Droga Krzyżowa ulicami Rzeszowa weszła już do tradycji. Odbywa się zawsze w pierwszy piątek Wielkiego Postu i gromadzi parę tysięcy wiernych. Odkąd stanął Krzyż „Ofiarom Komunizmu” na placu Śreniawitów, stał się miejscem pierwszej stacji Drogi Krzyżowej. Dalej droga wiedzie ulicami: Lisa-Kuli, Zamkową, 3 Maja, przez plac Farny, ul. Sokoła do Sanktuarium Matki Bożej, Pani Rzeszowa. 23 lutego przeszliśmy ulicami Starego Miasta, niosąc Krzyż - symbol, który był świadkiem strajków chłopskich na naszym terenie oraz porozumień rzeszowsko-ustrzyckich.
W roku Biblii i słów Ewangelii „Przypatrzcie się bracia powołaniu waszemu” uczestniczyliśmy w rozważaniach Męki Chrystusa, przygotowanych przez ks. dr. Marka Dzika - wykładowcy Nowego Testamentu w Wyższym Seminarium Duchownym w Rzeszowie, z myślą jak realizować program osobistego nawrócenia w okresie Wielkiego Postu. Słowa z tekstów ewangelicznych pogłębione rozważaniami Księdza Biblisty prowadziły do zamyślenia nad współczesnym człowiekiem, który idzie za Chrystusem. Rodziły się pytania, po której jest stronie, czy jest Weroniką, Cyrenejczykiem, czy wśród zgrai oprawców, którzy dodają cierpienia.
Czy stać nas na projekt życia, by nie dokładać cierpień Chrystusowi i bliźniemu, ale realizować Chrystusowe Miłosierdzie.
Nabożeństwu, przeżywanemu w skupieniu i uwadze, przewodniczył bp Edward Białogłowski. Ofiarował w intencji naszej diecezji, dziękując za 15 lat istnienia i prosząc o dalsze błogosławieństwo Boże.
Krzyż nieśli przedstawiciele kombatantów, młodzieży z Liceum Katolickiego, Ruchu Czystych Serc, nauczyciele i wychowawcy rzeszowscy, Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, Caritas Diecezji Rzeszowskiej oraz Rzeszowskiego Stowarzyszenia św. Brata Alberta, Siostry Pijarki i Felicjanki, młodzież akademicka naszego miasta, Stowarzyszenie Rodzin Wielodzietnych, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Akcja Katolicka, Liturgiczna Służba Ołtarza, Domowy Kościół i klerycy.
Modlitwę i rozważania pogłębiał śpiew pieśni wielkopostnych prowadzony przez kleryków i młodzież KSM-u. Wierni podchwytywali powtarzający się refren z Koronki do Miłosierdzia Bożego: „Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci...”. Uniesione wtedy światła ukazywały wielką liczbę podejmujących tę publiczną modlitwę wiernych.
Droga Krzyżowa zakończona została modlitwą w intencjach podanych przez Ojca Świętego w celu uzyskania odpustu zupełnego. Ksiądz Biskup udzielił pasterskiego błogosławieństwa i podziękował za wspólną modlitwę licznie zgromadzonym wiernym mimo mroźnej pogody i służbom porządkowym towarzyszącym ceremonii. Na zakończenie sprawowana była przez Księdza Biskupa Msza św. w kościele Ojców Bernardynów.
Wizja doliny wysuszonych kości należy do czasu po roku 587, gdy Izrael utracił ziemię, świątynię, króla i - jak sam mówi - nadzieję. Bóg cytuje tę skargę dosłownie: „wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas”. Prorok zostaje postawiony pośrodku doliny pełnej kości „bardzo wyschłych” - śmierć dawna i dopełniona hańbą braku pogrzebu, który w Izraelu oznaczał zerwanie więzi z ziemią ojców i pamięcią wspólnoty. Na pytanie: „synu człowieczy, czy kości te powrócą znowu do życia?” Ezechiel nie odpowiada ani „tak”, ani „nie”: „Panie Boże, Ty to wiesz” - pokora, która oddaje sprawę Temu, kto jedyny zna drogę ze śmierci do życia. Ożywienie dokonuje się dwustopniowo, według wzorca stworzenia człowieka z Rdz 2,7: najpierw prorokowanie do kości - zbliżają się z trzaskiem, pokrywają ścięgnami, ciałem i skórą, „ale ducha w nich nie było”; potem prorokowanie do ducha. Cała scena gra wieloznacznością hebrajskiego rûaḥ, które w tych czternastu wersetach oznacza kolejno wiatr, strony świata („od czterech wiatrów”), tchnienie i Ducha Bożego - jedno słowo spina meteorologię, anatomię i pneumatologię, bo życie na każdym poziomie jest darem tego samego Boga. Wyjaśnienie wskazuje pierwszy sens: kości to „cały dom Izraela”, otwarcie grobów to wyprowadzenie z wygnania. Lecz obrazy sięgnęły dalej, niż sięgała odbudowa polityczna - judaizm i chrześcijaństwo odczytały w nich zapowiedź zmartwychwstania umarłych; freski synagogi w Dura Europos z III wieku ilustrują tę wizję właśnie tak, a liturgia Kościoła czyta ją w wigilię Zesłania Ducha Świętego. Ireneusz sięgał po nią w obronie zmartwychwstania ciała: skoro Bóg na początku ulepił człowieka z prochu, może też ożywić wyschłe kości - ciało jest Jego dziełem, nie przeszkodą. Refren „i poznacie, że Ja jestem Pan” mówi o poznaniu przez doświadczenie: lud, który uważa się za martwy, pozna Boga po tym, że żyje.
Gdy umierała, nie miała nawet siedmiu lat, ale jej krótkie życie wciąż zadziwia i inspiruje.
Antonietta Meo, nazywana Nennoliną, przyszła na świat 15 grudnia 1930 r. w Rzymie. Była czwartym dzieckiem w pobożnej rodzinie, w której codzienny udział w Eucharystii był oczywistością. Mała Antonietta na pierwszy rzut oka nie różniła się od swoich rówieśników – była dzieckiem żywym, radosnym, głośno się śmiała, czasem psociła i była niegrzeczna (umiała jednak szybko przeprosić). Jej rodzice, Maria i Michael, każdego dnia modlili się z dziećmi. Nennolina chodziła do przedszkola, które prowadziły siostry zakonne, a jej dom stał zaledwie kilkaset metrów od bazyliki, w której do dziś znajdują się relikwie Krzyża Świętego. Dziewczynka wzrastająca w takiej atmosferze zadawała mnóstwo pytań dotyczących wiary, chciała też bardzo przystąpić do Komunii św.
Trzy niezwykłe historie ludzi, których wiara została poddana radykalnej próbie. Pierwsza rozpoczyna się od niewyobrażalnej tragedii i pytania: „Jeśli Bóg jest dobry, dlaczego do tego dopuścił?” Druga pokazuje młodego człowieka piszącego z zachwytem o zjednoczeniu z Chrystusem — człowieka, który później stanie się jednym z największych przeciwników religii. Trzecia prowadzi nas na nocny spacer C.S. Lewisa z J.R.R. Tolkienem i do zaskakującej podróży, podczas której niewierzący pisarz odkrył, że… już wierzy.
Dlaczego św. Piotr rozpoznał w Jezusie Mesjasza, choć faryzeusze wiedzieli o religii znacznie więcej? Czy wiara jest rezultatem logicznego rozumowania, osobistej decyzji, a może darem, którego człowiek nie potrafi sam sobie zapewnić? I co zrobić, gdy czujemy, że nasze połączenie z Bogiem staje się coraz słabsze?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
