Intrygujący i inspirujący dla wierzącego powinien być obraz zatroskanego Boga, ukazany przez czytania z dzisiejszej niedzieli. U Izajasza postrzegam Boga, któremu zależy na wierności Izraela, ale który tą wiernością nie jest jeszcze usatysfakcjonowany. Pragnie bowiem dotrzeć ze swoim Słowem do wszystkich, do pogan, wręcz do krańców ziemi. Chce być znany i uznany wszędzie, gdzie to się jeszcze nie dokonało. Nawet chyba Mu się spieszy z dotarciem do wszystkich. W atmosferze płonącego jeszcze światła betlejemskiego czujesz i rozumiesz sercem: „Ustanowię cię światłością dla pogan...” (por. Iz 49, 6). Nie umniejszając miłości ku wiernym sobie, Bóg patrzy z tęsknotą na tych, którzy przy Nim jeszcze nie stoją (a może stali przy Nim, lecz odeszli). Powraca ten aspekt także w słowach Jana Chrzciciela: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (por. J 1, 29). Tę samą troskę można odczytać także w powołaniu Apostołów.
O ile w czasach Izajasza mówienie o nawracaniu pogan mogło być jeszcze odczytywane (chociaż niesłusznie) jako możliwość dominacji Izraela nad innymi narodami, o tyle dla Apostołów oczywista już była potrzeba skutecznego dotarcia do wszystkich ludzi z orędziem Ewangelii. Skutecznego, czyli pozwalającego każdemu na podjęcie własnego, dojrzałego wyboru o przyjęciu lub odrzuceniu tego orędzia. Dzisiaj myślę z troską o poganach współczesnych. Przyznaję, że z większą troską myślę o polskich poganach, niż o poganach z Afryki, Azji i Ameryki. Nie do końca też jeszcze wiem, jakie kryterium zastosować, aby samemu określić i innym ułatwić określenie, kogo dzisiaj w Polsce określić: współczesny poganin. Nie mam jednak wątpliwości, że pogaństwo nas dotyka. A razem z pogaństwem rosnące zaufanie (jeszcze ciekawość, czy już ciekawość zmieszana z lękiem?) we wszelakie wróżby, horoskopy, wywody numerologiczne itp. Dla przykładu: kilka dni temu sympatyczna pani w porannej audycji tłumaczy, że rok 2004 był rokiem złym, bo cyfry układały się w 24 tak, jak 24 godziny doby, czyli coś się kończy, zamyka itp.; zaś rok 2005 będzie rokiem dobrym, gdyż suma cyfr daje 7, czyli optymizm, aktywność itd. itp. Głupota? Czy raczej silna wiara, ale nie w Jezusa Chrystusa - Jedynego Zbawiciela człowieka. To przecież wiara pogańska, uznająca zależność człowieka (a więc jego podległość), uznająca potrzebę jakiegoś kultu, pochylania się ze czcią przed kimś (lub czymś). A nam jeszcze brzmią Słowa sprzed niewielu dni, iż nie dano pod niebem żadnego innego Imienia..., oraz by na Imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych.
Zaskakuje nas, duszpasterzy, krzykliwa promocja pogaństwa w Europie. Nie zawsze rozpoznajesz nawet te same, pogańskie tony, w propagandzie obyczajowej w Polsce. A gdy rozpoznajesz, co czujesz i jak reagujesz? Patrzysz na ludzi w swoim kościele i myślisz: mnie to jeszcze nie dotyczy? Czy już opadają ci ręce i mówisz: cóż my na to poradzimy? Czy też bardzo po prostu zaczynasz się czuć posłanym do tych, którzy się zagubili lub gubią? Nie umniejszając swojej miłości ani swojej troski wobec ciągle licznych wiernych, zaczynasz patrzeć z coraz większą tęsknotą w kierunku tych, którzy odchodzą, gubią się, myślą inaczej, postępują nie po chrześcijańsku? I nie tylko zaczynasz patrzeć, ale już idziesz? Już im coś proponujesz, głosisz, już ich niepokoisz?
Niech brzmią w Tobie słowa św. Pawła do Koryntian (do wiernych w ówczesnym Koryncie!): „Łaska Wam i pokój od Boga Ojca i od Pana Jezusa Chrystusa” (por. 1 Kor. 1, 3). Niech jeszcze silniej brzmi zapis Janowy: Słowo [...] zamieszkało wśród nas [...]. Wszystkim, [...] którzy je przyjęli, dało moc [...] (por. J 1, 1-14).
Nie bój się patrzeć daleko.