Karmelitanki Dzieciątka Jezus w stolicy Zagłębia stawiały pierwsze kroki, uczyły się życia zakonnego, stąd brały się pierwsze powołania. Dziś są rozsiane po świecie, jednak w Sosnowcu mają swój Dom Macierzysty, kościół i sarkofag z doczesnymi szczątkami współzałożycielki - sługi Bożej Matki Teresy Kierocińskiej.
31 grudnia 2011 r. siostry świętowały 90-lecie powstania zgromadzenia. Koncelebrowanej Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił metropolita częstochowski abp Stanisław Nowak. Nie zabrakło również gospodarza sosnowieckiej diecezji bp. Grzegorza Kaszaka.

Duchowość

Każdy rodzaj życia zakonnego to szczególny sposób naśladowania Chrystusa. Każdy ze ślubów zakonnych jest potrójnym „tak”, aby być całkowicie posłusznym woli Ojca, jak Chrystus - od żłóbka aż do krzyża. Poświęcenie siebie Bogu z Chrystusem i przez Chrystusa to chrystocentryczna świadomość Karmelitanek Dzieciątka Jezus. Teologowie karmelitańscy oddając wewnętrzny związek życia karmelitańskiego z Maryją podkreślają, iż doskonałość duszy karmelitańskiej zależy od tego, w jaki sposób potrafi odtworzyć w sobie życie Maryi, która pierwsza pisała regułę życia zakonnego w Nazarecie. Szczególnie charakterystyczny dla duchowości Karmelu rys maryjny znajduje częsty wyraz we wskazaniach założycieli, którzy pragnęli, aby siostry „wychowywały się w duchu Dziewicy i Jej duchem żyły”. Maryjny charakter zgromadzenia łączy się ściśle z rysem prorockim proroka Eliasza. To na Karmelu zakorzeniło się życie Eliasza i Jego „następców”, którzy podziwiając i rozmyślając życie Niepokalanej Dziewicy poświęcili się Jej czci. Z widzenia Boga przez Eliasza bierze Karmel swój ideał kontemplacji Bożych tajemnic w ciszy milczenia i samotności, by następnie owoce modlitwy zamieniać w apostolską gorliwość o zbawienie dusz. Pierwszym narzędziem do realizacji powyższego celu jest modlitwa, która nie tylko jest w służbie apostolstwa, lecz także sama staje się apostolstwem. Modlitwa oraz ofiara są dwoma obliczami tej samej rzeczywistości. Syntezą duchowości zgromadzenia, wypracowaną w licznych pismach i konferencjach założyciela i wypraktykowaną przez siostry, jest więc droga dziecięctwa duchowego. Dziecięctwo duchowe nie ma nic wspólnego z duchowym infantylizmem. Jest oparte na tajemnicy Wcielenia, w której Bóg zszedł ku człowiekowi i jest drogą, którą człowiek ma wrócić do Boga.

Życie codzienne

Siostry zaczynają dzień od modlitwy wcześnie rano. Pozostałą część dnia dzielą między pracę, modlitwę i odpoczynek. Na modlitwie spotykają się jeszcze w południe, wieczorem i przed spoczynkiem. Wspólnie odmawiają modlitwy brewiarzowe - Jutrznię, godzinę czytań, modlitwy w ciągu dnia, Nieszpory i Kompletę, odmawiają także Różaniec, prowadzą czytania duchowe i godzinę rozmyślania. Dwa razy w ciągu dnia, po obiedzie i kolacji, spędzają czas razem na rekreacji, tj. ok. dwóch godzin dziennie. Czas od godz. 14.00 do 15.00 każdego dnia to tzw. godzina milczenia, którą każda siostra może wykorzystać według swoich potrzeb. Resztę dnia siostry poświęcają na pracę.

Jak siostry wyglądają?

Strój zakonny Karmelitanki Dzieciątka Jezus to brązowy długi habit przepasany skórzanym brązowym pasem z różańcem z lewej strony, na habicie brązowy szkaplerz, pod szkaplerzem krzyżyk profesyjny, na głowie biała toka i czarny welon. Poza tym siostry zakładają biały płaszcz podczas liturgii oraz brązowy używany poza domem.

Apostolstwo

Życie zakonne sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus ma dwa aspekty: kontemplacyjny i apostolski. Jest to możliwe dzięki przemieniającemu działaniu Boga. Jak podkreślają siostry, im bardziej otwierają się na wymiar relacji z Bogiem, tym bardziej stają się uważne na wymogi Kościoła i rozwijają wewnętrzne życie, postrzegając rzeczywistość oczyma wiary. Właśnie takie spojrzenie uzdalnia je do odkrywania wszędzie Bożych zamiarów. W każdym rodzaju podejmowanej posługi dzielą się osobistym doświadczeniem spotkania z Bogiem. Stąd głównym dążeniem Karmelitanek Dzieciątka Jezus jest trwanie w głębokiej relacji z Bogiem oraz służba najbiedniejszym braciom i siostrom, dając świadectwo doświadczanej Bożej miłości przez czynną posługę. Swoje apostolstwo Karmelitanki rozpoczęły na terenie Sosnowca od opieki nad bezrobotnymi, biednymi, sierotami i chorymi. W okresie II wojny światowej szeregi zgłodniałych śpieszyły do ich domu, gdzie siostry zorganizowały „Kuchnię dla biednych”, a dla dzieci Dom Dziecka. W tym czasie również więźniowie i partyzanci byli otoczeni modlitwą i materialną opieką sióstr. Dzisiaj ważnymi wymiarami dawania świadectwa życia oddanego Bogu, jest konkretna posługa w pracy duszpasterskiej. Siostry pracują na misjach, jako katechetki, organistki, zakrystianki, siostry parafialne, prowadzą przedszkola, ochronki, domy rekolekcyjne.