Reklama

Kościół

Epidemia – finanse – taca

Pandemia i wprowadzone wraz z nią ograniczenia spowodowały spadek liczby wiernych w kościołach.
Jak w tej sytuacji radzą sobie proboszczowie i czy wierni pamiętają o potrzebach wspólnoty Kościoła?

Z rozmów z duchownymi wynika, że gdy po ogłoszeniu stanu epidemii ograniczono możliwość przebywania wiernych w świątyni do pięćdziesięciu osób, prawie dziesięciokrotnie spadły ofiary na tacę. A to one są podstawowym źródłem utrzymania struktur Kościoła w Polsce. W kolejnych tygodniach w niedzielnych Mszach św. mogło uczestniczyć już tylko pięć osób. Teraz ta liczba uzależniona już jest od wielkości świątyni, niemniej i tak wiernych w kościołach jest garstka, a potrzeby parafii wcale nie są mniejsze.

Na co taca?

Zaangażowani wierni wiedzą, że datki z tacy nie idą na pensje kapłanów, tylko są przeznaczane na utrzymanie parafii – świątyni i znajdujących się wokół niej budynków. Dodatkowo kilka zbiórek w ciągu roku trafia z parafii na utrzymanie kurii, seminariów, diecezjalnych urzędów kościelnych oraz dzieł charytatywnych. W niektórych diecezjach do odwołania odroczone zostały wspomniane płatności.

Reklama

Z tacy opłacane są także remonty, ogrzewanie i oświetlenie kościołów, a także pensje pracowników parafii. Tych ostatnich wydatków nie można zawiesić. – Pamiętajmy, że są to ludzie, którzy mają rodziny. Te osoby są nam bardzo potrzebne. Nie wyobrażam sobie, żeby zostały bez pracy – mówi Niedzieli proboszcz parafii Nawrócenia św. Pawła w Lublinie ks. Mirosław Matuszny. Duchowny obawia się, że jeśli kryzys potrwa dłużej, to parafialny budżet będzie nadwyrężony. – Do tego dochodzą opłaty za zakup komunikantów, sprzątanie kościoła czy środki do dezynfekcji... – wylicza.

Z miesiąca na miesiąc

Gdy rozwinęła się pandemia, proboszcz nie planował prosić o materialne wsparcie. – Zawierzyłem parafię Bożej Opatrzności i św. Antoniemu, który nam patronuje – opowiada ks. Matuszny. Wkrótce wierni zaczęli przekazywać ofiary. – Wspierają swoją parafię, jak mogą. Zarówno modlitwą, jak i materialnymi darami. Mimo kryzysu jakoś trwamy. Pan Bóg przysyła nam wspaniałych wolontariuszy i darczyńców – opowiada proboszcz. Okazuje się, że wiele ofiar na koncie parafii pochodzi od osób z różnych stron Polski. – Dostaję liczne wiadomości z prośbą, aby towarzyszyć wiernym na tyle, na ile jest to możliwe. Robimy, co możemy, aby mieli oni dostęp do sakramentów i słowa Bożego. Zapraszamy innych kapłanów i organizujemy dodatkowe Msze św. I jest to doceniane – dodaje ks. Matuszny, który na Facebooku publikuje podziękowania dla anonimowych darczyńców.

Wirtualna taca

Podobne podziękowania można znaleźć na stronie internetowej parafii na warszawskim Grochowie. „Kochani, jesteście wspaniali. Bóg zapłać Wam za Wasze trwanie przy Chrystusie, w swoich domowych kościołach, za Waszą troskę o nas, za Waszą modlitwę i za dar serca przekazany na konto. (...) Przyjdzie czas, że osobiście Wam podziękuję. Wasze Imiona zachowuję w sercu, a lista tych Imion jest tak długa jak Litania do Wszystkich Świętych” – napisał ks. prał. Krzysztof Ukleja, proboszcz parafii pw. Najczystszego Serca Maryi w Warszawie-Grochowie. Duchowny wzrusza się, gdy widzi gesty wyrażające odpowiedzialność za parafialną wspólnotę i cały Kościół. – Bogu dziękuję za troskę wiernych. Parafia to nasz wspólny dom – mówi.

Reklama

Nie narzeka również – ks. Adrian Put proboszcz niewielkiej parafii św. Stanisława Kostki w Zielonej Górze – a  akże redaktor odpowiedzialny zielonogórsko-gorzowskiej edycji Niedzieli. – Ludzie pozytywnie nas zaskoczyli. Pamiętają o wsparciu finansowym parafii, dostarczają także żywność, maseczki czy przyłbice – opowiada. Parafia jest w trakcie remontu dawnego hotelu robotniczego, na którego miejscu powstanie kościół. Dotychczasowe ofiary wystarczą na bieżące utrzymanie parafii. Czas pokaże, czy będą środki także na wspomnianą inwestycję. Parafialna Rada Ekonomiczna zainicjowała wirtualną tacę. Za pomocą specjalnego kodu QR osoby, które mają w swoich telefonach czytnik, mogą dokonać przelewu na rzecz tej parafii.

Budowy, remonty, kredyty

Trudniej mają wspólnoty, które są w trakcie budowy świątyni. Proboszcz parafii św. Jana Bosko w Olsztynie ks. Andrzej Baj mówi, że nie jest sam w czasie pandemii. Tutaj również widać troskę wiernych o lokalny Kościół. – Na Wielkanoc zdarzały się większe kwoty składane indywidualnie. Na bieżące sprawy wystarcza, wpłaty na konto też się pojawiają, możemy liczyć na wsparcie najgorliwszych wiernych – przyznaje ks. Baj. Jest jedynym duszpasterzem w parafii, która nie zatrudnia pracowników gospodarczych. Choć część prac związanych z budową kościoła została zawieszona, planowany montaż dachu się odbędzie. – Wierni, jak zobaczą, że coś się dzieje, to mam nadzieję, że nadal będą chcieli wspierać budowę świątyni – mówi ks. Baj. Na razie 1,5-tysięczna wspólnota wiernych musi się zadowolić tymczasową kaplicą.

Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Rawie Mazowieckiej ma z kolei do spłacenia kredyt związany z remontem kościoła i dawnego pojezuickiego kolegium. – Ofiary przy tak małej liczbie wiernych na nabożeństwach są, jak wszędzie, znacznie niższe. Można je składać do specjalnej skarbonki, a także przez internet – mówi proboszcz ks. prał. Bogumił Karp. Dodaje, że datki przekazuje tutaj również wiele osób, które w tygodniu odwiedzają świątynię.

Inaczej niż w mieście

Nie mniejsze problemy niż w miastach mają parafie wiejskie. Koszty ich utrzymania są podobne. Przykładem jest parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Górnej Grupie k. Grudziądza. Tutaj przed pandemią w niedzielnych Mszach św. uczestniczyło 350-400 osób. W pierwszych tygodniach pandemii proboszcz nie planował prosić o materialne wsparcie, ponieważ korzystał z zaoszczędzonych środków, które chciał przeznaczyć na remont kościoła. Z biegiem tygodni niektórzy parafianie sami zaczęli się troszczyć o potrzeby materialne swojego kościoła. – Cenna jest każda złotówka. Niektórzy pytają o numer konta, kilka osób przekazało po Mszy św. indywidualne ofiary w kopercie albo składało ofiary do skarbony – mówi proboszcz o. Krzysztof Mazurek, werbista. Jeśli czas pandemii się przedłuży, to składane dotychczas ofiary będą niewystarczające w stosunku do wydatków, które parafia ma w ciągu roku. Chodzi o opłaty m.in. za: energię elektryczną, ogrzewanie kościoła, zakup artykułów liturgicznych, środków czystości, a także pokrycie kosztów związanych z przeglądem technicznym, naprawami, ubezpieczeniem kościoła, odprowadzeniem podatków itp. W tym roku planowano również remont elewacji kościoła. – Na razie trzeba będzie to odłożyć – stwierdza duchowny. Ojciec Mazurek jest przekonany, że gdy poprosi o wsparcie finansowe, to parafianie nie pozostawią swojego kościoła bez pomocy. Planuje udostępnić numer konta parafii.

Wielu wiernych w tym trudnym czasie zaangażowało się w pomoc swoim parafiom. Robią to na różne sposoby: składają ofiary na tacę, przekazują indywidualne datki czy dokonują przelewów na parafialne konto. Jeszcze inni przynoszą ofiary do kancelarii parafialnych lub płacą kartą. Choć dotychczas zgromadzone środki zwykle wystarczają na pokrycie bieżących kosztów, to jednak w dłuższej perspektywie wszyscy możemy odczuć skutki braku troski o potrzeby wspólnoty Kościoła. Dlatego każdy z nas powinien czuć się odpowiedzialny za swoją parafię, o czym przypomina V przykazanie kościelne.

2020-04-28 12:23

Ocena: +1 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ukraina: katolicy kijowscy odzyskali w końcu kościół św. Mikołaja

2020-09-18 20:32

[ TEMATY ]

Kościół

Ukraina

św. Mikołaj

Kijów

Wikipedia

Kościół św. Mikołaja w Kijowie

Kościół św. Mikołaja w Kijowie

Rada Ministrów Ukrainy zatwierdziła 16 września plan budowy w Kijowie do końca 2023 Domu Muzyki. Trafi tam Narodowy Dom Muzyki Organowej i Kameralnej Ukrainy, mieszczący się obecnie w dawnym kościele katolickim św. Mikołaja, co oznacza, że wróci on do swych pierwotnych właścicieli – katolików stolicy Ukrainy. Do tego czasu gmach będzie użytkowany wspólnie przez wiernych i melomanów.

Ministerstwo Kultury i Polityki Informacyjnej ma do końca 2023 roku zbudować w Kijowie Dmach Muzyki i przenieść do niego wspomniany Narodowy Dom Muzyki Organowej i Kameralnej Ukrainy.

Władze poleciły również resortowi kultury przekazanie w stałe bezpłatne użytkowanie "Gminie Religijnej Parafia św. Mikołaja diecezji kijowsko-żytomierskiej Kościoła rzymskokatolickiego w mieście Kijowie" budynku kościoła św. Mikołaja na ul. Wełykiej Wasilkiwśkiej 75. Rząd postanowił ponadto, że do chwili przeniesienia się na nowe miejsce Domu Muzyki dotychczasowy użytkownik będzie korzystał z dawnej świątyni razem z parafianami.

Katolicy stołeczni od dawna starali się o odzyskanie kościoła, apelując jednocześnie o jego pilne odnowienie. Rok temu protestowali oni przeciwko odbyciu w pomieszczeniu świątyni pokazu mody. Zgodę na przeprowadzenie go wydało Ministerstwo Kultury.

Wzniesiony na przełomie XIX i XX wieku w stylu neogotyckim kościół św. Mikołaja jest jednym z arcydzieł sławnego w tamtym czasie miejscowego architekta Władysława Horodeckiego i należy do najpiękniejszych budowli Kijowa.

Do połowy XIX stulecia w mieście istniała tylko jedna świątynia katolicka – kościół św. Aleksandra, który, choć duży jak na tamte czasy, mógł pomieścić najwyżej nieco ponad tysiąc osób. Tymczasem liczba wiernych przekraczała wówczas 35 tys. (w połowie byli to Polacy), co stanowiło prawie 14 proc. mieszkańców miasta. Nieustannie zabiegali oni o zezwolenie na budowę nowego obiektu i w końcu dopięli swego, a prywatni przedsiębiorcy i wierni przeznaczyli na ten cel ogromną, jak na tamten okres, sumę pół miliona rubli.

Ogłoszono konkurs, który wygrał 24-letni student Instytutu Inżynierów Cywilnych Stanisław Wołowski. Władze miasta uznały jednak, że projektant jest za młody i nie ukończył jeszcze studiów, toteż kierownictwo i nadzór nad budową powierzono wspomnianemu W. Horodeckiemu, cieszącemu się wówczas sławą jednego z najlepszych architektów w mieście, podczas gdy wystrojem wnętrza zajął się włoski mistrz Elio Sala, który już wcześniej współpracował z Horodeckim.

21 sierpnia 1899 wmurowano uroczyście kamień węgielny pod przyszły kościół, rozpoczynając w ten sposób budowę, która trwała ponad 10 lat. Wynikało to częściowo z warunków przyrodniczych: ziemia w tym miejscu znajdowała się w pobliżu rzeczki Łybiď i była mocno podmokła, budowniczowie musieli więc wzmacniać fundamenty palami betonowymi (był to wynalazek kijowskiego inżyniera Antona Strausa). Ale budowę przerwała również na pewien czas tragiczna śmierć 1 września 1904 r. 18-letniego robotnika Juchyma Kewlicza. Wszczęto śledztwo przeciw Horodeckiemu, ale okazało się, że poszkodowany zginął wskutek własnej nieostrożności.

Ostatecznie 19 grudnia 1909 ówczesny biskup pomocniczy łucki, żytomierski i kamienieckopodolski Antoni Karaś w obecności tysięcy wiernych konsekrował nową świątynię. Jej pierwszym proboszczem został pochodzący z Niemirowa na Podolu ks. Józef-Jan Żmigrodzki. Doczekał on czasów sowieckich i w 1930 został skazany na 7 lat obozu pracy, ale zmarł już przed końcem wyroku, w 1935 na Wyspach Sołowieckich.

W 1938 bolszewicy zamknęli kościół a parafia przestała istnieć. Budynek ograbiono z cennych rzeczy a w środku urządzono magazyn. Podczas walk o Kijów jesienią 1943 wskutek ostrzału artyleryjskiego uszkodzono mury i część wystroju wnętrza. Gmach odbudowano po wojnie, niszcząc jednak "przy okazji" cenne witraże i malowidła, a do odnowionych pomieszczeń przeniesiono Państwowe Archiwum Obwodu Kijowskiego. Na wieżach (wysokości 55 m) umieszczono urządzenia do zagłuszania zachodnich rozgłośni radiowych.

Postanowieniem Rady Ministrów ówczesnej Ukraińskiej Republiki Sowieckiej z 13 grudnia 1979 dawną świątynię zamieniono na Republikański Dom Muzyki Organowej i Kameralnej. Na miejscu głównego ołtarza stanęły organy sprowadzone z Czechosłowacji.

Pierwszą Mszę św. w byłym kościele odprawiono dopiero w styczniu 1992, a 25 czerwca 2001, podczas swego pobytu w Kijowie, odwiedził to miejsce Jan Paweł II. Obecnie współgospodarzami budynku są wspomniany Domu Muzyki i parafia katolicka a Msze i nabożeństwa są tam odprawiane po ukraińsku, polsku, hiszpańsku i po łacinie.

CZYTAJ DALEJ

Kalonka: Centrum Ojca Pio

2020-09-23 08:02

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

Centrum Ojca Pio

Kalonka

Justyna Kunikowska

„Nic bardziej nie może ciebie czynić naśladowcą Chrystusa jak troska o innych. Jeśli nie troszczysz się o bliźnich to oddalasz się od obrazu Chrystusa” – mówił ojciec Pio, kapucyn i stygmatyk, patron parafii w Kalonce.

Pod koniec XX wieku powstał na terenie diecezji łódzkiej Park Krajobrazowy Wzniesień Łódzkich, wokół którego zaczęły powstawać osiedla. Wówczas zrodziła się potrzeba, by na tym obszarze powstała parafia. - Pamiętam ludzi, uczących się przy lampach naftowych i chodzących pieszo po wodę do Kalonki, ponieważ tutaj, jeszcze do niedawna nie było prądu i wodociągu. Był to teren trochę zapomniany, ale jednocześnie dziewiczy w swojej naturze. Często jeździłem w te okolice rowerem, dlatego kiedy arcybiskup Władysław Ziółek zaproponował mi objęcie probostwa, nie zawahałem się, by je przyjąć – mówi ks. Paweł Stołowski – proboszcz parafii.

W 2001 roku w Uroczystość Matki Bożej Siewnej został ogłoszony dekret o powstaniu parafii pw. św. Ojca Pio w Kalonce. - Po pierwszej kolędzie, okazało się, że moja parafia liczy 800 osób. Zaczęliśmy gromadzić się w kaplicy, na którą zaadaptowaliśmy stary gmach remizy strażackiej. Zaczęliśmy również z parafianami szukać terenu, gdzie mógłby powstać nowy kościół. Modliliśmy się do Ojca Pio by pomógł nam takie miejsce znaleźć. I tak się stało. Od samego początku, aż do dziś czujemy obecność naszego patrona – świętego Ojca Pio w tym miejscu – podkreśla ksiądz proboszcz.

Ponieważ w okolicy nie było żadnej placówki oświatowej to nasza parafia i kaplica od samego początku animowała życie społeczne, religijne i kulturalne. Ojciec Pio widział wielką moc w modlitwie wspólnotowej. Prosił, by wspólnie celebrować eucharystię, odmawiać różaniec oraz podkreślał, by owocem modlitwy były dzieła charytatywne. – Staramy się codziennie wypełniać te słowa. Grupa Świętego Ojca Pio, która od lat działa tu, przy naszym kościele, pomaga potrzebującym, odwiedzając domy opieki społecznej, a w szczególności angażując się w pomoc Siostrom karmelitankom w Łodzi – mówi ks. Paweł. Każdego 23 dnia miesiąca sprawowana jest Eucharystia z modlitwą o uzdrowienie fizyczne i duchowe przez wstawiennictwo świętego Ojca Pio, wraz z błogosławieństwem relikwiami. – O owocności tej modlitwy świadczy wielość świadectw danych przez osoby przyjeżdżające do naszej świątyni – dodaje ks. Paweł.

Moi parafianie chętnie włączają się w życie kościoła. Od 19 lat organizujemy pieszy i rowerowy rajd „Tour de Kalonka”, który gromadzi ok 500 uczestników. Organizujemy również Parafiadę – gdzie wraz z parafią w Starych Skoszewach i Nowosolnej spotykamy się na wspólnej rywalizacji sportowej, śpiewamy i biesiadujemy.

W listopadzie, odbywa się msza święta w intencji zmarłych muzyków. Organizowane są także koncerty z udziałem muzyków z całej Polski, takich jak: Stanisław Soyka, zespół Raz Dwa Trzy, zespół Coma. Co roku, w pierwszą niedzielę października z inicjatywy pracowników pobliskiego schroniska, w kaplicy polowej sprawowana w intencji właścicieli zwierząt.

Powołana została także Fundacja Centrum Ojca Pio, która w planie ma budowę Centrum Ulgi w Cierpieniu. - Mimo tego, że pojawia się mnóstwo trudności nasz patron pomaga nam w tworzeniu tego miejsca. Dzięki zaangażowaniu wolontariuszy, ministrantów, grup charyzmatycznych, rodzin z domowego kościoła, zespołów muzycznych, to miejsce tętni życiem.

CZYTAJ DALEJ

Dookoła Archidiecezji Warszawskiej

2020-09-24 07:54

[ TEMATY ]

Pielgrzymka Rowerowa

Archidiecezja Warszawska

www.archwwa.pl

Rozkręć wiarę, dołączając do rowerowej pielgrzymki! Jej uczestnicy już w najbliższą sobotę będą dziękować Panu Bogu za Cud nad Wisłą.

„Sto lat temu Polacy stanęli odważnie do walki z potężną armią bolszewicką. Cud nad Wisłą – nazwa bitwy warszawskiej 1920 r. pokazuje, że Pan Bóg czuwał nad naszym narodem. Chcemy Mu za to podziękować, korzystając z wynalazku sprzed 200 lat więc zapraszamy na pielgrzymkę rowerową!” – piszą organizatorzy z Wydziału Duszpasterstwa Dzieci i Młodzieży warszawskiej kurii.

Pielgrzymka odbędzie się 26 września. Cztery grupy przejadą trasy liczące od 20 do 120 kilometrów. Oto one:

1. Wrzeciono – Wilanów (ok. 20 km),

2. Wrzeciono – Grodzisk Mazowiecki (ok. 110 km),

3. Warka – Wilanów (ok. 60 km),

4. Warka – Grodzisk Mazowiecki (ok. 120 km).

Wydarzenie zacznie się Mszami św. o godz. 9.00 w kościele Niepokalanego Poczęcia NMP na Wrzecionie i kościół św. Mikołaja w Warce. Na każde miejsce startu dojechać pociągiem lub metrem.

- Zakończymy grillem integracyjnym na mecie każdej z tras (parafia Opatrzności Bożej na Wilanowie i parafia Przemienienia Pańskiego w Grodzisku Mazowieckim) – zapowiada ks. Grzegorz Pakowski.

Udział w pielgrzymce jest bezpłatny. Wcześnie trzeba się jednak zapisać poprzez formula zgłoszeniowy, który znajduje się na stronie: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScAB4lL5ohO2YLJeYwhysYpCRIFD5Bwt1Mt9kwXNz5nT2rOIQ/viewform

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję