- Pragniemy wielbić Boga piosenką, rozbudzając umiłowanie śpiewu w sercach dzieci i młodzieży - mówi ks. prał. Marian Balicki, proboszcz parafii św. Józefa w Nisku. Tamtejsze Sanktuarium
gościło laureatów XII Dziecięcego Przeglądu Pieśni i Piosenki Religijnej „Chcę śpiewać Panu”.
Ks. Marian Balicki stwierdza, że przegląd jest formą ewangelizacji poprzez śpiew. - Przygotowując się do występu, dziecko nie tylko samo żyje treściami religijnymi, lecz przekazuje je swoim rodzicom
i rodzeństwu - akcentuje duszpasterz. Celem przedsięwzięcia jest także szerzenie kultu św. Józefa - patrona niżańskiego Sanktuarium. Jeden z dwóch utworów wykonywanych przez młodych wokalistów
powinien być pieśnią lub piosenką ku czci tego Świętego.
Uczestnikami przeglądu „Chcę śpiewać Panu” są przedszkolaki oraz uczniowie szkół podstawowych i gimnazjów. Biorąc udział w imprezie, spotykają się wpierw na eliminacjach w Niżańskim Centrum
Kultury „Sokół”. W tym roku ich prezentacje oceniało jury pod przewodnictwem Elżbiety Nowak-Szpunar - pedagoga stalowowolskiej szkoły muzycznej. Owo gremium wyłoniło laureatów spośród
15 zespołów i 13 solistów. Nagrodami uhonorowano Grzegorza Maruta (Nowosielec), Magdalenę Mazurek (Tarnogród), Agatę Trędowicz (Głogów Młp.), Joannę Kurowską i Monikę Mierzwę (Nisko). Natomiast laureaci
wyróżnień zespołowych to: schola parafialna z Nienadówki, „Mała Prymka” i „Duża Prymka” ze Stalowej Woli, niżańskie „Biedronki” oraz grupy wokalne Zespołu Szkół w Górnie
i Gimnazjum nr 1 w Nisku.
Miejscem wręczania nagród jest Sanktuarium św. Józefa Opiekuna Rodzin. Uroczystą Mszę św. sprawował ks. Marian Balicki, potem odbył się koncert galowy. - Cieszę się, iż przegląd jest okazją
do szerzenia dobra w naszym mieście - powiedział na zakończenie Mariusz Kowalik, burmistrz Niska.
Warto wspomnieć, że imprezę przygotowywało wiele osób, współdziałających z księdzem proboszczem. Wielkie zaangażowanie wykazała Bronisława Bylinowska - przewodnicząca Towarzystwa Kultury Chrześcijańskiej
„Logos” oraz Niżańskie Centrum Kultury „Sokół”.
Penitencjaria Apostolska zgodnie z wolą Papieża Leona XIV wydała dekret o udzieleniu odpustu zupełnego w Roku Świętego Franciszka, tj. od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 roku. Jest to związane z przypadającą w tym roku 800. rocznicą śmierci św. Franciszka. Odpust mogą uzyskać osoby, które spełnią określone warunki.
Jak informuje Penitencjaria Apostolska w komunikacie, Papież Leon XIV postanowił ogłosić okres od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 Rokiem Świętego Franciszka. W tym bowiem roku przypada 800. rocznica śmierci Biedaczyny z Asyżu. Intencją Ojca Świętego jest, aby idąc za przykładem Świętego z Asyżu każdy wierny chrześcijanin stawał się sam wzorem świętości życia i nieustannym świadkiem pokoju.
Pięć rzymskich parafii, nieposiadających własych świątyń, otrzyma takie obiekty. Diecezja Rzymu 20 stycznia rozpoczyna publiczny nabór projektów na budowę świątyń w peryferyjnych dzielnicach włoskiej stolicy. Przy projektach pracować muszą architekci, liturgiści i artyści, a preferowane są materiały ekologiczne, np. drewno.
Zrównoważoność, wszechstronność i charakterystyczność - tymi kryteriami będzie się kierować Diecezja Rzymu przy wyborze projektów nowych kościołów. Niezwykle ważnym kryterium jest oczywiście kwestia liturgiczna oraz artystyczna, związana z obiektami.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.