Gdy w tym roku znalazłem się w paryskiej La Procure, uchodzącej za największą księgarnię katolicką w Europie, moją uwagę zwróciła natychmiast niewielka książka z intrygującym tytułem „Paris sacré”, co mogłoby znaczyć „Święty Paryż”. Wątpliwość moją wywołało słowo „sacré”, które tłumaczyć można jako „święty”, ale w potocznym języku może też oznaczać „przeklęty”. Tę wątpliwość rozwiał jednak niewielki obrazek na okładce, ukazujący postać świętej niewiasty z mszalnym kielichem w dłoni.

Książkę napisało troje autorów: Agnes i Jean-Stéphane Bonneton oraz Denise Glück. Wydana została w Paryżu w 2016 r.

Na rodzaj i charakter książki wskazuje jej podtytuł: „100 miejsc do odkrycia”. Chodzi o miejsca sakralne. Mamy więc do czynienia z informatorem, ale bardzo osobliwym. Jest to wieloraka „osobliwość”, wyraża się bowiem przede wszystkim w przyjętym założeniu, że powinny być odnotowane na kartach tej publikacji świątynie wszystkich wyznań – zarówno katolickie, jak i protestanckie oraz prawosławne. Nawet więcej, w książce uwzględniono wszystkie miejsca kultu, także niechrześcijańskie, jak np. synagogi wyznawców judaizmu czy Wielki Meczet Paryża. Są ponadto kościół katolicki rytu ukraińsko-bizantyjskiego, kościół baptystów, słynna kaplica Matki Bożej od Cudownego Medalika, kaplica Misji Zagranicznych, będąca miejscem relikwii misjonarzy męczenników z różnych stron świata, a następnie kościół deputowanych św. Klotyldy. Jest kościół św. Ludwika z Autin, w którym niezależnie od pory dnia można odbyć spowiedź. Odnotowane są nawet kaplice szpitalne, jak np. ta w Szpitalu św. Ludwika. Jest też pagoda Wielkiego Buddy czy miejsce zatytułowane „Medytacja buddyjska na parkingu”. Zaznaczono również plac, gdzie można uzyskać błogosławieństwo przed wyruszeniem samochodem w daleką podróż. Przewodnik proponuje ponadto miejsce szczególne na modlitwę w intencji zmarłych – jest nim znany na świecie cmentarz Pere-Lachaise, gdzie najwięcej zwiedzających gromadzi się przy grobie Fryderyka Chopina. Są tam zawsze świeże kwiaty, często z biało-czerwonymi wstęgami.

Dla Polaków miłe zaskoczenie. Oto na początku prezentowanego informatora znajduje się tekst poświęcony kościołowi Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Jak zaznaczono, jest to kościół parafialny Polaków mieszkających w Paryżu.

Dodajmy, że informacje zostały ułożone w obrębie wszystkich dwudziestu dzielnic stolicy Francji. W doskonale opracowanym tekście można spotkać dość ciekawe glosy, jak np. tę, która przypomina, że od 1926 r. francuscy artyści w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu gromadzą się na modlitwie w kościele św. Hermana (Saint Germain l’Auxerrois).

Należy też odnotować istniejącą w Paryżu kaplicę ekspiacyjną, wzniesioną na skwerze Ludwika XVI.

Zanoszone są w niej modlitwy w duchu przebłagania za zbrodnię zabójstwa króla Ludwika XVI i jego żony Marii Antoniny. Architekt Fontainé wzniósł tę kaplicę ze szczególną intencją, „żeby wypraszać przebaczenie dla Francji za zgilotynowanie króla Ludwika XVI i jego żony Marii Antoniny”.

Są wreszcie odnotowane kościoły i kaplice, w których na modlitwie gromadzą się przedstawiciele różnych nacji zamieszkujących stolicę Francji. Przykładowo wymieńmy Serbów, Ormian, Szwedów, Rosjan, Chińczyków.

Należy podkreślić, że przewodnik po Paryżu został zredagowany przede wszystkim z myślą o turyście, który pierwszy raz znalazł się w kulturalnej stolicy Europy i zdany jest na samodzielne poruszanie się jej ulicami, żeby poznając ją, doświadczyć ducha tego niezwykłego miasta i zdobyć się na szczery podziw wobec jego architektury i niełatwych dziejów.