W sobotę 7 maja br. w bazylice archikatedralnej pw. św. Jakuba czterech alumnów Archidiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie otrzymało z rąk bp. Mariana Błażeja Kruszyłowicza święcenia w stopniu diakona. Pierwszy stopień święceń otrzymali: dk. Tomasz Gruszto z parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Golczewie, dk. Michał Mikołajczak z parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Szczecinie, dk. Marek Kokoszyński w parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Szczecinie oraz dk. Tomasz Romantowski z parafii pw. Matki Bożej Jasnogórskiej w Lubinie.
Nowo ustanowieni diakoni przygotowywali się do święceń przez tygodniowe rekolekcje, które odbywali w Myśliborzu w Domu Macierzystym Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. Diakoni są bardzo wdzięczni siostrom za życzliwość oraz stworzenie duchowej atmosfery, która pomogła przeżyć te rekolekcje w wyjątkowy sposób. Sam dzień święceń poprzedziły piątkowe Nieszpory pod przewodnictwem bp. Kruszyłowicza, który wskazywał na wzór patronów dnia - świętych apostołów Filipa i Jakuba oraz bł. Jana Pawła II.
W czasie homilii Ksiądz Biskup wskazał na urząd diakona w pierwotnym Kościele, szczególnie podkreślił heroizm, jaki czasami był potrzebny w służbie Bogu i człowiekowi, oddanie całego siebie aż do przelania krwi, jak dał tego przykład św. Szczepan, diakon, pierwszy męczennik. Ksiądz Biskup odniósł się również do realiów Kościoła współczesnego, wskazując na wiele niepokojów, napięć i problemów współczesnego człowieka. Mówił, że czasy, w które wchodzą nowi diakoni ze swoją posługą, są niełatwe. Ale jesteśmy pewni, że Bóg nie opuszcza nikogo, kto z Nim współdziała i jest dla niego pomocą. Ksiądz Biskup umacnia to przekonanie nie tylko swoim słowem, ale również przykładem życia, trwając już od ponad 50 lat w szczególnej służbie Bogu i Kościołowi jako kapłan.
O funkcji diakonów w Kościele dowiadujemy się już z Dziejów Apostolskich (Dz 6,1-7). W pierwotnym Kościele diakon odpowiedzialny był za dzieła charytatywne, jakie gmina chrześcijańska podejmowała. Diakoni pełnili również szczególne funkcje liturgiczne, tak jest do dzisiaj. Odczytują Ewangelię, podają w czasie liturgii intencje modlitw, rozdzielają wiernym Eucharystię, są szafarzami sakramentu chrztu, asystują przy sakramencie małżeństwa, przewodniczą liturgii pogrzebu i nabożeństwom, a także pomagają biskupowi w celebrowaniu liturgii. Diakonat jest pierwszym z trzech stopni sakramentu święceń obok prezbiteratu i biskupstwa. W obrzędzie święceń, biskup nakłada na kandydata ręce, ale nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi (Vaticanum II, „Lumen gentium”, 29). Diakoni nie są powoływani, by zastępować kapłanów, ale po to, by ich wspierać. Dlatego nie wykonują funkcji typowo kapłańskich, jak celebrowanie Eucharystii, rozgrzeszanie i namaszczanie chorych, związane z rozgrzeszeniem, ale wsparci łaską sakramentalną, mają za zadanie służyć Kościołowi w posłudze liturgii, słowa i miłości (Vat. II, LG, 29). Święcenia w stopniu diakona wprowadzają już do stanu duchownego. W ten sposób diakon jest również zobowiązany do regularnej celebracji Liturgii Godzin.
Szczególne podziękowanie należy się chórom „Primo Vere” i seminaryjnemu pod kierownictwem ks. dr. Zbigniewa Woźniaka za uświetnienie wspaniałym śpiewem uroczystej liturgii.
Pamiętajmy w naszych modlitwach o nowo ustanowionych diakonach, aby byli wierni Chrystusowi i czerpiąc moc z Niego, sami byli świadkami wiary, nadziei i miłości przed współczesnym światem.