Z Zofią Dziedzic, diecezjalnym doradcą życia rodzinnego, rozmawia Krzysztof Sobot

Krzysztof Sobot: - W jaki sposób Kościół otacza duszpasterską opieką rodziny?

Zofia Dziedzic: - Kościół od zarania dziejów podejmował troskę duszpasterską o rodzinę; wiedział bowiem, że największym darem dla człowieka jest zdrowa, kochająca się rodzina. Dziś odczytuje znaki czasu - zarówno pozytywne, które budują zdrową rodzinę, jak i negatywne, które ją niszczą. W latach 60., za czasów komunistycznych, kiedy w 1956 r. została wprowadzona ustawa dopuszczająca zabijanie poczętych dzieci bez ograniczeń, Episkopat Polski natychmiast zareagował i powołał specjalne struktury duszpasterstwa rodzin na szczeblu krajowym, diecezjalnym i parafialnym. Wtedy zaczęła się praca przygotowania ludzi świeckich do pracy jako doradców życia rodzinnego. Włączają się oni w oficjalną misję duszpasterstwa rodzin na szczeblu parafialnym, by pomagać małżeństwom w rozwiązywaniu ich problemów w sposób godny chrześcijanina. Dotyczy to m.in. odpowiedzialnego rodzicielstwa, które odrzuca antykoncepcję i zabijanie poczętych dzieci, a przyjmuje drogę naturalnego planowania rodziny.

- Kto może być doradcą życia rodzinnego?

Doradcą życia rodzinnego może być osoba, która posiada odpowiednią formację chrześcijańską i wymagane przygotowanie, a także potrafi nawiązać dobry kontakt z drugim człowiekiem. W archidiecezji lubelskiej funkcjonują różne studia o rodzinie: 5-letnie studia magisterskie w Instytucie Nauk o Rodzinie i studia podyplomowe na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim oraz Archidiecezjalne Studium Życia Rodzinnego, które funkcjonuje już od 22 lat. Do niedawna głównie ono przygotowywało doradców. Program studiów obejmuje rodzinę wieloaspektowo, tj. w aspekcie psychologicznym, pedagogicznym, socjologicznym, ekonomicznym, biomedycznym, etycznym, moralnym, teologicznym. Ujmując w ten sposób rodzinę, chcemy pokazać, jak całe społeczeństwo powinno „postawić” rodzinę w centrum zainteresowania. Należy zabiegać, by państwo prowadziło politykę prorodzinną, ponieważ tylko zdrowa rodzina jest gwarantem rozwoju narodu. Im jest ona zdrowsza, tym zdrowsze jest społeczeństwo, staje się ono bogatsze zarówno duchowo, jak i materialnie. Po ukończeniu studium, jeśli ktoś chce podjąć pracę w charakterze doradcy życia rodzinnego, ma obowiązek dalej dokształcać się na specjalnych konferencjach czy sympozjach, dotyczących rodziny oraz pogłębiać swoją formację na dniach skupienia i rekolekcjach.

- Kto może zostać słuchaczem Studium?

Każdy, kto chce budować swoje osobiste życie, opierając się na chrześcijańskiej nauce o człowieku, małżeństwie i rodzinie. Doświadczenie pokazuje, jak dużo korzystają na studium ci, którzy uczestniczą w nim dla pogłębienia swojej znajomości problemów małżeńskich i rodzinnych. Oni jawią się w świecie jako żywe przykłady życia Ewangelią na co dzień, pokazując światu, że małżeństwo i rodzina są niezastąpione w dziele przekazywania nowego życia, gdyż jest to misja wynikająca z natury ich powołania. Pragnę podkreślić, że małżeństwo, rodzina pełni najważniejszą misję apostolską najpierw względem siebie, a potem wobec innych małżeństw i rodzin. Małżonkiem i rodzicem jest się przez 24 godz. na dobę.

- Jakie zadania podejmują doradcy życia rodzinnego?

Doradcy, mający misję kanoniczną, prowadzą Parafialne Poradnie Życia Rodzinnego, głoszą konferencje i katechezy, prezentują integralną wizję człowieka, małżeństwa i rodziny.

- Co to znaczy?

Chodzi o to, by nie rozdzielać duszy od ciała, nie rozdzielać tego, co się dzieje w Kościele, co jest napisane w Dekalogu, a co się realizuje w życiu; żeby scalić to, co Chrystus i Kościół mówi o małżeństwie, żeby to przełożyć na życie codzienne. Doradcy angażują się także w przygotowanie do życia w rodzinie na etapie dalszym, bliższym i bezpośrednim. Przygotowanie dalsze obejmuje dziecko od urodzenia do 15 roku życia. W pierwszych latach rola rodziców jest niezastąpiona - dziecko od rodziców i od najbliższych osób w rodzinie uczy się przez to, co widzi, słyszy, w czym samo uczestniczy. Bardzo dobrze czuje i wie, czy między jego rodzicami są relacje więzi i miłości. To jest właśnie zakładanie solidnego fundamentu pod przyszłe udane życie małżeńskie dziecka. Rolą duszpasterstwa rodzin jest wspomaganie rodziców w rozwijaniu prawidłowej więzi małżeńskiej i rodzicielskiej. Należy także czuwać nad dzieckiem, kiedy idzie do szkoły i domagać się od nauczycieli, aby nie wprowadzano do szkół deprawujących programów dotyczących przygotowania do życia w rodzinie. Uzupełniającą rolę w procesie wychowania pełni także katecheza. Przygotowanie bliższe obejmuje młodzież szkół średnich. Dla tej młodzieży powinna być prowadzona katecheza przez rok na temat małżeństwa i rodziny. Młodzieży trzeba pokazywać integralną wizję człowieka, małżeństwa i rodziny oraz ukazywać drogę rozwoju czystej miłości młodzieńczej, narzeczeńskiej i małżeńskiej, jak być dobrym współmałżonkiem i dobrym rodzicem. Przygotowanie bezpośrednie dotyczy narzeczonych na trzy miesiące przed zawarciem sakramentu małżeństwa. Można wymienić trzy formy przygotowań, tj. katechezy przedmałżeńskie, dni skupienia dla narzeczonych (nastawione na pogłębione, duchowe przygotowanie do sakramentu małżeństwa) i spotkania indywidualne w Poradniach Życia Rodzinnego, podczas których omawiane są m.in. praktyczne wskazania, jak rozwijać miłość małżeńską i rodzicielską przez wprowadzenie w życie naturalnych metod planowania rodziny.

- Ilu doradców pracuje w naszej archidiecezji?

Obecnie w pracę duszpasterstwa rodzin na szczeblu parafialnym zaangażowanych jest ok. 100 doradców życia rodzinnego. Prowadzą oni ok. 70 Parafialnych Poradni Życia Rodzinnego oraz angażują się w przygotowanie do życia w rodzinie. Jest to niezastąpiona działalność apostolska świeckich. Dzięki niej duszpasterstwo rodzin może wypełnić swoje zadania. Cenię doradców, bo wielkodusznie godzą życie rodzinne i zawodowe, a swoją działalność podejmują z otwartym sercem z motywów religijnych i w dużej mierze bezinteresownie.

- Dziękuję za rozmowę.