są najjaśniejszą znaną gromadą otwartą gwiazd rozrzuconych wokół Aldebarana. Tworzą na pysku byka wyraźny kształt „V”. Wiek tej odległej o 150 lat świetlnych gromady oceniamy na około miliard lat. Hiady stanowiły zły znak dla żeglarzy, ponieważ wraz z ich pierwszym pojawieniem się następowała pora burz i ulewnych deszczy. Jednak najsłynniejszą z gromad gwiazdowych są Plejady, powszechnie znane jako „Siedem Sióstr” lub „Kurczęta” czy „Kokoszki”. Oddalone są od nas o 400 lat świetlnych, a ich wiek wynosi 50 milionów lat. Są więc znacznie młodsze niż Hiady. Popatrzmy na obydwie gromady otwarte przez zwykłą lornetkę. Wówczas ujrzymy wspaniały widok niewidocznych gołym okiem gwiazd. Dosłownie nie można oderwać od nich wzroku.
Gołym okiem nie zobaczymy też Mgławicy Krab. To mgławica planetarna, będąca pozostałością po wybuchu supernowej, którą Chińczycy zaobserwowali w 1054 r. Wybuch był tak potężny, że mimo wielkiej odległości, 6500 lat świetlnych, można ją było wówczas zobaczyć nawet w dzień! Materia gazowa wyrzucona w czasie wybuchu sięga dziś na odległość 3 lat świetlnych od gwiazdy, pięknie prezentując się na kolorowych fotografiach. W 1968 r. wewnątrz Mgławicy Krab odkryto pulsar. To wirująca gwiazda neutronowa z silnym polem magnetycznym, wysyłająca regularne impulsy promieniowania. W 1969 r. okres pulsacji nagle się zmniejszył. Zmieniła się również jasność mgławicy. Prawdopodobnie gwiazda wypromieniowała całą energię pobudzającą mgławicę do świecenia. Pozostałością po supernowej jest dziś gwiazda neutronowa o średnicy zaledwie 10 km. Żeby zrozumieć naturę takiej gwiazdy, wystarczy wyjaśnić, że jedna łyżeczka jej materii ważyłaby na Ziemi aż miliard ton. Tak gęste są gwiazdy neutronowe!
Przez ostatnie dwa tygodnie można było zauważyć, jak szybko na wieczornym niebie zmniejsza się odległość między jasnymi planetami - Wenus i Mars. W środę 24 marca można będzie podziwiać bajkowy widok sierpa Księżyca podwieszonego pod Wenus. W czwartek Srebrny Glob zawiesi się już pod Marsem. A w następne dni pomknie dalej w stronę planety Saturn.