Reklama

Wiara

Odpowiedzialność za Kościół

Ogłoszenie Maryi Matką Kościoła

Kardynał Wyszyński wciąż nas zdumiewa: znowu ukazuje się nam jako żyjący współcześnie „Ojciec Kościoła”. Nadaje dzisiejszemu Kościołowi cechy chrześcijańskiej wspólnoty z pierwszych wieków.

Nie wiemy, czy w 1962 r. ksiądz prymas świadomie nawiązał do niezwykłej karty Kościoła związanej z przebiegiem drugiego soboru powszechnego, czy nieprzypadkowo treść tamtych wydarzeń uczynił częścią soboru zebranego na Watykanie. Może pchnął go w tę stronę zmysł wiary, który jest cechą świętych. Może to on sprawił, że kard. Wyszyński powtórzył w XX wieku to, co miało miejsce blisko 1500 lat wcześniej, i nawiązał do jednego z największych wydarzeń teologicznych i maryjnych w historii Kościoła, nie do końca świadomy powiązania z nimi swej idei wsparcia watykańskiego soboru.

Sobór efeski, który obradował w 431 r., zaowocował ogłoszeniem dogmatu o Maryi jako Matce Boga. W jego obradach wzięło udział ok. 200 biskupów, ale w przebieg soboru zaangażowały się także tłumy ludzi świeckich. W liście św. Cyryla, uczestnika tego wydarzenia, czytamy, że „wszyscy mieszkańcy miasta pozostali tam od rana do wieczora w oczekiwaniu na orzeczenie świętego soboru”, a po ogłoszeniu Maryi Bożą Rodzicielką „jednogłośnie zaczęli wychwalać święty sobór i dziękować Bogu”. Patriarcha napisał jeszcze: „Gdy wyszliśmy z kościoła, towarzyszyła nam procesja z pochodniami. Wszyscy się radowali i całe miasto zostało oświetlone”.

Ludzie świeccy, zwykli mieszkańcy Efezu, zaangażowali się w sobór. Towarzyszyli obradom, czuwali, modlili się, byli zainteresowani przebiegiem dyskusji. Mieli świadomość, że decyzje Kościoła będą stanowić także o ich życiu. Wiemy też, że po ogłoszeniu pierwszego maryjnego dogmatu pojawiła się na Wschodzie „moda na Maryję”. Historyk sztuki sakralnej zapewnia: „Każdy (...) eksponował wizerunek macierzyńskiej Dziewicy trzymającej w swych ramionach Boże Niemowlę: czy to w domu jako obraz, czy wyhaftowany na odzieży albo umieszczony na meblach czy ozdobach – krótko mówiąc, wszędzie, gdzie tylko można go było okazać”.

Reklama

Czy nie wraca nam echem posoborowa moda na Ikonę Jasnogórską związaną teraz z analogicznym do efeskiego tytułem: „Matki Kościoła”?

Papież prosi o pomoc

Do końca milenijnych przygotowań pozostały 4 lata, kiedy rozpoczyna się Sobór Watykański II. Jego rolę można porównać do trudu dostosowania statku do większych burz, które zaczynają szaleć na morzu. Kościół potrzebuje reformy. Kardynał Wyszyński jest świadomy, że rola soboru będzie nieoceniona.

Jest niedziela, 25 lutego 1962 r., gdy przebywający w Rzymie prymas zostaje zaproszony przez Jana XXIII na rozmowę. (Papież pokaże się z nim w oknie podczas południowej modlitwy Anioł Pański). W czasie audiencji Ojciec Święty usilnie prosi prymasa o modlitwę przed wizerunkiem Matki Bożej Częstochowskiej w intencji soboru. Kardynał Wyszyński za chwilę zanotuje: „Jest Ona dla niego wielką siłą i nadzieją. Z Nią łączy powodzenie wielkiego dzieła Soboru i o modlitwę do Niej się upomina. I my tę modlitwę niedługo rozpoczniemy. Cała Polska weźmie udział w modlitwie na rzecz Soboru. Tak sobie rozważam, planuję...”.

Reklama

Zainspirowany słowami papieża obiecuje, że cała Polska będzie obecna na soborze przez modlitwę, ofiarę i trud nawrócenia. Będzie ona swoistym soborowym „zapleczem”, tak jak w V stuleciu byli nim mieszkańcy Efezu.

Kto wie, czy echo tamtego dialogu nie znalazło wyrazu w papieskim dokumencie zapowiadającym zwołanie Soboru Watykańskiego II. Jan XXIII napisał: „Prosimy poszczególnych wiernych i cały lud chrześcijański, by zechcieli zanosić gorące modlitwy do wszechmogącego Boga w celu uzyskania Jego błogosławieństwa dla tak wielkiego przedsięwzięcia”.

Kościół w Polsce angażuje się w dzieło soborowe jak żaden inny. Do tego stopnia, że jak twierdził sam kard. Wyszyński, jego rodacy „przez modlitwę i ofiary w intencji soboru powszechnego staną się w pewnym sensie jego współuczestnikami i zaważą na jego postanowieniach”. Może nawet więcej? Może także najlepiej odczytają wpisany w niego Boży plan? Czy to właśnie przez duchowe uczestnictwo w pracach soboru Kościół w Polsce będzie umiał podjąć reformy zgodnie z zamysłem Ducha Świętego? Na Zachodzie, zamiast oczekiwanej odnowy, nastąpi kryzys: wiara osłabnie, świątynie zaczną pustoszeć, wielu księży i wiele osób zakonnych powróci do stanu świeckiego. W Polsce będzie inaczej: Kościół, zaangażowany w prace soboru i budowany na maryjnym programie prymasa, wyjdzie z reformy umocniony.

Program „czynów soborowych”

Prymas wspólnie z episkopatem opracowuje sposoby wsparcia soboru i nadaje im nazwę „czynów soborowych”. Mają one być „jak Efez” – dotknąć każdego wierzącego, zaangażować wszystkie stany, wspólnoty i stworzyć duchową więź między wiernymi a zgromadzeniem ojców soborowych. Kardynał chce zaangażować wszystkie sfery Kościoła, poczynając od rodzin i parafii, a kończąc na duchowej „centrali”, która mieści się na Jasnej Górze.

„Czyn Soborowy” zaczyna się od modlitwy. W intencji soboru w kościołach parafialnych codziennie odmawia się po Mszy św. jedną tajemnicę Różańca, a wieczorem organizuje się specjalne nabożeństwo. Każdego dnia dzwony zapraszają do odmówienia w tej intencji Apelu Jasnogórskiego. W wyznaczonym terminie konkretna parafia trwa na całodniowej modlitwie w intencji soboru, a jej dziesięcioosobowa delegacja udaje się w tym czasie na Jasną Górę, by tam modlić się przez całą noc przed Cudownym Obrazem Matki Bożej.

Do Królowej Polski codziennie przybywa do 100 delegacji parafialnych. Każda przywozi na czuwanie świecę – symbol modlącej się w tym samym czasie jej wspólnoty. Prymas poleca wytopić z nich ogromną świecę, którą polscy biskupi chcą wręczyć papieżowi przed rozpoczęciem kolejnej sesji. Świeca zostaje umieszczona przy konfesji św. Piotra i jest zapalana podczas kolejnych obrad biskupów. Dla wszystkich stanowi ona znak łączności narodu polskiego z ojcami soboru – symbol jego modlitw i ofiar. Ozdobiona wizerunkiem Madonny Jasnogórskiej jest też dowodem, że – jak podkreślał kard. Wyszyński – Maryja „czuwa nieustannie nad sprawami Kościoła jako Jego prawdziwa i najlepsza Matka”.

Pamięć o łączności z soborem ma się nie ograniczać do wydarzeń kościelnych. Prymas zachęca, by w domach ludzie urządzali ołtarzyki z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej i modlili się przy zapalonej przed nim świecy.

Więcej niż modlitwa

Rok później prymas wzywa rodaków: „Wymagamy teraz od Was rzeczy trudniejszej: macie wspomagać sobór już nie tylko modlitwą, lecz także życiem, czynami i ofiarą. Trudniej jest dokonać odnowy serca swojego niż modlić się o odnowę. Trudniej jest miłować niż wypraszać miłość na kolanach. Trudniej jest zachować jedność, pokój w rodzinie, w stosunkach z bliźnimi niż wołać w niebo o jedność i pokój dla świata. A właśnie teraz Kościół wymaga od Was, Dzieci Najmilsze, takiego trudu!”. W kolejnym roku Polacy podejmują walkę z narodowymi wadami, a w roku milenijnym oddają się w „wieczyste święte niewolnictwo” – by znowu wesprzeć tym aktem prace soborowe. To był, jak mówią niektórzy, „polski sobór”.

Prymas na soborze

Prymas chce przekazać całemu Kościołowi doświadczenie polskiego Kościoła. W auli soborowej składa świadectwo: „Najświętsza Maryja Panna przez tyle wieków historii naszego narodu okazuje przez konkretne wydarzenia, jak wielka jest siła Jej pośrednictwa w umacnianiu cnót i darów Ducha Świętego. Nasza ziemia jest bezpieczna pod Jej przemożną opieką”.

Kardynał Wyszyński przypomina ojcom soborowym, że Maryja jest nie tylko postacią historyczną – Ona do dziś działa w Kościele, „jest aktualnie czynna”.

Program „Matka Kościoła”

5 września 1964 r. Prymas składa na ręce Pawła VI prośbę o ogłoszenie Maryi Matką Kościoła podczas soboru. (Uzasadnienie teologiczne jest dziełem kard. Wojtyły). Polskiemu kardynałowi nie chodzi tylko o nowy tytuł chwały Matki Bożej. Chce, by Kościół wyprowadził z niego praktyczne wnioski i wszedł na drogę maryjną, zawierzając się macierzyńskiej opiece Matki Chrystusa i Kościoła. „Mamy silne przekonanie, poparte codziennym doświadczeniem, że jedyną obroną jedności i poręką zbawienia jest głęboka cześć wobec Matki Boga i ludzi, Matki całego rodzaju ludzkiego, a w szczególny sposób wobec Matki Kościoła...” – mówi.

Paweł VI czyni zadość polskiej prośbie. Tytuł zostaje ogłoszony na zakończenie trzeciej sesji soboru, papież uczyni go też częścią nowego Credo ludu Bożego ogłoszonego na zakończenie Roku Wiary (1968).

Co ciekawe, Paweł VI wiąże tytuł Matki Kościoła z proroczym orędziem fatimskim – w tym samym przemówieniu, w którym ogłasza Maryję Matką Kościoła ponawia poświęcenie świata Niepokalanemu Sercu Maryi, a 13 maja 1967 r. w Fatimie akt poświęcenia nazywa wprost „poświęceniem Niepokalanemu Sercu Matki Kościoła”.

Czyżby opracowywana przez prymasa polska droga, wątek jasnogórski i orędzie fatimskie okazywały się tym samym drogowskazem? To niezwykłe, ale potwierdzi to proroczy gest Jana Pawła II, który podczas swej ostatniej wizyty w portugalskim sanktuarium ofiaruje Pani Fatimskiej pierścień z Matką Bożą Częstochowską, który otrzymał od prymasa w dniu swego wyboru na papieża... Jan Paweł II pozostawi w Fatimie prawdziwy skarb: znak swej kontynuacji maryjnego dziedzictwa kard. Wyszyńskiego, który „wszystko postawił na Maryję”, i znak swej więzi z ukochaną Polską – królestwem Maryi. Tym gestem będzie chciał pokazać, że jego głęboka, polska pobożność maryjna jest złączona z Fatimą. Jest w tym jeszcze jedno ważne przesłanie: nie da się zrozumieć słów z Fatimy o „triumfie Niepokalanego Serca” bez wejścia na drogę polskiego doświadczenia, w którym jest obecna zapowiedź „zwycięstwa Najświętszej Maryi Panny”.

Prymas jest konsekwentny, losy Kościoła wiąże z Maryją. Dlatego wypowiadając 3 maja 1966 r. na Jasnej Górze uroczysty akt oddania Polski „za wolność Kościoła Chrystusowego”, zwiąże go z tytułem Matki Kościoła. Naród oddaje się „w macierzyńską niewolę Maryi, Matki Kościoła”.

Oddać Jej cały świat

Dwa lata później prymas zwrócił się do papieża z prośbą, aby ten poświęcił Matce Kościoła cały świat: „Dokonałbyś tego aktu wraz z całym episkopatem globu ziemskiego, wezwanym przez Ciebie w tym celu do Rzymu”. Ponieważ na drodze ku temu pojawiają się przeszkody, prymas postanawia nie czekać dłużej. Uważa, że czas nagli, i dokonuje w Polsce poświęcenia świata Matce Kościoła. Czyni to 5 września 1971 r. na Jasnej Górze, zaś 12 września powtarza to we wszystkich parafiach. To znowu akt narodowy. Kiedy natomiast 8 grudnia 1975 r. Paweł VI zawierza świat Matce Bożej, na razie tylko w formie prywatnej, kard. Wyszyński powtarza ten papieski akt w Polsce. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego, 6 czerwca 1976 r., zostaje on odmówiony w katedrach, natomiast nazajutrz, w święto Matki Kościoła – we wszystkich parafiach.

Polski Kościół próbuje przetrzeć nowy szlak. Prymas jest pewien, że jeśli zaczniemy wzywać Maryję jako Matkę Kościoła, „przyjdzie pomoc z Nieba, przyjdzie szybciej, niż się spodziewamy: dla Ciebie, Ojcze Święty, dla Kościoła i dla ludzkości”.

Tożsama droga z fatimską

Na tę drogę Kościół będzie mógł wejść, gdy stery Kościoła otrzyma Karol Wojtyła. Zostanie nawet wyznaczony termin wymarzonego przez prymasa aktu zawierzenia świata Matce Kościoła. Na przeszkodzie stanie jednak zamach, a w jego konsekwencji droga zawierzenia Jasnogórskiej Matce Kościoła otrzyma inne imię: fatimskie. Nie będzie to jednak nic nowego, bo już Paweł VI utożsamił polską i fatimską drogę... W 2000 r. potwierdzi to Jan Paweł II. Zaświadczy też o tym historia: najbardziej fatimskim miejscem w Polsce jest... Jasna Góra, a w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej nie ustaje modlitwa za Kościół, by pod macierzyńską opieką Maryi szedł drogą zwycięstwa.

Te tematy wymagają jeszcze innego miejsca opisu. W nich prymas okazuje się prorokiem, któremu Bóg ukazał nieznaną nam przyszłość...

2020-06-03 08:44

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Posłowie chcą ustanowienia 2021 Rokiem Kardynała Stefana Wyszyńskiego

2020-09-14 13:57

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

Instytut Prymasa Wyszyńskiego

Grupa posłów Prawa i Sprawiedliwości zgłosiła w Sejmie projekt uchwały w sprawie ustanowienia roku 2021 Rokiem Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W tym czasie przypadnie 120. rocznica jego urodzin oraz 40. rocznica śmierci. "Prymas Tysiąclecia jest przede wszystkim wzorem szacunku dla każdego człowieka. Jego przykład jest nam potrzebny na dzisiejsze czasy" - argumentują parlamentarzyści.

  • "Prymas Wyszyński jest też wzorem miłości do Ojczyzny, którą jak powiedział kochał więcej niż własne serce i wszystko, co czynił dla Kościoła, czynił dla niej. Nigdy poza Polską nie mówił o niej źle. Jego życie i nauczanie budzi poczucie odpowiedzialności za losy Ojczyzny".
  • Był też Prymas "nauczycielem nowego ładu społecznego opartego na sprawiedliwości i miłości". W czasach komunistycznego zniewolenia, 1967 r. ogłosił krucjatę miłości, aby położyć tamę wzajemnej nienawiści w narodzie, w rodzinach i miejscach pracy. "Podkreślał, że warunkiem odnowy życia społecznego jest powrót do prymatu sumienia".

Rok 2021 - przypomniano w projekcie uchwały - naznaczony jest dwoma ważnymi datami: 120. rocznicą urodzin i 40. rocznicą śmierci kard. Stefana Wyszyńskiego.

Parlamentarzyści przekonują, również czas oczekiwania na uroczystość beatyfikacyjną, która, pierwotnie wyznaczona na 7 czerwca 2020 r., nie mogła się odbyć z powodu zagrożenia epidemiologicznego, jest czasem, w którym wielu naszych rodaków żyje pamięcią o tym Wielkim Polaku.

"Tak częste odwoływanie się do nauczania Prymasa Tysiąclecia wskazuje na to, jak jego przykład jest nam potrzebny na dzisiejsze czasy" - brzmi fragment projektu uchwały.

Posłowie przypominają w projekcie, że Prymas Tysiąclecia jest przede wszystkim wzorem szacunku dla każdego człowieka. Odważnie bronił prawdy, ale nigdy nie walczył z ludźmi, odrzucał błędy, ale nigdy nie potępił człowieka. W sposób heroiczny cecha ta uwidoczniła się podczas trzyletniego uwięzienia, gdy wyznał: „Nie zmuszą mnie niczym do tego, bym ich nienawidził”.

Ponadto kard. Wyszyński "był oparciem moralnym dla milionów rodaków w kraju i zagranicą". "Odważnie występował w obronie polskiej niepodległości i suwerenności, ukazywał wielkie i piękne karty naszych dziejów. Prymas był oparciem dla Polaków przez kilkadziesiąt lat zmagań z komunizmem. Jego słynne słowa „non possumus” (nie możemy) są do dziś drogowskazem w walce o własne przekonania i wartości" - brzmi fragment projektu.

W projekcie przypomniano też inne zasługi Prymasa Tysiąclecia dla polskiego narodu i Kościoła w Polsce. Był twórcą Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego i wieloletniej Wielkiej Nowenny Tysiąclecia oraz inicjatorem obchodów Tysiąclecia Chrztu Polski w 1966 r., które wzmacniały więź narodu z Kościołem i przypominały o wielkiej tradycji państwowości polskiej.

Był też Prymas "nauczycielem nowego ładu społecznego opartego na sprawiedliwości i miłości". W czasach komunistycznego zniewolenia, 1967 r. ogłosił krucjatę miłości, aby położyć tamę wzajemnej nienawiści w narodzie, w rodzinach i miejscach pracy. "Podkreślał, że warunkiem odnowy życia społecznego jest powrót do prymatu sumienia" - zaznaczyli w projekcie parlamentarzyści PiS.

"Prymas Wyszyński jest też wzorem miłości do Ojczyzny, którą jak powiedział kochał więcej niż własne serce i wszystko, co czynił dla Kościoła, czynił dla niej. Nigdy poza Polską nie mówił o niej źle. Jego życie i nauczanie budzi poczucie odpowiedzialności za losy Ojczyzny" - napisano w projekcie.

Zdaniem autorów projektu, ogłoszenie roku 2021 Rokiem Kardynała Stefana Wyszyńskiego będzie odpowiedzią na orędzie św. Jana Pawła II wygłoszone w dniu śmierci Prymasa 28 maja 1981 r., aby szczególnym przedmiotem medytacji Polacy uczynili postać niezapomnianego Prymasa, "jego osobę, jego naukę, jego rolę w jakże trudnym okresie naszej historii" oraz, aby podjęli "to wielkie i trudne dzieło, dziedzictwo przeszło tysiącletniej historii, na którym on, (...) dobry pasterz, wycisnął trwałe, niezatarte piętno”.

CZYTAJ DALEJ

Podlaskie/ Obchody 100. rocznicy Bitwy Niemeńskiej w Berżnikach

2020-09-20 16:34

[ TEMATY ]

bitwa

Podlasie

radiomaryja.pl

Mieszkańcy Sejneńszczyzny obchodzili w niedzielę 100. rocznicę Bitwy Niemeńskiej. Obchody odbyły się na pograniczu polsko-litewskim w Berżnikach, gdzie stoi pomnik poświęcony ofiarom bitwy.

Na cmentarzu parafialnym, przy pomniku Bitwy Niemeńskiej została odprawiona msza św., którą celebrował biskup ełcki Jerzy Mazur. Biskup poświęcił też sztandar nadany sejneńskiemu oddziałowi Związku Piłsudczyków Rzeczpospolitej Polskiej. Potem mieszkańcy, władze i organizacje kombatanckie złożyli kwiaty pod pomnikiem.

"Bitwa Niemeńska to bitwa, dzięki której udało się zwyciężyć bolszewików sto lat temu. Bez tej wiktorii nie byłoby tak naprawdę ustalenia granicy wschodniej i niepodległej Polski. Stąd cieszę się, że tu, na Sejneńszczyźnie, pamięta się o tej bitwie, bo tej pamięci nigdy za dużo“ - powiedział minister edukacji narodowej Dariusz Piontkowski.

Z kolei poseł Jarosław Zieliński powiedział, że Bitwa Niemeńska była bardzo ważna, a jest trochę zapomniana. „Bitwa Niemeńska była równie ważna jak Bitwa Warszawska w wojnie polsko-bolszewickiej. Bitwa Warszawska zatrzymała bolszewików w marszu na Warszawę i na Zachód, a Bitwa Niemeńska spowodowała całkowitą klęskę Armii Czerwonej i dzięki temu obroniliśmy naszą niepodległość, można było wytyczyć wschodnią granicę Rzeczpospolitej” - powiedział Zieliński.

Poseł dodał, że o bitwie tej pamięta się głównie w woj. podlaskim i tam obchodzi się uroczyście jej rocznice. Jego zdaniem, obchody tego wydarzenia powinny mieć wymiar ogólnopolski.

Bitwa Niemeńska była drugą - po sierpniowej Bitwie Warszawskiej i kontrataku znad Wieprza - fazą polskiej kontrofensywy przeciw bolszewikom w 1920 roku. Jednym z epizodów bitwy był bój sejneński z Litwinami 22 i 23 września 1920 roku w okolicach Berżnik i Sejn, gdzie zginęło wielu żołnierzy. Były to najkrwawsze polsko-litewskie walki w historii obu narodów.

Na cmentarzu w Berżnikach spoczywają ofiary bratobójczej walki, czyli żołnierze polscy i litewscy, którzy walczyli po przeciwnych stronach w latach 1919-1920.Bitwa nad Niemnem trwała od 20 do 26 września. Decydujące starcie wojny polsko-bolszewickiej rozgrywało się od Brześcia nad Bugiem na południu po ziemię sejneńską na północy. Zakończyło się polskim triumfem i zwycięstwem wojny, co zaowocowało podpisaniem traktatu pokojowego w Rydze. (PAP)

autor: Jacek Buraczewski

bur/ dki/

CZYTAJ DALEJ

80. rocznica zbrodni katyńskiej w Wieluniu

2020-09-20 22:38

[ TEMATY ]

zbrodnia katyńska

Wieluń

Zofia Białas

W niedzielę 20 września w Wieluniu odbyły się obchody 80. rocznicy zbrodni katyńskiej.

Bohaterem uroczystości był kpt. Stanisław Mikulski (1890 – 1940), komisarz Straży Granicznej w Inspektoracie nr 13 w Wieluniu, zamordowany w Katyniu w kwietniu 1940 r., jeden z 2700 osób zidentyfikowanych przez Niemców wiosną 1943 r. spośród ekshumowanych 4400 ofiar, wpisany do niemieckiego raportu dziennego z 6 lipca 1943 r. jako kapitan rezerwy piechoty Wojska Polskiego, podkomisarz Straży Granicznej Wieluń – ofiara zbrodni sowieckiej pod numerem 04130 na liście ekshumowanych.

Zobacz zdjęcia: 80. rocznica zbrodni katyńskiej w Wieluniu

Wieluńskie obchody 80. rocznicy zbrodni katyńskiej rozpoczęła Msza św. w kościele św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, sprawowana w intencji kapitana i innych zamordowanych w czasie II wojny światowej strażników granicznych oraz wszystkich zamordowanych w Katyniu.

Homilię wygłosił ks. Adam Sołtysiak, proboszcz parafii św. Józefa. Motywem przewodnim były słowa zaczerpnięte z Księgi proroka Izajasza: „Czyż matka może zapomnieć o swoim dziecku?” z transpozycją na słowa: czyż Polacy mogą zapomnieć o Katyniu, synonimie kainowej zbrodni? Kapłan rozpoczął homilię słowami wiersza Jana Górca-Rosińskiego „Katyń”: „W czyje sumienie/ Wpisano te groby/ Czyje usta/ Zakneblowano milczeniem/ Czyją pamięć/ Zalano wapnem/ mordercy w słońcu/ niewinni/ nam zostało/ tylko epitafium”, a zakończył cytatem z wiersza Mariana Hemara pod tym samym tytułem: Tej nocy zgładzono Wolność/ W katyńskim lesie.../ Zdradzieckim strzałem w czaszkę/ Pokwitowano Wrzesień. (...) Tej nocy zgładzono Prawdę/ W katyńskim lesie,/ Bo nawet wiatr, choć był świadkiem,/ Po świecie jej nie rozniesie... (...)/ I tylko p a m i ę ć została/ Po tej katyńskiej nocy.../ Pamięć n i e d a ł a się zgładzić,/ Nie chciała ulec przemocy/ I woła o sprawiedliwość/ I prawdę po świecie niesie –/ Prawdę o jeńców tysiącach/ Zgładzonych w katyńskim lesie.

– Pamięć o Katyniu nie dała się zgładzić. Pielęgnowały ją przez lata rodziny zamordowanych oficerów w kraju i na obczyźnie oraz komunistyczni opozycjoniści. Pamiętamy również my, dlatego dziś tu jesteśmy i modlimy się za tych, których zamordowano zdradzieckim strzałem w tył głowy w 1940 r. w Katyniu, Ostaszkowie, Miednoje, Charkowie i Twerze – powiedział ks. Sołtysiak.

Po Eucharystii poczty sztandarowe i pozostali uczestnicy udali się na plac Jagielloński, gdzie odbyła się dalsza część uroczystości. Rozpoczęła się ona wciągnięciem flagi państwowej na maszt i odśpiewaniem „Mazurka Dąbrowskiego”. W obecności wnuka zamordowanego w Katyniu Stanisława Mikulskiego i jego małżonki (przyjechali spod granicy z obwodem kaliningradzkim) został posadzony „Dąb Pamięci” i odsłonięty głaz z tablicą memoratywną, powstałą w ramach ogólnopolskiego projektu „Katyń – ocalić od zapomnienia”, upamiętniającą zamordowanego w Katyniu komisarza SG Stanisława Mikulskiego. Głaz dzień wcześniej wkopali przedstawiciele Stowarzyszenia Historycznego „Bataliony Obrony Narodowej”, Powiatowej Rady Działalności Pożytku Publicznego i Urzędu Miejskiego.

Wartę honorową przy głazie pełnili żołnierze z 15. Sieradzkiej Brygady Wsparcia Dowodzenia, Nadwiślański Oddział Straży Granicznej i Stowarzyszenie Historyczne „Bataliony Obrony Narodowej”. Ceremoniał wojskowy prowadził mjr Bogumił Tobiasz z 15. Sieradzkiej Brygady Wsparcia Dowodzenia.

Podczas uroczystości odczytano apel pamięci, żołnierze oddali salwę honorową, a pod głazem złożono biało-czerwone wiązanki kwiatów.

Elementem towarzyszącym uroczystości była dystrybucja bezpłatnej publikacji Instytutu Pamięci Narodowej autorstwa dr. Ksawerego Jasiaka pt. „Ofiara Zbrodni Katyńskiej kpt. Stanisław Mikulski ps. Schwarzberg komisarz Straży Granicznej (1890 – 1940)”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję