Do nich zaliczyć należy wielu Ojców: Orygenesa, św. Epifaniusza, św. Jana Chryzostoma, św. Ambrożego, św. Bernarda, św. Lutgardy Belgijskiej, św. Huberta z Casale, św. Bonawentura, św. Mechtylda, św. Gertruda. Nabożeństwo do Bożego Serca rozkwitało we Francji i w Polsce, a propagowali je m.in. św. Franciszek Salezy, św. Jan Eudes, o. Kacper Drużbicki. Na całym świecie zaczęło się intensywnie rozwijać od czasu objawień św. Małgorzacie Marii Alacoque, czyli od 1675 r.

Obietnice Pana Jezusa

Podczas objawień Pan Jezus dał św. Małgorzacie Alacoque dwanaście obietnic, dotyczących czcicieli Jego Serca: 1. Dam im łaski, potrzebne w ich stanie; 2. Ustalę pokój w ich rodzinach; 3. Będę ich pocieszał w utrapieniach; 4. Będę ich pewną ucieczką w życiu, a szczególnie w godzinę śmierci; 5. Będę im błogosławił w ich przedsięwzięciach; 6. Grzesznicy znajdą w mym Sercu źródło i ocean miłosierdzia; 7. Dusze oziębłe staną się gorliwymi; 8. Dusze gorliwe prędko dojdą do doskonałości; 9. Będę błogosławił domom, w których wizerunek Serca mojego będzie czczony; 10. Osoby, które będą to nabożeństwo rozszerzały, będą miały imię swoje wypisane w Sercu moim; 11. Dam kapłanom dar wzruszania serc nawet najzatwardzialszych; 13. W nadmiarze miłosierdzia Serca mojego przyrzekam tym wszystkim, którzy będą komunikować w pierwsze piątki miesiąca przez dziewięć miesięcy z rzędu w intencji wynagrodzenia, że miłość moja udzieli łaskę pokuty, iż nie umrą w mojej niełasce, ani bez Sakramentów świętych, a Serce moje będzie im pewną ucieczką w ostatniej godzinie życia.

Godzina święta

Wywodzi się także od św. Małgorzaty Marii Alacoque, wobec której Pan Jezus wyraził życzenie, aby wierni w nocy z czwartku na pierwszy piątek miesiąca adorowali chociaż przez godzinę Najświętszy Sakrament dla uczczenia konania Chrystusa w Ogrodzie Oliwnym. Praktykę obecnie podtrzymuje Arcybractwo Straży Honorowej Najświętszego Serca Pana Jezusa, powstałe w 1718 r. w klasztorze Sióstr Wizytek w Krakowie.

Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa

Do najstarszych litanii należy Litania do Wszystkich Świętych, znana już w greckich księgach liturgicznych w VII w. Tak zwana Litania Loretańska pochodzi prawdopodobnie z XII w. Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa została zainicjowana ok. 1689 r. w nurcie kultu serca Pana Jezusa. Obecna pochodzi z XIX w. Jej początek miał miejsce w klasztorze francuskich Wizytek. Do publicznego odmawiania zatwierdził ją papież Leon XIII 2 kwietnia 1889 r. On też dołączył do litanii akt poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Papież Pius XI dodał akt wynagrodzenia Sercu Jezusowemu, który nakazał odmawiać co roku w uroczystość Serca Jezusowego.

Polski wkład

Jednym z ważniejszych form kultu jest uroczystość liturgiczna Najświętszego Serca Pana Jezusa. Obchodzona jest zawsze w piątek po oktawie Bożego Ciała. Początkowo ustanowione w 1765 r. święto dotyczyło tylko terytorium Polski, tj. ówczesnego Królestwa Polskiego. Decydującym w tej sprawie stał się memoriał biskupów polskich wysłany do tego papieża w 1765 roku. Memoriał podaje najpierw historyczny przegląd kultu, a następnie uzasadnia bardzo głęboko „godziwość i pożytki” płynące z tego nabożeństwa. Papież Pius IX w roku 1856 rozszerzył święto Serca Pana Jezusa na cały Kościół. Leon XIII 31 grudnia 1899 r. oddał Sercu Jezusowemu w opiekę cały Kościół i rodzaj ludzki.

Serce miłości pełne

Pełne miłości serce Jezusa jest otwarte dla wszystkich. Św. Jan Paweł II zachęcał: „Uczcie się od Bożego Serca ogarniać waszym sercem wszystkich ludzi potrzebujących pomocy duchowej, moralnej, czy materialnej. Dziś potrzebne jest światu serce wielkie, serce otwarte, serce na miarę Najświętszego Serca Jezusa!”