Na początku listopada 2020 r. środowisko zakonne szybko obiegła wiadomość, że w nocy zmarł o. Kazimierz Kubacki. Modlitwy osób konsekrowanych jak dym kadzidła popłynęły do nieba.

O. Kubacki w 2011 r. przybył do Łodzi jako przełożony i proboszcz parafii Najświętszego Imienia Jezus przy ul. H. Sienkiewicza 60. Jako nietuzinkowa osobowość szybko został zauważony przez abp. Marka Jędraszewskiego, ówczesnego ordynariusza łódzkiego, który zlecił mu różne posługi. Gdy we wrześniu 2013 r. arcybiskup powierzył mu opiekę nad zakonami, mimo wielu rozlicznych obowiązków, które o. Kazimierz gorliwie wypełniał, przyjął tę nominację, mówiąc: „Biskupowi się nie odmawia”. Został przewodniczącym Wydziału ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego Archidiecezji Łódzkiej.

Do obowiązków przewodniczącego wydziału należało: reprezentacja zakonów żeńskich i męskich z łódzkiego terenu wobec Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów w Episkopacie Polski, znajomość programów oraz zadań stawianych przez Kościół osobom konsekrowanym w Polsce, utrzymywanie kontaktów z metropolitą łódzkim, znajomość stanu personalnego poszczególnych zakonów na terenie diecezji. A zatem w diecezji obowiązkiem przewodniczącego było poznanie wszystkich wspólnot zakonnych, ich charyzmatów, czasu przybycia do diecezji oraz ich obecnej posługi.

Mając błyskotliwą inteligencję, o. Kazimierz szybko rozeznał się we wspólnotach sióstr zakonnych w 30 zgromadzeniach i zaznajomił się z charyzmatami 17 klasztorów męskich, wspólnotą dziewic i wdów konsekrowanych oraz kilku instytutów świeckich życia konsekrowanego.

O. Kubacki w każdy czwartek dyżurował w wydziale zakonnym łódzkiej kurii. Często odbywał liczne telefony oraz spotkania z interesantami.

Podziel się cytatem

Organizował spotkania i konferencje. Na dni skupienia i inne wydarzenia zapraszał wytrawnych mówców i kierowników duchowych. Sam też był dyspozycyjny. Siostry chętnie przybywały na te spotkania, by integrować się z życiem archidiecezji. O. Kubacki łatwo nawiązywał kontakty i błyskawicznie podejmował problemy. Mówił często: „Nie martwcie się, ja to załatwię”. Był dobrym kierownikiem duchowym.

Często był pytany, jak daje radę wizytować domy zakonne, przygotowywać konferencje, protokoły, być na zebraniu z księdzem arcybiskupem i angażować się jeszcze w inne posługi. Raz tylko powiedział, że „codziennie ok. siedmiu godzin poświęca na rozmowy duchowne”.

W każdy czwartek dyżurował w wydziale zakonnym łódzkiej kurii. Często odbywał liczne telefony oraz spotkania z interesantami, ale mówił, że „lubi czwartki i chętnie tu przychodzi”. Osoby przybywające wiedziały, że mają zapewnioną pełną dyskrecję, cierpliwość, wyrozumiałość i wsparcie.

Jeszcze w październiku o. Kazimierz przychodził jak zawsze uśmiechnięty z pytaniem: „Co słychać?”. Zawsze był otwarty na to, by przyjąć na siebie nowe wyzwania. Zmieniał temat, gdy był pytany o zdrowie. Dziś też pewnie by powiedział: „Dajcie spokój, nie przejmujcie się mną”.

Taki był o. Kazimierz Kubacki. Najlepszemu Bogu dziękujemy za to, że postawił na naszej drodze takiego przewodnika.