Modlitwa stóp przypomina nam o tym, że jesteśmy pielgrzymami na tej ziemi i mamy być ciągle w drodze, ale także wzywa do aktywności fizycznej, aby nabrać sił do wypełniania zadań, które są w świecie. Wiemy dobrze, że możemy to zrobić tylko wtedy, kiedy połączymy ciało z duchem Bożym w nas – powiedział o. Bogdan Kocańda OFMConv na rozpoczęciu górskiej ewangelizacji.
Tegoroczna 12. Ewangelizacja w Beskidach Spotkany w modlitwie” rozpoczęła się 6 lipca na Magurce Wilkowickiej. Spotkanie poprowadziła wspólnota Talitha Kum z Rychwałdu. Najpierw przez godzinę uwielbiali Pana z modlitwą flagami. – Każda modlitwa jest dobra. Jej celem jest spotkanie Panem i dążenie do odkrycia woli Bożej w naszym życiu. Zaczynamy od modlitwy stóp. Modlimy się nie tylko sercem, wnętrzem, ale i całym ciałem. Każdy krok, wysiłek, zmęczenie oddajemy Bogu. Stopy są potrzebne do dalszej wędrówki, więc trzeba też o nie zadbać – mówi Niedzieli koordynatorka sobotniego spotkania Elżbieta Dziergas ze wspólnoty Talitha Kum. Liderka wspólnoty Wanda Biernat przypomina, że to jest 89. wyjście w góry w ramach EwB.
Reklama
Magdalena Tesarczyk z Brennej szła pierwszy raz z kilkuletnimi dziećmi Anią i Adasiem. – Skłoniła nas ciekawość i chęć bycia z osobami, które kochają góry, a jednocześnie przejawiają te same wartości, co my. Wędrujemy też po górach, a dzieci należą do Uczniowskiego Klubu Sportowego w Brennej, więc możemy połączyć tutaj sport z wartościami – mówi. – Lubię się spotykać z ludźmi i czuję się tutaj wyciszona – podkreśla Ala, która przyszła z mężem Zbyszkiem. Oboje trafili do wspólnoty Talitha Kum 14 lat temu, gdy zmagali się z problemami. O. Bogdan zachęcił ich, by przyszli na kurs Alpha. Ala myślała, że mąż nie będzie chciał iść, a tak naprawdę to Ala miała opory. Gdy zaczęli chodzić, to już zostali. – Jako członkowie wspólnoty udzielamy się na różnych frontach i staramy się być na EwB. Pokazujemy innym swoją wiarę, naszą więź z Jezusem – chcemy się tym dzielić z innymi ludźmi. Mamy tu kolegów koleżanki, nadajemy na tych samych falach. W mediach często słyszymy złe informacje. A Ewangelia jest dobrą nowiną, to dobra wiadomość. Dzielimy się więc z ludźmi dobrymi wiadomościami, radością – dopowiada Zbyszek. – Są tu wspaniali ludzie, ciągle poznaję nowych, nawiązuję relacje, chętnie tu przychodzę, przy okazji mogę się poruszać. To coś dla ciała i dla ducha – mówi Basia z Twardorzeczki, bratowa Ali i siostra Zbyszka. Antek Biernat z Rycerki Górnej trafił do wspólnoty z żoną Wandą, gdy również przeżywali trudności. Wanda chciała pojechać do Matki Bożej. Pojechali do Rychwałdu. Drogę ze wspólnotą rozpoczęli też od kursu Alpha.
Mszy św. przewodniczył o. Bogdan Kocańda z Rychwałdu w koncelebrze z ks. Marcinem Sandokiem, ks. Adamem Wandzelem, emerytowanymi – ks. Stefanem Sputkiem i ks. Janem Gorylem. – Zaczynamy od modlitwy pielgrzyma. Dzisiaj już jest czas chrześcijaństwa głębi, nie bycia na powierzchni. Modlitwa stóp jest związana z podróżą w głąb – mówił w kazaniu o. B. Kocańda.
Po Mszy św. uczestnicy błogosławili na 4 strony świata. Kapłani namaścili wiernych olejkiem radości. Można było też poćwiczyć z fizjoterapeutą Wojciechem, upiec kiełbaski i zabrać ze sobą słowo Boże. Najbliższą Mszę św. zaplanowano 20 lipca – Soszów Wielki i 27 lipca – Kozia Górka. Wydarzenie organizuje Fundacja „RSC” z franciszkanami z Rychwałdu.
Liczni wierni na Koziej Górze podchodzą do błogosławieństwa rychwałdzkim olejkiem radości
– Pan Jezus wzywa nas do modlitwy za nieprzyjaciół. Jeśli modlę się za kogoś, kto mnie skrzywdził, to moje serce się zmienia i już nie potrafię temu człowiekowi źle życzyć – mówił ks. Henryk Zątek na Koziej Górze.
W tym miejscu była sprawowana Msza św. w ramach 12. Ewangelizacji w Beskidach (EwB) „Spotkany w modlitwie”. Półmetek 27 lipca zgromadził licznych uczestników. Ewangelizację poprowadziła wspólnota Krzew Winny z Jawiszowic, która dała wiernym śpiewniki i słowo Boże. – Nasza wspólnota istnieje od 2017 r. i kieruje nią Duch Święty – Duch radości. Modlimy się wstawienniczo za innych ludzi. Ja z powodu chorej nogi chodzę tylko na małe górki albo tam, gdzie mogę wyjechać. Idę tyle, ile Pan mi pozwoli. Wszystko, co otrzymuję, pochodzi od Pana i godzę się ze swoimi ograniczeniami. Dla mnie EwB jest też swego rodzaju pielgrzymowaniem – wszyscy pielgrzymujemy do Boga Ojca – i buduje mnie to, że widzę tu tyle osób chcących się modlić z nami i uwielbiać Boga, dzielić się swoją wiarą, wrastać w miłości do Boga – mówi „Niedzieli” Elżbieta Krasuska. – W tym roku uczestniczę od początku. Jestem wdzięczna Bogu, że daje mi siły. Umawiam się z koleżankami i idziemy. Poznaję tu nowych ludzi. Cieszę się, że przychodzą całe rodziny nawet z małymi dziećmi. Buduje mnie to, że rodzice uczą swoje dzieci wędrowania, podjęcia trudu i wspólnej modlitwy – zauważa liderka wspólnoty Renata Drewniak. Panu Kazimierzowi obowiązki w parafii nie zawsze pozwalają uczestniczyć, ale jeśli tylko może, to idzie. – Doświadczam radości w sercu, że mogę się tutaj zaangażować i chwalić w ten sposób Pana. Moim zdaniem takie spotkania są owocne, dają umocnienie i podnoszą na duchu – podkreśla członek Krzewu Winnego, Kazimierz Kiełkowski, który na co dzień posługuje jako kościelny w parafii św. Barbary w Górze.
Hiob woła do przyjaciół o litość, „bo ręka Boga mnie dotknęła”, a zaraz potem wypowiada pragnienie, które dla prawnika brzmi jak żądanie utrwalenia dowodu: „oby me słowa zostały spisane, oby w księdze utrwalone, rylcem żelaznym i ołowiem na skale wyryte na wieki”. Człowiek, któremu współcześni odmówili racji, apeluje do trybunału przyszłości. Skoro proces doczesny jest nie do wygrania (zob. glossę na 30 IX), niech przynajmniej akta przetrwają. Pismo utrwalone na skale to w starożytności forma najtrwalszej publikacji, jak inskrypcja królewska. Hiob chce, by jego sprawa nie umarła razem z nim. Wtedy, z samego dna, wyrywa się zdanie, które przerosło całą księgę: „lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni”. Hebrajskie goel oznacza krewnego-mściciela, wykupiciela, tego, kto z mocy prawa rodowego wykupywał krewnego z niewoli, odzyskiwał jego ziemię i ujmował się o jego krew (por. Kpł 25; Rt 4). Hiob, opuszczony przez wszystkich, wyznaje, że ma jeszcze jednego Krewnego, który wstanie „jako ostatni”, dosłownie jak ten, kto w procesie zabiera głos na końcu i rozstrzyga. Wulgata przełożyła śmiało: Scio enim quod redemptor meus vivit, i tak te słowa weszły do liturgii za zmarłych, gdzie Kościół śpiewa je nad trumnami do dziś. „Ja sam Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty”. Tekst hebrajski jest w szczegółach ciemny i tłumacze biedzą się nad nim od wieków, ale kierunek nadziei jest jasny. Hiob spodziewa się zobaczyć Boga po swojej stronie. Chrześcijańska lektura od czasów Ojców słyszała tu przeczucie zmartwychwstania. Dzisiejsza patronka, Teresa z Lisieux, przeszła pod koniec życia własną noc wiary, próbę ciemności, o której mówiła, że siedzi przy stole niedowiarków. Właśnie w tej nocy powtarzała akt ufności. Mała droga i wielka skarga Hioba spotykają się w jednym punkcie. Ufność jest decyzją miłości podjętą w ciemku.
Hospicjum im. Jana Pawła II w Żorach, Fundacja Donum Vitae, Krystyna de Walden-Gałuszko, Paweł Bębenek, Janusz Rosikoń, Mateusz Środoń, Jan Grosfeld, Milena Kindziuk, Jadwiga i Jacek Pulikowscy, Fundacja „Instytut Nowych Mediów”, „Pielgrzymi Nadziei” oraz VaticanNews.pl - to nominowani do tegorocznych Nagród TOTUS TUUS. Statuetki w kształcie anioła wzbijającego się do lotu wręczane są osobom i instytucjom, które inspirując się nauczaniem św. Jana Pawła II w sposób szczególny przyczyniają się do budowania cywilizacji miłości. Nagrody wręczone zostaną podczas gali na Zamku Królewskim w Warszawie, 10 października 2026, w sobotę przed Dniem Papieskim.
Hospicjum jest placówką opieki paliatywnej, która od wielu lat niesie pomoc osobom znajdującym się w terminalnym stadium choroby, zapewniając im warunki do przeżywania ostatniego etapu życia w atmosferze szacunku, spokoju i bezpieczeństwa. Szczególnym wymiarem promocji godności człowieka jest sprzeciw hospicjum wobec instrumentalnego traktowania chorego oraz wobec postaw, które redukują wartość życia do jego użyteczności lub sprawności. Hospicjum także towarzyszy rodzinom pacjentów. Wsparcie psychologiczne, duchowe i emocjonalne udzielane bliskim pomaga im przeżywać czas choroby i żałoby w sposób bardziej świadomy i godny, bez poczucia osamotnienia i wykluczenia. Istotnym elementem działalności hospicjum jest również kształtowanie postaw społecznych opartych na empatii, solidarności i odpowiedzialności za najsłabszych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
