5973. Tadeusz z Dolnego Śląska

Mam 67 lat, jestem kawalerem na emeryturze. Mieszkam na wsi, ale samotnie trudno jest żyć. Uprawiam turystykę rowerową i pieszą, chciałbym jeszcze zwiedzić jakieś kraje. Moje hobby to fotografika. Chciałbym prowadzić ciekawą korespondencję z osobami z kraju i zagranicy. Może wśród nich spotkam bratnią duszę.

5974. Honorata

Mam 27 lat, należę do Ruchu Czystych Serc i cenię sobie wartości chrześcijańskie. Szukam kogoś, kto tak jak ja pragnąłby stworzyć ognisko rodzinne.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

5975. Adam z Opatówka

Mam 60 lat, jestem niewidomy. Proszę, żeby ktoś uczciwy, kulturalny, katolik niemający mieszkania, ale posiadający jakiekolwiek środki na utrzymanie zamieszkał ze mną i był dla mnie przyjacielem.

5976. Czytelniczka z Lublina

Jestem wdową, mam 62 lata, wykształcenie średnie. Obecnie jestem na emeryturze. Jestem praktykującą katoliczką. Pragnę poznać kogoś, kto podobnie jak ja czuje się samotny i szuka przyjaźni. W człowieku cenię szczerość, uczciwość, prawdomówność.

5977. Czytelnik z Podkarpacia

Jestem wolnym 51-letnim katolikiem, technologiem budownictwa wykończeniowego. Bardzo dokucza mi samotność, choć jestem człowiekiem zaradnym. Pragnę poznać dobrą osobę lub nawiązać kontakt z kimś z okolic Sanoka, Brzozowa lub woj. podkarpackiego. Jestem uczciwym człowiekiem.

5978. Krystyna

Jestem katoliczką, od 20 lat piszę wiersze, w których wyrażam swoją wiarę w Boga. Pragnę poznać przyjaciół piszących wiersze lub prozę.

Uwaga! Czytelnicy nawiązują kontakty z osobami ogłaszającymi się na własną odpowiedzialność.

2016-09-07 08:38

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Modlitwa św. Jana Pawła II o pokój

Red.

Karol Porwich/Niedziela

Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.

CZYTAJ DALEJ

Trzy ważne tematy podejmuje dzisiejsza Ewangelia: rozpoznać Jezusa, pójść za Nim i dawać świadectwo

2026-01-14 18:56

O. prof. Zdzisław Kijas

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Agata Kowalska

Ewangelia uczy, że nikt nie jest gotów wybrać się w drogę za Jezusem, poddać się Jego wymaganiom czy też poświęcić się dla Niego, jeśli wpierw nie (roz)pozna w Nim swojego Zbawiciela.

Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».

CZYTAJ DALEJ

Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?

2026-01-15 09:29

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».

CZYTAJ DALEJ

Reklama