Piosenką tegorocznych wakacji był, oczywiście, hymn Światowych Dni Młodzieży „Błogosławieni miłosierni” – utwór mądry, piękny, wpadający w ucho młodym i starszym, doskonale nadający się do uwielbiania Boga zarówno wśród murów dostojnych, strzelistych katedr, jak i na górskich szlakach. Podczas takich wędrówek wśród zieleni w drodze na szczyt nie tylko śpiewaliśmy, ale i rozmawialiśmy o życiu, śmierci i jajecznicy – jak zwykł mawiać Osioł ze „Shreka”. Pewnego dnia rozmowa zboczyła na temat planów na przyszłość. Wyglądało to mniej więcej tak: dorośli opowiadali, kim chcieli być, gdy byli mali (według dzieci, było to bardzo, bardzo dawno temu, tak dawno, że aż zapytały nas, czy gdy byliśmy mali, wynaleziono już samochody!), a dzieci mówiły, kim chcą zostać, gdy już wreszcie dorosną.

Nadeszła kolej na synka.

– Ja będę miłosiernym – powiedział po prostu, tonem, którym jeszcze kilka tygodni wcześniej z całą stanowczością deklarował chęć wstąpienia do straży pożarnej.

– Ale to nie jest praca... – zaczęliśmy, lecz nie było nam dane dokończyć.

– To nic nie szkodzi – odpowiedział pospiesznie. – Siostra powiedziała, że to Boża profesja.

Wymieniliśmy z mężem zdziwione spojrzenia, w pierwszej kolejności zszokowani jego rozbudowanym słownikiem.

– Synku, a nie chcesz już być strażakiem? – zapytaliśmy ostrożnie.

A on cmoknął zniecierpliwiony, by dać nam do zrozumienia, że niczego nie rozumiemy.

– Nie. Ja będę miłosiernym, bo to się opłaca. Będę miał jeden zawód na teraz i na wieczność. Nie będę musiał w Niebie znów chodzić do szkoły.

* * *

Maria Paszyńska
Pisarka, prawniczka, orientalistka, varsavianistka amator, prywatnie zakochana żona i chyba nie najgorsza matka dwójki dzieci