Pośród wszystkich niedziel, świąt i uroczystości roku liturgicznego pierwszeństwo zdecydowanie należy do niej! W dębowieckiej bazylice rozpoczęliśmy tę Świętą i Wielką Noc w sobotę wieczorem. Mimo deszczu i chłodu poświęcono przed bazyliką ogień, od którego zapłonął Paschał. Niesiony do ołtarza, użyczał swego płomienia innym. Piękny znak, że wśród ciemności grzechu, jakie nas otaczają, czerpiemy światło i życie od Jezusa Chrystusa Zmartwychwstałego.
Po wysłuchaniu Orędzia Wielkanocnego mogliśmy karmić się Słowem Bożym, prowadzącym nas tej nocy od stworzenia świata, przez ofiarę Abrahama do wyjścia z niewoli egipskiej i zawarcia Przymierza.
Te wydarzenia stanowiły zapowiedź kulminacji całej historii zbawienia, jaką stało się Zmartwychwstanie naszego Pana. Mogliśmy poczuć smak Nowego Przymierza, wyrytego już nie na kamiennych tablicach, ale w naszych sercach obmytych wodą chrztu świętego. I tak doszliśmy do dziewiątego czytania z Ewangelii św. Marka. Usłyszeliśmy o kobietach, które pierwsze przy pustym grobie otrzymały od anioła wiadomość o zmartwychwstaniu Jezusa i polecenie przekazania tej nowiny Apostołom. Potem odnowienie przymierza chrzcielnego i liturgia eucharystyczna.
Reklama
Może ktoś pomyśleć z odrobiną żalu, że wraz ze zdjęciem świątecznego ubrania i obrusu ze stołu, kolejne święta przeszły do historii. Nie tak ma się jednak rzecz z Wielką Nocą! Alleluja, jakie wyśpiewaliśmy podczas Wigilii Paschalnej, to dopiero początek – taka rozgrzewka serc. Przez osiem dni, aż do Niedzieli Miłosierdzia Bożego trwa Oktawa Wielkanocna w randze uroczystości Pańskich, a następnie przez kolejne tygodnie i niedziele wielkanocne zmierzamy do Pięćdziesiątnicy, aż Zesłanie Ducha Świętego dopełni Paschę. Niech to będzie szczególny czas łaski w naszym życiu.
Św. Paweł w swych Listach używał określeń nawiązujących do zawodów sportowych, niech więc i mnie będzie wolno porównać udekorowany ołtarz wielkanocny razem z Paschałem, figurką Zmartwychwstałego przy pustym grobie i krzyżem przewiązanym stułą do centrum gigantycznego stadionu. Na ogromnym torze wyścigowym chrześcijanie ruszają do zwycięskiego biegu. Ruszają śladami swego Mistrza, który wytyczył drogę i już odniósł zwycięstwo! Trzeba tor okrążyć pięćdziesiąt razy. Właśnie wystartowaliśmy z okrzykiem: Alleluja! Jesteśmy na pierwszym okrążeniu. Będziemy tak biegli do Pięćdziesiątnicy – każdego dnia jedno okrążenie. Kibicują nam wszyscy święci w niebie, a na trybunach widownia tego świata – ludzie niewierzący, obojętni, a nawet wrogo nastawieni do Chrystusa i Kościoła. Będą nam się bacznie przyglądać, jak biegniemy. Będą szukać w nas entuzjazmu wiary, autentycznego świadectwa i paschalnej radości.
Może nasz przykład zachęci kogoś, by opuścił swoją pozycję widza i dołączył do biegu. Może to będzie na trzynastym okrążeniu, czterdziestym piątym, może na ostatnim, a może dopiero wtedy, gdy ukończymy ten zwycięski bieg. Życzmy sobie udanych zawodów i łaski bycia wiarygodnymi świadkami Pana Jezusa Zmartwychwstałego! Alleluja!
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
Wielki Post jest wielkim czasem na czyny, konkretne czyny płynące z wiary, czyny, które umacniają moją wiarę osobistą i zarazem zapraszają do jej przyjęcia tych, co wiary nie posiadają, którzy od niej odeszli, którzy z nią walczą lub się z niej naśmiewają.
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego, Jana, i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!» Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się!» Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie».
„Łyso wam?” – rzucił drwiąco nieco rok temu premier Donald Tusk w jednym z internetowych nagrań. To hasło stało się od tej pory symbolem, nabierając co i rusz nowego-tego samego znaczenia. Teraz mówi o „zakutych łbach”, w kampanii parlamentarnej pytał obywatela „Z jakiej paki” oczekuje reparacji od Niemiec. Język co najmniej potoczny, by nie powiedzieć prostacki, a już na pewno nieprzystający do szefa polskiego rządu. Komuś się ławeczka i piwko pomyliło z wysokim urzędem.
Łyso nam, kiedy ministerialna, osobista decyzja Waldemara Żurka powoduje wycofanie apelacji w sprawie byłej rzecznik Straży Granicznej, kobiety znieważonej publicznie przez celebrytę. Sprawa kpt. Anny Michalskiej i aktora Piotr Zelta nie jest już tylko sporem o słowa. To symbol. Funkcjonariuszka, która w czasie kryzysu na granicy brała na siebie ciężar komunikacji państwa, zostaje sama. A decyzja zapada wysoko, bardzo wysoko, aż zaskakująco blisko „kierownika” I nagle okazuje się, że państwo potrafi być surowe wobec munduru, a miękkie wobec tych, którzy ten mundur publicznie lżą.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
