Co łączy kardynałów z Wiednia, Paryża, Brukseli i Lizbony?
Po co zebrali się razem na wiedeńskim przedkatedralnym placu 4 maja
br.? "Dziś Kościół chce uczynić nowy krok w kierunku ludzi, szczególnie
ludzi miast" - mówił kard. Schoanborn, otwierając Międzynarodowy
Kongres Nowej Ewangelizacji (Internationaler Kongress fuar Neue Ewangelisation)
.
Projekt zrodził się z inicjatywy Papieża. Europa, która
straciła swoje chrześcijańskie korzenie, potrzebuje odnowy, powrotu
do źródeł. Tym właśnie ma być IKNE. "Większość ludzi żyje obecnie
w miastach. To społeczność szczególna, napiętnowana samotnością,
egoizmem, pędem... - mówił kard. Lustiger. - Aby przyjąć obawy i
troski ludzi miast, Kościół miast potrzebuje wejść z nimi w dialog"
. Ludzi trzeba spotykać tam, gdzie są. "Chcemy wyjść na place, ulice,
do pubów i kawiarni. Ewangelia powinna być głoszona wszędzie" - mówił
odpowiedzialny za Kongres o. Neubauer (Wspólnota Emmanuel).
Rozpoczynając od Wiednia (w 2003 r.), przez Paryż (2004),
Lizbonę (2005) i Brukselę (2006), siedzibą Kongresu mają być kolejne
miasta europejskie. Przez 10 dni staną się one miejscem spotkania
ludzi z całego świata. Organizowane będą wykłady i seminaria poświęcone
tematowi ewangelizacji, spotykać się będą międzynarodowe grupy robocze.
Ich celem ma być dzielenie się doświadczeniami w misji, a przez to
motywowanie poszczególnych wspólnot do wyjścia na zewnątrz. Ale o
ewangelizacji nie można mówić tylko teoretycznie. Dlatego równolegle
prowadzona będzie ewangelizacja miasta. Przygotowania już trwają.
Podczas imprezy "startowej" 4 maja br. w Wiedniu mieliśmy
okazję zapoznać się z bogactwem tutejszego Kościoła. Przy 12 symbolicznie
otwartych drzwiach kościołów poszczególne parafie i wspólnoty miały
okazję podzielić się doświadczeniami, zaprezentować siebie i swą
działalność. Można było znaleźć przykłady ewangelizacji np. w kasynie
i pubach. Mieliśmy okazję posłuchać dobrej muzyki, zobaczyć młody
i żywy Kościół, na nowo przypomnieć aktualność i potrzebę radości,
nadziei i miłosierdzia, które przynosi Ewangelia. Obok hasła: Otwórzcie
drzwi Chrystusowi były to główne tematy (przesłanie) imprezy otwarcia.
Kardynałowie przypominali szczególną rolę młodych w tym przedsięwzięciu. "
Liczymy, że to Wy staniecie się głównymi ´aktorami´ IKNE" - powtarzali,
zachęcając do wzięcia udziału w Kongresie. Pierwsze spotkanie w Wiedniu
już za rok, w dniach 23 maja - 1 czerwca 2003 r.
Trzy niezwykłe historie ludzi, których wiara została poddana radykalnej próbie. Pierwsza rozpoczyna się od niewyobrażalnej tragedii i pytania: „Jeśli Bóg jest dobry, dlaczego do tego dopuścił?” Druga pokazuje młodego człowieka piszącego z zachwytem o zjednoczeniu z Chrystusem — człowieka, który później stanie się jednym z największych przeciwników religii. Trzecia prowadzi nas na nocny spacer C.S. Lewisa z J.R.R. Tolkienem i do zaskakującej podróży, podczas której niewierzący pisarz odkrył, że… już wierzy.
Dlaczego św. Piotr rozpoznał w Jezusie Mesjasza, choć faryzeusze wiedzieli o religii znacznie więcej? Czy wiara jest rezultatem logicznego rozumowania, osobistej decyzji, a może darem, którego człowiek nie potrafi sam sobie zapewnić? I co zrobić, gdy czujemy, że nasze połączenie z Bogiem staje się coraz słabsze?
Gdy umierała, nie miała nawet siedmiu lat, ale jej krótkie życie wciąż zadziwia i inspiruje.
Antonietta Meo, nazywana Nennoliną, przyszła na świat 15 grudnia 1930 r. w Rzymie. Była czwartym dzieckiem w pobożnej rodzinie, w której codzienny udział w Eucharystii był oczywistością. Mała Antonietta na pierwszy rzut oka nie różniła się od swoich rówieśników – była dzieckiem żywym, radosnym, głośno się śmiała, czasem psociła i była niegrzeczna (umiała jednak szybko przeprosić). Jej rodzice, Maria i Michael, każdego dnia modlili się z dziećmi. Nennolina chodziła do przedszkola, które prowadziły siostry zakonne, a jej dom stał zaledwie kilkaset metrów od bazyliki, w której do dziś znajdują się relikwie Krzyża Świętego. Dziewczynka wzrastająca w takiej atmosferze zadawała mnóstwo pytań dotyczących wiary, chciała też bardzo przystąpić do Komunii św.
Jest w „Mistyczce” - filmie zrealizowanym przez Rafael Film o Alicji Lenczewskiej - jedna scena, po której nie sposób wyjść z kina obojętnym. Alicja zamawia Mszę świętą i wypowiada: „Chcę ofiarować swoje życie za życie mojego brata”.
Kilkanaście lat temu otrzymałam propozycję od jednego z wydawnictw, bym napisała biografię Alicji Lenczewskiej. Odmówiłam. Bałam się, i mówię to bez wstydu, że nie mam kompetencji, żeby pisać o kimś, kto rozmawia z Jezusem. Historię potrafię zweryfikować w archiwum, relację świadka mogę nagrać i opisać, medialne studium przypadku mogę przygotować, ale mistyka? Ona nie zostawia po sobie akt. Zostawia tylko zeszyty, w których ktoś zapisuje zasłyszane z Góry słowa. Gdy odmówiłam wydawcy, miałam poczucie, że w ten sposób zamknęłam ten temat na zawsze.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.