Wciąż i nieustannie. Pracujemy nad tym - warto zauważyć, iż z dobrym skutkiem - żeby życie zmienić w nieustanny karnawał. Niektórzy nawet marzą głośno o wiecznej orgii. Bawimy się na medal.
Zresztą to powiedzenie wyszło w międzyczasie z mody. Żeby być na fali, trzeba powiedzieć: Jest "cool". Na tyle fajnie, że już nawet wojnę zmieniliśmy w zabawę. Kręcimy teledyski z frontu, które później oglądamy, siedząc sobie wygodnie w fotelu, przegryzając chipsami o nowym, reklamowanym właśnie smaku meksykańskiej cebuli. Patrzymy na przerażone, ociekające krwią i łzami twarze, na leżące ciała z wypiekami na twarzy. Dobry materiał - zacierają ręce realizatorzy w telewizyjnym studiu, ciesząc się, że nie odstają od konkurencji, że oglądalność nie spadnie, a my wygodnie roztkliwieni - to także część zabawy - myślimy o "biednych" ludziach, którym nawet współczujemy. Bo komfort to podstawa, fundament, nawet podczas przypatrywania się cierpieniu.
Tego pragnienia do zamiany wszystkiego i wszystkich w przyjemność nie można tłumaczyć uzasadnionym skądinąd lękiem przed cierpieniem. To prawda, że czymś naturalnym jest obawa przed cierpieniem. Prawdą też jest to, że cierpienie łączy się trudem i wyrzeczeniem. Ale także prawdą jest, że cierpienie uszlachetnia człowieka i chyba niczym nie da się go zastąpić.
Paradoksalnie, uciekając ile sił w nogach przed cierpieniem, uciec nam się nie uda. Zamiana wszystkiego w zabawę skończy się tym, że kiedyś zabawimy się na śmierć.