Wszystkim kobietom życzę, byście były jak najwspanialszy ogród w lecie, jak szron w wiosenny poranek, jak słońce, które wschodzi jesienią, jak śnieg w czasie zimy, byście towarzyszyły nam przez cały czas.
„W domu siedzi niewiasta przecudnego wdzięku, tkająca śnieżne płótno w delikatnym ręku... Oto Helena wyszła ze swej wysokiej wonnej komnaty - rzekłbyś Artemida o złotej wrzecionie...”. Tak Homer ukazuje piękną Helenę w poemacie Iliada. Na tym mógłbym skończyć. Ale podzielę się z wami kilkoma refleksjami. Od początku świata kobieta była kimś ważnym. Mężczyźni tracili i nadal tracą rozum dla kobiety. W Odysei autor piszę o Penelopie: „A gdy wśród zalotników znalazła się boska kobieta..., zalotnikom ugięły się kolana, serce objął czar miłosny..., wyszła mądra Penelopa”. W Starym Testamencie spotykamy słowa księgi Pieśni nad Pieśniami: „O jak piękna jesteś, przyjaciółko moja, jakże piękna! Oczy twe jak gołębice, włosy twe jak stado owiec, jak wstążeczka purpury wargi twe i usta twe pełne wdzięku, szyja twoja jak wieża Dawida” (Pnp 4, 1-4.). Jest to pieśń Oblubieńca skierowana do Oblubienicy. Autor wychwala kobietę. W Nowym Testamencie Bóg wybrał kobietę - Maryję, aby przez nią przyszło zbawienie dla świata: „Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida” (Łk 1, 30-32). Kobieta, Maria Magdalena, ogłosiła Apostołom Zmartwychwstanie: „Udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego. Poszła Maria Magdalena, oznajmiając uczniom: Widziałam Pana i to mi powiedział” (J 20, 17b-18). Święty Augustyn pisze, że człowiek upadł przez kobietę, ale też powstał przez kobietę (por. Rdz 3, 1-24; por. Łk 1, 26-38).
Obecnie studiuję. Na moim roku jest 13 dziewczyn, a ja sam jak rodzynek w cieście.
Tu chcę złożyć najgorętsze życzenia i podziękować za to, że po prostu są. W Duszpasterstwie Akademickim również przeważa płeć piękna, to chyba nie będzie przesadą, jeżeli napiszę, że właściwie dzięki nim DA IKONA żyje. Dziewczyny, co byśmy bez Was zrobili!
Wczoraj, 13 stycznia, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej przewodniczył obrzędowi zamurowania Drzwi Świętych, znajdujących się w świątyni. Pozostaną one zamknięte do kolejnego Roku Świętego. W obrzędzie, który miał charakter prywatny, uczestniczył m.in. mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, abp Diego Ravelli oraz członkowie kapituły.
Obrzęd zamurowania Drzwi Świętych w Bazylice Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) odbył się we wtorek wieczorem, jako prywatna uroczystość. Przewodniczył jej archiprezbiter tej świątyni, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter bazyliki, a sam obrzęd został poprowadzony przez jednego z papieskich ceremoniarzy, ks. prał. Lubomir Welnitz, w obecności Mistrza Papieskich Celebracji Liturgicznych, abp. Diega Ravelliego.
Z rządowego sprawozdania z wykonania ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży za rok 2024 wynika, że w tym okresie w polskich szpitalach uśmiercono w drodze aborcji aż 885 dzieci.
Jest to 2 razy więcej niż w roku 2023 i ponad pięciokrotnie więcej niż w roku 2022.
Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
