Wiadomości ze świata

Stanowisko ComECE wobec przystąpienia nowych członków do UE

Komisja Episkopatów Wspólnoty Europejskiej ComECE ogłosiła 9 grudnia br. w Brukseli deklarację pt. Nadzieja, zaufanie, solidarność, wyrażającą wspólne stanowisko biskupów z krajów UE w sprawie przyjęcia nowych członków do Unii. Dokument - ogłoszony w związku ze szczytem Rady Europy (12-13 grudnia br. w Kopenhadze) - przedstawił na specjalnej konferencji prasowej w Brukseli sekretarz generalny ComECE, ks. prał. Noël Trëanon.
W swojej deklaracji biskupi określili przystąpienie do Unii Europejskiej dziesięciu nowych państw jako "dalekosiężną i głęboką zmianę w dziejach naszego kontynentu" oraz "zasadniczy krok na drodze do wspólnego dobra europejskiego". Zwrócili uwagę, że Unia Europejska zbudowana jest na wartościach uniwersalnych, a źródło i natchnienie dla wielu z nich stanowi Ewangelia Jezusa Chrystusa.
Zdaniem ComECE, "europeizacja Unii Europejskiej w wyniku przystąpienia nowych państw członkowskich jest źródłem nadziei, okazją do odnowy Unii oraz jej pierwotnej misji wspierania wolności, sprawiedliwości, pokoju i dobrobytu".
Stanowisko biskupów przygotowane zostało podczas sesji plenarnej ComECE, obradującej w końcu listopada br. w Brukseli.

Betlejemskie światło pokoju pojedzie do 30 krajów

Reklama

Światło Pokoju z Groty Narodzenia Jezusa w Betlejem zabłyśnie w blisko 30 krajach świata.
W tym roku w Betlejemskiej Grocie Światło Pokoju zapaliła 6-letnia Nadeen Kammar z chrześcijańskiej rodziny arabskiej. Harcerze austriaccy - którzy są twórcami tej inicjatywy - przywieźli je do Wiednia, gdzie podczas nabożeństwa ekumenicznego zostanie przekazane skautom z innych krajów europejskich. W Wigilię Bożego Narodzenia Światło Pokoju będzie rozwiezione po całej Austrii. Jednocześnie harcerze przekażą je wybitnym osobistościom w całej Europie.
Inicjatywa zapalania w Betlejemskiej Grocie Światła Pokoju i przewożenia go do różnych krajów europejskich, jako znaku miłości bliźniego i solidarności między ludźmi, zrodziła się w 1986 r. w radiowej rozgłośni Górnej Austrii - ORF w Linzu. Ten współczesny zwyczaj Bożonarodzeniowy wszedł już na stałe do tradycji okresu adwentowego.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Katolicy uznani za "ekstremistów religijnych"

Reklama

Kościół katolicki znalazł się na pierwszym miejscu wśród organizacji uznanych za "religijną ekstremę", która "zagraża bezpieczeństwu kraju". Jak podała 5 grudnia br. rozgłośnia "Echo Moskwy", listę tę zawiera projekt referatu przygotowany na wspólne posiedzenie Rady Bezpieczeństwa, Rady Państwowej i Rady ds. Współdziałania z Organizacjami Religijnymi przy Prezydencie Federacji Rosyjskiej. Dokument powtarza znane już zarzuty pod adresem Kościoła katolickiego. "Jeśli wszystko to jest prawdą, to jestem tym wstrząśnięty" - powiedział w wywiadzie dla rosyjskiej katolickiej gazety internetowej Cathnews. Ru przewodniczący Konferencji Biskupów Katolickich Rosji - abp Tadeusz Kondrusiewicz.
Z ostrym sprzeciwem wobec projektu referatu o ekstremizmie religijnym wystąpiły Słowiański Ośrodek Prawny i Instytut Religii i Prawa. We wspólnym oświadczeniu stwierdziły one, że dokument ten "stawia poza prawem wspólnoty religijne Rosji, a także usprawiedliwia wszelkie działania antykonstytucyjne wobec nich, wkraczając w prywatne życie wierzących. Oburzenie budzi fakt, że do pozytywnych posunięć, podejmowanych przez organy państwowe w walce z tą formą ekstremizmu, zaliczono takie odrażające działania, jak usuwanie z kraju duchownych katolickich i protestanckich, co już wywołało gwałtowny protest społeczności międzynarodowej.
Powszechnie uważa się, że dokument o religijnym ekstremizmie, który zamierza przyjąć rząd w Moskwie, stanie się przyczyną nowej fali prześladowań katolików w Rosji.

Maryja - wielki skarb Narodu

"Ekwadorczycy winni stale dziękować Opatrzności Bożej za wielki skarb duchowy, jakim jest dla nich od pięciu wieków Maryja". Podkreślił to 8 grudnia br. w swym kazaniu podczas Mszy św. polowej na placu przed kościołem św. Franciszka w Quito sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej - kard. Angelo Sodano, przebywający z wizytą oficjalną w tym kraju.
Gość z Watykanu przekazał Ekwadorczykom "pełne miłości ojcowskie pozdrowienie od Jana Pawła II, który z wielkim uczuciem wspomina podróż, jaką odbył do tego cudownego kraju w 1985 r.". Wraz z Księdzem Kardynałem Liturgię celebrowało wielu miejscowych biskupów i księży w obecności licznych wiernych oraz przedstawicieli władz z obecnym prezydentem kraju Gustavo Noboa Bejarano na czele. Uwagę zwracała obecność dużej liczby organizacji katolików świeckich z całego kraju, zaangażowanych w Misję Narodową, rozpoczętą z inicjatywy miejscowego Episkopatu jako odpowiedź na papieskie wezwanie do "niesienia Ewangelii do wszystkich zakątków świata".

Meksyk

Reklama

9 grudnia br. w całym Meksyku obchodzono po raz pierwszy święto św. Jana Diego - pierwszego Indianina, kanonizowanego 31 lipca br. przez Jana Pawła II podczas jego wizyty w tym kraju. Liturgiczne wspomnienie tego świętego wypada właśnie 9 grudnia, kiedy to w 1531 r. ukazała mu się po raz pierwszy Matka Boża. W dniu tym z różnych stanów Meksyku przybyło do bazyliki w Guadalupe ok. 30 tys. pielgrzymów.
Uroczystości rozpoczęły się 8 grudnia Mszą św., której w bazylice w Guadalupe przewodniczył arcybiskup Miasta Meksyk - kard. Norberto Rivera Carrera. 9 grudnia kard. Rivera poprowadził procesję z bazyliki do pobliskiego sanktuarium św. Jana Diego, poświęconego przez Papieża podczas jego wizyty w Meksyku na przełomie lipca i sierpnia br. Wieczorem tegoż dnia prymas Meksyku przewodniczył Mszy św. w sanktuarium, z udziałem wielu biskupów i księży oraz wiernych.

Izrael

Mianem historycznego określono w Izraelu wystąpienie łacińskiego patriarchy Jerozolimy - abp. Michela Sabbaha na Uniwersytecie Hebrajskim w tym mieście 4 grudnia br. Była to pierwsza wizyta patriarchy w tej znanej uczelni izraelskiej. Zwierzchnik Kościoła łacińskiego w Ziemi Świętej wygłosił tam wykład nt. Pokój dla Jerozolimy, będący głównym referatem kolokwium, zorganizowanego w związku z książką patriarchy pod tym samym tytułem, wydaną we Francji.

Belgia

Ponad 30 polskich dziennikarzy mediów chrześcijańskich przebywało w dniach 3-8 grudnia br. z roboczą, studyjną wizytą w Brukseli. Celem było prześledzenie działalności najważniejszych instytucji Unii Europejskiej - Konwentu przygotowującego przyszły traktat konstytucyjny oraz poznanie szczegółów dialogu instytucji kościelnych z brukselskimi urzędami. Wizyta miała charakter ekumeniczny - uczestniczył w niej rzecznik Kościoła ewangelicko-augsburskiego w Polsce oraz dyrektor prawosławnego Radia Orthodoxia z Białegostoku. Wśród mediów katolickich reprezentowane były m.in. Niedziela, Gość Niedzielny, Przegląd Katolicki, portale internetowe i rozgłośnie radiowe.

Białoruś

"Z okazji 550. rocznicy fundacji parafii św. Mikołaja w Świrze Jego Świątobliwość duchowo uczestniczy we wspólnej radości pasterzy i wiernych w tym jakże znaczącym wydarzeniu. Równocześnie składa najgorętsze życzenia, ażeby chrześcijańskie dziedzictwo - przekazywane z pokolenia na pokolenie i intensywnie przeżywane - dopomagało w solidnym budowaniu królestwa Bożego przez głoszenie z przekonaniem Dobrej Nowiny i sprawowanie sakramentalnych darów w wierności Chrystusowi. Jego Świątobliwość przesyła wszystkim uczestnikom świętego obrzędu błogosławieństwo apostolskie, niosące ze sobą obfite dary niebieskie" - tymi słowami, przekazanymi w imieniu Ojca Świętego Jana Pawła II, rozpoczęła się uroczystość w świrskiej parafii pw. św. Mikołaja na Białorusi. Mszy św. przewodniczył biskup pomocniczy archidiecezji mińsko-mohylewskiej Cyryl Klimowicz. Obecni byli księża z Litwy, Polski i Białorusi, przedstawiciele władz miejskich, a także przedstawiciel Cerkwi prawosławnej oraz wierni.

Tydzień na świecie

Stała misja Stolicy Apostolskiej przy Organizacji ds. Oświaty, Nauki i Kultury UNESCO w Paryżu obchodziła 50-lecie istnienia. Z tej okazji Jan Paweł II wystosował okolicznościowe przesłanie do stojącego obecnie na jej czele ks. prał. Francesco Follo.

Kościoły chrześcijańskie w USA zażądały podjęcia bardziej zdecydowanych kroków prawnych w ściganiu nielegalnej pornografii. Zażądano bezwzględnego ścigania firm odpowiedzialnych za przygotowywanie i rozpowszechnianie tego typu materiałów. Według informacji amerykańskiej agencji katolickiej CNS, należy do nich m.in. potęga w dziedzinie komunikowania - koncern AT&T i producent samochodów General Motors.

Henry Kissinger, weteran amerykańskiej dyplomacji, stanął na czele nowo powołanej w USA komisji śledczej złożonej z przedstawicieli Partii Republikańskiej i Partii Demokratycznej. Ma ona zbadać wydarzenia z 11 września 2001 r., określić ich przyczynę oraz popełnione przez Amerykanów błędy, a także zaproponować środki zapobiegające zamachom w przyszłości.

Według ujawnionego w Waszyngtonie raportu złożonego ONZ, Irak pracował nie tylko nad bombą atomową, ale i nad prostszą bombą - radiologiczną, określaną mianem bomby biednej.

Inspektorzy rozbrojeniowi ONZ skontrolowali pierwszy z pałaców Saddama Husajna. Dyktator Iraku przekazał im 12 tys. stron dokumentów, z których ma wynikać, że Bagdad nie posiada broni masowego rażenia. Jeśli Amerykanie udowodnią, że w raporcie są kłamstwa, Rada Bezpieczeństwa ONZ będzie musiała uznać ewentualną interwencję USA w Iraku za uzasadnioną.

Amerykańskie linie lotnicze United Airlines (UAL) złożyły w sądzie wniosek o ogłoszenie bankructwa. UAL jest największym przewoźnikiem lotniczym, jaki kiedykolwiek szukał ochrony prawnej przed wierzycielami.

Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) - zrzeszająca 55 krajów członkowskich - uchwaliła "Kartę o zapobieganiu i zwalczaniu terroryzmu".

Holenderski wywiad AIVD ostrzegł, że al-Kaida rekrutuje młodych ludzi, m.in. w meczetach i więzieniach, do walki w "świętej wojnie" przeciwko wrogom islamu. Według AIVD, rekrutacja odbywa się nie tylko w Holandii.

Rektorzy 80 włoskich uniwersytetów gremialnie podali się do dymisji w proteście przeciwko cięciom w wydatkach na oświatę w nadchodzącym roku.

Turcja zniosła stan wyjątkowy w walczącym o autonomię Kurdystanie (obowiązywał on od 1987 r.).

Przy estońskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych powołano specjalną komisję, która ma ocenić szkody wyrządzone obywatelom Estonii w czasie półwiecza okupacji sowieckiej.

Za wprowadzeniem do rosyjskich szkół zajęć z religii prawosławnej opowiedział się oficjalnie szef komunistów w tym kraju Giennadij Ziuganow. Projekt ten, zgłoszony przez obecnego ministra oświaty w rosyjskim rządzie, Władimira Filippowa, popiera także Rosyjska Cerkiew Prawosławna.

Kirgiski parlament przyjął ustawę, zgodnie z którą każdy poborowy może uniknąć służby wojskowej po zapłaceniu skarbowi państwa 500 dol.

"Planowane na 20 stycznia 2003 r. wybory w Autonomii Palestyńskiej są niemożliwe do przeprowadzenia - stwierdził przewodniczący palestyńskiego parlamentu Ahmed Kurei. - Nie przeprowadzimy ich w cieniu izraelskich czołgów" - dodał.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.