Trzynastu jubilatów dziękowało Bogu z abp. Wiesławem Śmiglem za sakrament kapłaństwa i posługę duszpasterską.
„1 czerwca br. rozpoczęło się w naszym życiu coś pięknego i wielkiego. Patrzymy wstecz na minione lata, widzimy ludzi i zdarzenia, przez które Bóg prowadził nas do tego dnia. Stajemy na progu posługi kapłańskiej z bogactwem tego wszystkiego, co Bóg zdziałał w naszym życiu. Stajemy świadomi, że zostały wybrane „naczynia gliniane”, kruche, nie pozbawione skaz. Stajemy jednak pełni nadziei, ufni w pomoc Boga i życzliwości ludzi”– tak zaczyna się informacja o święceniach kapłańskich diakonów w naszej archidiecezji, zamieszczona w Kościele nad Odrą i Bałtykiem w czerwcu 1996 r.
Trzynastu kapłanów 1 czerwca 2026 r. dziękowało Bogu z abp. Śmiglem za sakrament kapłaństwa i posługę duszpasterską – dwóch z nich odeszło do wieczności: ks. Ryszard Krauze († 2019) i ks. Andrzej Kamiński († 2020).
Msza św. dziękczynna była sprawowana w Parafii Przemienienia Pańskiego w Szczecinie na zaproszenie ks. prob. Mariusza Ogórskiego – jednego z jubilatów. Pięciu z nich posługiwało tutaj w minionych latach: ks. Mariusz Matuszak, ks. Krzysztof Przybyło, ks. Rafał Stęszewski, ks. Jarosław Grybko i ks. Henryk Marczak (był administratorem parafii w czasie choroby ks. prob. kan. Marka Kałamarza).
Reklama
Arcybiskup Wiesław Śmigiel powiedział w homilii, że słowo Boże dobrze wpisało się w jubileusz i podkreśliło odpowiedzialność za otrzymane dary i owoce posługi kapłańskiej. Kapłan przez całe życie uczy się postawy Jana Chrzciciela: umniejszania się, aby wzrastał Chrystus. Skupił się na siedmiu cnotach towarzyszących wierze w drodze do świętości, o których pisze św. Piotr. Omówił wszystkie cechy przywołując Ojców i świętych Kościoła. Większość jubilatów to proboszczowie, więc abp Śmigiel wspomniał św. Proboszcza z Ars, który nie czynił nic wielkiego. Mówił że to Pan Bóg działał i starał się Mu nie przeszkadzać.
Pasterz diecezji zwrócił się do jubilatów: – Po 30 latach posługi istotne są: dobroć, obecność i życzliwość. Wobec wiernych spełnia się rolę brata, ojca, a czasem przyjaciela. Agape – najwyższa forma miłości jest największym owocem życia chrześcijańskiego i życia kapłańskiego. 30 lat to perłowy jubileusz, w którym dziękujemy za wiarę i zwieńczenie cech wymienionych przez Apostoła Piotra, za służbę kapłańską. Niech Boże błogosławieństwo strzeże Was, jak drogocenne perły dla Kościoła. Amen.
Ksiądz Ogórski, w imieniu swoim i pozostałych jubilatów, podziękował arcybiskupowi. Odnowa w Duchu Świętym, Legion Maryi z różnych parafii i wierni wręczyli duchownym kwiaty i prezenty.
Oglądałem na placu Solidarności w Szczecinie przy Centrum Dialogu Przełomy świetną wystawę. Pod gołym niebem, nowoczesna, pozwalająca czytać, oglądać stare zdjęcia i filmy, słuchać archiwalnych audycji, nawet w niektórych miejscach uczestniczyć i samodzielnie odkrywać. Wykreowana w formę labiryntu, co już samo w sobie jest przekazem o skomplikowanych ścieżkach tworzenia od 1945 r. nowej rzeczywistości na zachodnich Kresach Rzeczpospolitej. Mowa w tej wystawie o tym, jak tworzyli nową społeczność ludzie zniszczeni wojną, okupacją, straszliwą nędzą, masowymi rzeziami, czystkami etnicznymi, wypędzeniami z własnych domów. Po straszliwych i bardzo różnych przeżyciach, najczęściej niosąc w sobie ból po stracie najbliższych i strach przed przyszłością, oderwani od swojego świata – musieli się jakoś urządzać. Na miejscu spotykali ludzi mówiących językiem dotychczasowych prześladowców, przez pierwsze lata Polacy i Niemcy żyli obok siebie. Polacy bardzo różni kulturowo: z Wielkopolski i Polski Centralnej, potem przybysze wypędzeni ze swych domów na Kresach Wschodnich, uchodźcy z Wołynia obok przesiedleńców z Akcji „Wisła”. Cała ta mieszanka ludzka musiała się jakoś dotrzeć, żyć razem, zbudować jakieś zwyczajne ludzkie relacje. Musieli jakoś tak na co dzień przezwyciężyć traumę, strach, nienawiść – by żyć. I to żyć w totalitarnym systemie, który tworzeniu solidarnego społeczeństwa nie sprzyjał, raczej przeciwnie. Dzisiaj już trudno nam wyobrazić sobie atmosferę tamtych lat, tym bardziej, że nad społeczną pamięcią o tamtych czasach zaciążyła propaganda komunistyczna. Wystawa daje wiedzę, pozwala też wejść w atmosferę tamtych lat.
„Ku wolności wyswobodził nas Chrystus”. Wczorajsze zdanie wraca jako nagłówek całego rozdziału o wolności, a Paweł natychmiast pokazuje, że jest ona dla niego przedmiotem sporu na śmierć i życie: „oto ja, Paweł, mówię wam: jeżeli poddacie się obrzezaniu, Chrystus wam się na nic nie przyda”. Uroczyste „ja, Paweł” brzmi jak podpis pod aktem. Sprawa dotyczy roszczenia, jakie z rytem związano. Kto przyjmuje obrzezanie jako warunek zbawienia, ten „zobowiązany jest wypełnić całe Prawo” i przenosi ufność z Chrystusa na system własnych wykonań. „Zerwaliście z Chrystusem wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie; wypadliście z łaski”. Zdanie o „wypadnięciu z łaski” (exepesate tēs charitos) jest jednym z najpoważniejszych w całym Corpus Paulinum. Łaskę można utracić nie tylko przez rozwiązłość, także przez religijną buchalterię, która chce się przed Bogiem wylegitymować sobą. Alternatywę Paweł opisuje jako oczekiwanie: „my zaś z pomocą Ducha dzięki wierze wyczekujemy spodziewanej sprawiedliwości”. Nadzieja zamiast roszczenia, wyczekiwanie zamiast faktury. Finał daje formułę, która godzi wszystkie spory o wiarę i uczynki, zanim wybuchły: „w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak nie mają żadnego znaczenia, tylko wiara, która działa przez miłość”, po łacinie fides quae per caritatem operatur. Wiara działa, a działa przez miłość. Scholastyka zrobi z tego wersetu definicję wiary uformowanej (fides caritate formata). Dzisiejszy patron, bł. Honorat Koźmiński, jest ilustracją tej formuły w polskich dziejach. Kapucyn zamknięty przez zaborcę w klasztornej klauzurze, pozbawiony zwyczajnych narzędzi działania, stworzył z konfesjonału dziesiątki ukrytych zgromadzeń bezhabitowych. Wiara, której odebrano wszystko oprócz miłości, znalazła drogę, bo miłość jest drogą, której zamknąć się nie da.
Najwyższy na świecie pomnik Jezusa Chrystusa ma zostać wybudowany na Filipinach
Polacy pomogą wybudować najwyższy pomnik Jezusa Chrystusa na świecie. Monument ma mieć 207 metrów wysokości. Szczecińska firma SLIPFORM potwierdziła udział w projekcie budowy.
Monument o planowanej wysokości 207 metrów ma powstać w prowincji Ilocos Sur, w północnej części Filipin. Projekt koncepcyjny konstrukcji opracowali inżynierowie i architekci ze Szczecina. Dzięki innowacyjnej technologii szalunków ślizgowych firma deklaruje możliwość wykonania żelbetowego trzonu nośnego konstrukcji w zaledwie 40 dni.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
