Florence Jenkins zasłynęła niegdyś z wielkiego majątku oraz antytalentu wokalnego, przez który nazwano ją najgorszą śpiewaczką świata. Jedno nie wykluczało drugiego, przeciwnie: majątek, którym wspierała m.in. artystów, zapewnił, że – choć strasznie fałszowała – klaskano jej, cieszyła się dużą popularnością, a jej recitale miały pełną widownię. Wystąpiła nawet, na rok przed śmiercią, w wieku 76 lat, w Carnegie Hall. Kariera Florence nie jest jednak tematem filmu „Boska Florence”, bo to byłoby za łatwe. Dość powiedzieć, że Meryl Streep, odgrywająca tytułową rolę, jest – jak chyba zawsze – świetna, jej akompaniatora przekonująco gra Simon Helberg, ale najlepszy jest zapomniany nieco Hugh Grant, filmowy mąż głównej bohaterki, który miał być wielkim aktorem, a został mężem milionerki i jej impresario. Tych troje nie ukradło jednak filmu. W filmie Stephena Frearsa, bardziej komedii niż tragikomedii, jak rzadko, wszystko gra: scenariusz, reżyseria itp., nie tylko aktorzy.