W minioną niedzielę pierwsza grupa bezdomnych została zaszczepiona przeciwko COVID 19. Łącznie przez cały dzień zostało zaszczepionych 120 osób zagrożonych kryzysem bezdomności.
Wszyscy chętni, którzy pojawili się przez cały dzień na Placu Katedralnym im. Jana Pawła II, zostali przebadani i zaszczepieni jednodawkową szczepionką. Dodatkowo osobom potrzebującym, zostało udzielone pierwsze wsparcie medyczne związane z różnymi dolegliwościami. Akcję szczepień dla osób bezdomnych przygotowali wspólnie przedstawiciele: Caritas Archidiecezji Łódzkiej, Zupy na Pietrynie, Ulicznej Misji Medycznej, Centrum Służby Rodzinie, Wojewódzkiej Stacji Ratownictwa Medycznego w Łodzi, Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego, Miasta Łódź, Pełnomocnika Wojewody ds. szczepień oraz Rady ds. rozwiązywania problemu bezdomności. Szczepienia poprzedziła kampania informacyjna przeprowadzona we współpracy łódzkich urzędów i organizacji pozarządowych. Wolontariusze rozdawali ulotki informujące o zaletach szczepień wśród bezdomnych m.in. podczas coniedzielnej akcji Zupa na Pietrynie., w łódzkich schroniskach dla kobiet i mężczyzn, siedzibie Caritas i punktach pomocowych oraz na parafiach. Wolontariusze rozmawiali także z potrzebującymi, starając się przekonać ich do skuteczności i sensu przyjęcia preparatu.
W niedzielne przedpołudnie namiot Wojewódzkiej Stacji ratownictwa Medycznego w Łodzi ustawiony został tuż obok znanego łódzkim bezdomnym namiotu Zupy na Pietrynie i Ulicznej Misji Medycznej, gdzie co tydzień mogą otrzymać ciepły posiłek oraz doraźną pomoc medyczną od wolontariuszy i ratowników medycznych. Docelowo w Łodzi ma zostać zaszczepionych blisko 800 bezdomnych, co w znacznym stopniu ma zapewnić im bezpieczeństwo w najbliższym czasie trwania pandemii.
Druga część akcji szczepień osób zagrożonych bezdomnością odbędzie się w niedzielę 27 czerwca, na Placu Katedralnym, w godzinach 10-18.
W parafii pw. św. Urszuli Ledóchowskiej odbyły się rozgrywki w piłkę nożną. Do rywalizacji zgłosiły się drużyny kobiet i mężczyzn. Wiele emocji wśród licznie przybyłych kibiców wzbudził mecz między zespołem sióstr Urszulanek i parafianek. A tak oceniła grę przeciwniczek Anna Sitarz kapitan zespołu – Siostry grały bardzo dobrze, mimo różnicy wieku pokazały klasę w piłce nożnej.
Opowiadanie o Zuzannie należy do greckiej tradycji Księgi Daniela. Akcja toczy się w Babilonie, pośród wygnańców. Dwaj starcy zasiadają jako sędziowie. Tekst pokazuje, jak władza religijna bywa narzędziem krzywdy. Zuzanna zostaje osaczona w ogrodzie, w przestrzeni domowej prywatności. Odmawia. Słyszy oskarżenie o cudzołóstwo. Prawo Mojżesza wymaga dwóch świadków w sprawach zagrożonych karą śmierci, a fałszywych świadków obciąża ich własnym wyrokiem (Pwt 19). Ten mechanizm daje starcom pozór wiarygodności. Zuzanna wypowiada zdanie z liturgii. Umiera jako niewinna. W modlitwie odwołuje się do Boga, który zna rzeczy ukryte. Wkracza Daniel. Przesłuchuje oskarżycieli osobno i pyta o szczegół. Odpowiedzi rozchodzą się. Sąd pęka, a kara spada na kłamców, zgodnie z Pwt 19. Hieronim zauważa grę słów po grecku między nazwami drzew i czasownikami „rozciąć” i „przepiłować” (schinos/schizein; prinos/prisein). Ten sam autor przypomina, że Kościoły czytają Daniela w wersji Teodocjona, a greckie części tej księgi funkcjonują w lekturze liturgicznej od starożytności. Juliusz Afrykański zarzuca Orygenesowi brak tej historii w hebrajskich księgach. Orygenes odpowiada, że wspólnoty chrześcijańskie ją zachowują i broni jej jako świadectwa o Bożej sprawiedliwości. Ambroży widzi w Zuzannie wzór wstydliwości. Bowiem milczy przed ludźmi, a mówi do Boga, bo czystość ceni wyżej niż życie. Hipolit czyta tę historię typologicznie. Babilon nazywa światem, a Zuzannę obrazem Kościoła nękanego przez niesprawiedliwych oskarżycieli.
Papież Leon XIV zezwolił Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych na publikację dekretu o heroiczności cnót ks. Henri’ego Caffarela, twórcy ruchu duchowości małżeńskiej Équipes Notre-Dame, obecnego również w Polsce. Ten francuski duchowny, jedna z najwybitniejszych postaci Kościoła we Francji w XX wieku, promował małżeństwo jako drogę do świętości.
Henri Caffarel urodził się 30 lipca 1903 roku w Lyonie. Uczęszczał do szkoły średniej prowadzonej przez braci marystów, kończąc ją bakalaureatem z matematyki. Zapisał się na studia prawnicze, lecz ich odbywanie uniemożliwiła mu niedokrwistość mózgowa, z którą zmagał się do końca życia. Pomagał więc swemu ojcu w pracy w handlu. W wieku 20 lat przeczytał książkę „Vademecum proponowane duszom zakonnym” włoskiej wizytki s. Benigny Consolaty Ferrero i zaczął myśleć o podjęciu życia konsekrowanego. Dwa lata później, po odbyciu służby wojskowej, chciał wstąpić do klasztoru trapistów, ale jego kierownik duchowy odradził mu, obawiając się, że problemy zdrowotne nie pozwolą mu przestrzegać surowej reguły zakonnej i odbywać studiów. Caffarel nie mógł z powodów zdrowotnych pójść do seminarium duchownego, ale rektor seminarium przy Instytucie Katolickim w Paryżu prał. Jean Verdier przygotował go do kapłaństwa i zapisał jako wolnego słuchacza w Instytucie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
