Od ponad 150 lat ewangelizują Afrykę, a 30 lat temu zagościły w Lublinie. Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Najświętszej Maryi Panny Królowej Afryki, założone przez francuskiego kardynała Charlesa Lavigerie, obchodzi skromny jubileusz swojej posługi w Polsce. Ten czas zaowocował pięknymi dziełami dla Kościoła w Afryce, ale i w naszym kraju.

Misja w Polsce

W Lublinie rzadko kto nazywa je inaczej, niż siostry białe. Taka nazwa przylgnęła do nich w Afryce; tam na początku swojego istnienia były misjonarkami o białej skórze. Dziś w lubelskim domu na cztery siostry trzy są czarnoskóre, ale nadal zwane są „białymi”. Uzasadniają to ich białe habity. Do niedawna siostry służyły w ponad połowie państw Afryki; są obecne zarówno w krajach, gdzie dominują muzułmanie, jak i tam gdzie są chrześcijanie czy wyznawcy religii naturalnych. Zgromadzenie ma charakter wybitnie międzynarodowy, zakonnice pochodzą z Afryki, Ameryki i Europy, używają języka francuskiego, angielskiego i rodzimych afrykańskich z suahili na czele. Swoją misję określają jako świadczenie o Dobrej Nowinie, szczególnie na kontynencie afrykańskim.

Na Czarny Ląd

Dwie pierwsze misjonarki Afryki, które przyjechały do Lublina 30 lat temu, to s. Heidi z Niemiec i s. Dolores z Kanady. Później dołączyły do nich siostry z USA, Konga, Hiszpanii. Obecnie wspólnotę tworzą: s. Lucy z Ugandy, s. Victoria z Ghany, s. Anafrida z Tanzanii i Polka s. Małgorzata. Pierwszą polską siostrą białą została Halina Kmiecik, a najbardziej rozpoznawalną jest s. Cecylia Bachalska, która przez kilkanaście lat kierowała misją sióstr w Polsce. Dziś służy w Tanzanii, a dzięki więziom z Polską pomaga w budowie szkoły dla kobiet w pobliżu Dar es Salam. Dwie siostry pochodzą z naszej diecezji. Najpierw skromny habit misjonarski przyjęła s. Iwona Cholewińska z parafii Boby, a w tym roku śluby wieczyste złożyła s. Anna Wójcik z parafii w Kaniem. Anna, z zawodu pielęgniarka, pracuje w Malawi z dziećmi ulicy; posługiwała również w szpitalu misyjnym.

Od początku swojej obecności w Lublinie siostry pojawiają się w wielu parafiach naszej diecezji, podczas Mszy św. prezentują elementy liturgii z Afryki, m.in. taniec przy procesji z darami. Gościły w setkach szkół z programem, który przybliżał sytuację chrześcijan na Czarnym Lądzie. Co miesiąc organizują w swoim domu „Soboty Misyjne”, wypełnione modlitwą oraz warsztatami m.in. o zapobieganiu handlu ludźmi czy o dialogu międzyreligijnym. Siostry można też zobaczyć przy rozdawaniu gorącej zupy bezdomnym. W swoich afrykańskich placówkach przyjmują dziewczęta na kilkumiesięczny wolontariat, który pozwala zasmakować służby misyjnej.

Korzeń dobroci

We wrześniu, po 12 latach spędzonych w Lublinie, wspólnotę opuści s. Anafrida Biro, do niedawna przełożona domu. W pierwszych tygodniach pobytu w Polsce, gdy szła na zakupy, mówiła: „dzień dobry!” spotykanym nieznanym ludziom i dziwiła się, że rzadko kto jej odpowiadał, co w Tanzanii jest normą. – W Polsce doświadczyłam prawdy słów Chrystusa: „Każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma”. Znalazłam tu swoją nową rodzinę i spotkałam się z niezwykłą życzliwością. Wy, Polacy, ci, którzy chodzą do kościoła, ale i ci, co deklarują dystans wobec niego, macie w sobie korzeń dobroci, który wyrasta z Ewangelii. Strzeżcie daru wiary, który otrzymaliście od Chrystusa – mówi s. Anafrida.

Zakonnica wybiera się teraz do Jerozolimy na kurs biblijny, a potem podejmie służbę w Ghanie. Zarówno jej jak i innym siostrom białym zawdzięczamy duże ożywienie zainteresowania misjami w naszej diecezji.