Ks. Łukasz Ziemski: - Ksiądz Biskup prowadzi i zarazem przeżywa rekolekcje kapłańskie w seminarium. Jakie refleksje towarzyszą Księdzu Biskupowi?

Bp Ignacy Dec: - W mojej dotychczasowej posłudze kapłańskiej przeprowadziłem dotąd, wedle mojej statystyki, 119 serii rekolekcji, w tym 16 kapłańskich. Obecne są piątą serią w posługiwaniu biskupim. Jeśli Pan Bóg pozwoli, to w tym roku wygłoszę jeszcze dwie serie rekolekcji dla księży, jedną koło Paryża dla księży posługujących w Polskiej Misji Katolickiej we Francji i w listopadzie we Lwowie - dla księży archidiecezji lwowskich obrządku łacińskiego.
Zazwyczaj biskupi nie głoszą rekolekcji dla księży swojej diecezji. W tym roku podjąłem się przeprowadzenia jednej serii takich rekolekcji z naszymi księżmi z racji zakończonego Roku Kapłańskiego, by niejako utrwalić owoce tegoż Roku. Także bp Adam przeprowadzi jedną serię rekolekcji w czasie bieżących wakacji.
Każde rekolekcje są dużym wysiłkiem duchowym zarówno dla prowadzącego, jak i dla uczestniczących. Mimo trudu, jaki jest wymagany, lubię ten czas, gdyż dobrze jest przebywać z braćmi przed Panem Bogiem, modlić się i rozmyślać o tym, czym obdarzył nas Pan i jak dotąd odpowiadaliśmy i jak w przyszłości winniśmy odpowiadać na Jego miłość, na dar powołania.

- W tym roku kapłani przeżywają rekolekcje w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Świdnickiej. Czy to miejsce ćwiczeń rekolekcyjnych ma, według Księdza Biskupa, szczególne znaczenie?

- Wyższe Seminarium Duchowne jest nazywane wieczernikiem Kościoła diecezjalnego. Nasz wieczernik jest młody, tak jak młoda jest nasza diecezja. Większość kapłanów naszej diecezji narodziła się do kapłaństwa w wieczerniku Kościoła wrocławskiego, część była święcona w Legnicy. Wszystkich naszych księży i starszych, i najmłodszych chcemy związać mocniej duchowo z naszym seminarium. Myślę, że przez rekolekcje odprawiane w Domu Ziarna takie związanie się pogłębia.

- Uczestniczył Ksiądz Biskup w zakończeniu Roku Kapłańskiego w Rzymie. Jakie owoce tego czasu już dostrzega Ksiądz Biskup? Jakie powinny być trwałe owoce Roku Kapłańskiego?

- Rzymskie uroczystości związane z zakończeniem Roku Kapłańskiego były dla mnie i z pewnością dla wszystkich księży przybyłych do Rzymu wielkim przeżyciem. Nie mogłem wziąć udziału w całym programie owego zakończenia. Udało mi się jednak być na najważniejszych spotkaniach, którym przewodniczył sam Ojciec Święty Benedykt XVI. Najpierw była to piękna wigilia zakończenia, odprawiona na Placu św. Piotra w czwartek wieczorem 10 czerwca br. Wysłuchaliśmy wzruszających świadectw księży i kapłańskich rodzin. Następnie Ojciec Święty odpowiadał na pytania i problemy postawione przez pięciu księży, reprezentujących pięć kontynentów naszego globu. Papież mówił bez kartki. Była to wspaniała katecheza. Warto się z nią zapoznać. Jej fragmenty były drukowane już w prasie katolickiej, a całościowy tekst ukaże się z pewnością w polskim wydaniu: „L’Osservatore Romano”. Po dialogu z Ojcem Świętym miała miejsce adoracja Najświętszego Sakramentu. Rozentuzjazmowany dotąd Plac św. Piotra na kilkanaście minut pogrążył się w głębokiej ciszy. Trwała wielka modlitwa adoracyjna pod przewodnictwem Piotra naszych czasów. Także piękny był następny dzień, uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, dzień zakończenia Roku Kapłańskiego. Ojciec Święty sprawował Mszę św. na Placu św. Piotra z kilkuset biskupami i z ok. piętnastoma tysiącami księży. Mówią, że była do największa koncelebra w dotychczasowych dziejach Kościoła. Wysłuchaliśmy pięknej homilii papieskiej na temat kapłaństwa. Ojciec Święty oddał kapłanów, Kościół i całą ludzkość Niepokalanemu Sercu Matki Najświętszej.

Pytał Ksiądz o owoce Roku Kapłańskiego. Są one w większości zakryte przed naszymi oczami. Spodziewamy się, że Rok ten przyczynił się z pewnością do odnowienia gorliwości w posłudze kapłańskiej i do pogłębienia wierności kapłanów na wzór samego Chrystusa.

- Co, według Księdza Biskupa, wpływa na skuteczność nauczania poszczególnych kapłanów?

- Przede wszystkim modlitwa i ewangeliczna osobowość kapłana. W ten sposób prowadził duszpasterstwo św. Jan Vianney. Przez swoje rozmodlenie, sprawowane sakramenty, przez ubogi styl życia tak wielu przyciągnął do Pana Boga. Nie trzeba naturalnie lekceważyć dobrego przygotowania teologicznego i zadowalającej orientacji w problemach współczesności, ale najwięcej można pozyskiwać ludzi dla Ewangelii przez kapłańską duchowość, ewangeliczny styl życia.

- Podczas jednej z konferencji mówił Ksiądz Biskup o istocie sakramentu pokuty i pojednania. Czy można mówić o związku kryzysu spowiedzi z kryzysem spowiedników?

- Najpierw rozważałem na tej konferencji z księżmi, co znaczy nawracać się w życiu kapłana, a następnie snułem refleksje nad kapłanem jako spowiednikiem i penitentem. Myślę, że dzisiejszy kryzys sakramentu pokuty, widoczny w krajach zachodnich, ma swoje źródło w zaniku gorliwości posługi kapłanów w konfesjonale. Nie wiem, czy nie wpłynęły na to także tendencje protestantyzujące w Kościele posoborowym. Dzisiejszy Kościół może być odnowiony przez większą gorliwość kapłanów w dziedzinie sprawowania sakramentu pokuty i pojednania. Chodzi tu przede wszystkim o obecność, dyspozycyjność kapłana w konfesjonale, jak również o regularną dobrą spowiedź samego kapłana. Rzeczywiście można by powiedzieć, że kryzys sakramentu pokuty jest w pewnej mierze konsekwencją kryzysu kapłana jako spowiednika i penitenta.