Pan Kazimierz niegdyś alkoholik. Przepił wszystko, co miał cennego, nawet żonę i córkę. Dziś jest sam, siedzi na ławce w ząbkowickim Rynku. Ma chore serce i problemy z poruszaniem się. Mieszka w pokoju komunalnym, bez bieżącej wody i toalety, bez kuchni. Swoje trzypokojowe mieszkanie przepił.
- Zaczęło się niewinnie - opowiada. - Pracowałem na budowie. Kiedyś każdy pił, nieważne, gdzie pracował, było ciche przyzwolenie. W sektorze budowlanym to dopiero się piło - wspomina.
Rano na rozruch flaszeczka, w czasie przerwy zamiast śniadania, na obiad i po pracy z kolegami. Później już się nie robiło przerw - piło się cały czas.
- Wytrzeźwiałem za późno. Żona ode mnie odeszła, zabrała córkę. Byłem bez dachu nad głową, bo mieszkanie sprzedałem. Pojawił się moment zwrotny, każdy alkoholik na taki natrafia. Ja piłem wodę z kałuży na kaca. Okropne czasy. Podniosłem się i postanowiłem, że coś zrobię ze sobą i swoim życiem - opowiada pan Kazimierz.
Poszedł wtedy do burmistrza poprosił o jakieś lokum. Otrzymał od miasta pokoik. Na pana Kazimierza było już za późno. Okazało się, że zdrowie przepił. Ma problemy z sercem, każdy dzień może być ostatnim. Jest czysty i ogolony. Mówi, że nie patrzy na alkohol i dawnych kolegów, którzy nadal żyją w rynsztoku. Część z nich już nie żyje.
- Oczywiście, że nie było łatwo. Po ostatecznej decyzji nieraz budziłem się na ławce w parku z bólem głowy i kacem. Musiałem zerwać wszelkie dawne znajomości - tłumaczy. - Córka do mnie nie przyjedzie, bo do czego ma wracać? Do mojego pokoiku? Nie zapraszam jej nawet, bo wstyd. Zmarnowałem jej całe dzieciństwo - mówi ze łzami w oczach.
Alkohol nie wybiera swoich ofiar, jest bezwzględny i atakuje tych słabych, jednak bez podziału na płeć, wiek, status majątkowy.
- W rodzinach o lepszym statusie społecznym nie mówi się o alkoholizmie, bo jest to problem, który dotyka tych najbiedniejszych, patologię - taki jest stereotyp. Nic bardziej mylnego. Alkohol nie wybiera. Najgorzej jest zamiatać problem pod dywan - mówi wolontariuszka jednego z Klubów AA - ze względu na niewielką społeczność, w której mieszka, wolałaby pozostać anonimowa.
Problemy alkoholowe w dalszym ciągu są w naszym środowisku uznawane za coś bardzo wstydliwego, za sprawy, z którymi może się zmierzyć tylko najbliższa rodzina, która nieczęsto jest piętnowana przez sąsiadów, mieszkańców tej samej miejscowości.
- Obserwuje nie tylko tych, którzy przychodzą na terapię, ale także moich najbliższych, znajomych. W rodzinach o ugruntowanej pozycji społecznej picie po pracy drinka lub dwóch, piwka do obiadu jest problemem, o którym nie mówi się głośno. Nie szuka się także podwalin takich zachowań. Poszukuje się tylko kolejnych okazji do wypicia i wymówek. To ciężki temat. Najbardziej cierpią jednak dzieci. To dlatego nastolatkowie tak szybko sięgają po alkohol. Upijają się do nieprzytomności. Wzorce wynoszą z domu rodzinnego - zaznacza.
W życiu każdego alkoholika musi nastąpić punkt zwrotny - jak u pana Kazimierza, moment, w którym osiągnie się dno, bo jeśli alkoholik nie podejmie decyzji o leczeniu, o poddaniu się terapii - na nic wsparcie dzieci, małżonka, rodziców. Musi pojawić się wola walki, wola poprawy.
Alkoholicy bardzo często swego wyswobodzenia z nałogu dopatrują się w Opatrzności Bożej. Do Boga zwracają się o pomoc, do duszpasterzy. To spowiednik staje się jedynym powiernikiem najbardziej skrywanej tajemnicy. To kapłan leczy zranioną duszę i zmęczone ciało.
W trakcie leczenia nie wolno zapomnieć o najbliższej rodzinie - niemym świadku ciągłych libacji alkoholowych. Terapia rodzinna to jedno z najlepszych rozwiązań, rekolekcje dla trzeźwiejących alkoholików i ich rodzin to jedna z wielu propozycji, jakie Kościół może przedstawić alkoholikom i ich najbliższym.
Alinka modliła się przez całe swoje dzieciństwo, by to tato pił - nie mama. Nikt nie mógł pomóc jej mamie. Wracała z pracy i szła do osiedlowego sklepu po butelkę wódki i piwo.
- Na lepszy sen - tak mi tłumaczyła - mówi Alina. - Twierdziła, że nie może zasnąć, kiedy ojca nie ma. Tato pojechał do Londynu do pracy. Miało nam się żyć lepiej. Nie żyło nam się ani odrobinę lepiej. Dla mnie to był koszmar. Bałam się, będąc w szkole, czy mama nie upija się już w domu. Jeździła po pijaku samochodem. Sąsiadom wygadywała różne głupstwa. Musiałam zająć się domem. Sprzątałam, prałam, gotowałam, a i tak nie była zadowolona. Jej ciągłe pretensje doprowadzały mnie do szału. Ojciec nie chciał wrócić do Polski. Przyjeżdżał coraz rzadziej, tylko na święta - wspomina Alina.
To ona, jak tylko dorosła, wzięła sprawy w swoje ręce. Dzięki silnej więzi z Kościołem, który jako jedyny dawał jej schronienie i wyciszenie, sama za namową księdza proboszcza poddała się leczeniu dla rodzin osób z uzależnieniami.
- Grupa ludzi, których spotkałam, jak zaczęłam się leczyć, dała mi duże wsparcie. Pozwoliła wytrwać w najcięższych chwilach. Studiuję. Rodzice się rozwiedli. Mama nadal pije, nie chce poddać się terapii. Jak patrzę na nią, nienawidzę jej i zarazem jest mi jej strasznie żal, chciałabym jej pomóc, ale ona nie przyjmuje pomocy. Alkohol zniszczył jej piękną twarz, jest pomarszczona i zdeformowana… - Alina nie może patrzeć jak kobieta, którą kocha nad życie, powoli i systematycznie się zabija.
- Najbardziej cierpią dzieci - mówi wolontariuszka. - Mogłabym przytaczać konkretne sytuacje, ale nie o to chodzi. Chodzi o to, że tych, którzy przyznają się do problemów alkoholowych i chcą sobie z nimi poradzić, jest niewielu. Większość osób, które trafiają do naszej grupy, są skierowane przez ośrodek opieki społecznej. Są na dwóch, trzech spotkaniach, później znikają. Za rok pojawiają się ponownie. Tylko systematyczna praca i wola poprawy, zerwania z nałogiem przyczyniają się do sukcesu.
Okres wakacyjnej swobody, brak zajęć, zachęta ze strony rówieśników sprawiają, że w tym czasie młodzież chętniej sięga po alkohol. Statystyki nie są optymistyczne, bo jak się okazuje, coraz młodsze dzieci sięgają po swoje pierwsze piwo, pierwszą butelkę wina, pierwszy kieliszek wódki. Rozpoczął się sierpień - miesiąc trzeźwości. Pamiętajmy o rodzinach alkoholików i samych alkoholikach, odmawiając spożycia napojów procentowych. Pomódlmy się za proces ich wielkiej przemiany i życia w trzeźwości.
- Każdego dnia słyszymy o kryzysie ekonomicznym, którego konsekwencje odczuwają całe społeczeństwa. Rzadko mówi się jednak, że aktualne problemy wynikają z głębokiego kryzysu moralnego. Człowiek staje się więźniem cywilizacji chciwości i rywalizacji, a narastający w nim stres sprawia, że ucieka w świat konsumpcji, rozrywki i przyjemności. Coraz więcej osób jest uzależnionych od narkotyków, leków antydepresyjnych, hazardu, gier komputerowych czy Internetu. Mówi się dziś wręcz o „epoce uzależnień” oraz „nałogowej osobowości naszych czasów” - tłumaczy bp Ignacy Dec w liście do wiernych diecezji świdnickiej.
Trzeba pamiętać, że z chorobą alkoholową walczy się całe życie, a alkoholik - alkoholikiem jest aż do śmierci.