Nasz charyzmat, tę podstawową myśl „duchackiej” reguły, najogólniej można wyrazić tak: Naszą regułą jest Duch Święty. To, że Bóg pozwolił naszej wspólnocie nosić imię Trzeciej Osoby Trójcy Świętej, niesie ze sobą niezwykłe zobowiązanie. W jakiś sposób On chce „objawić się” w nas i poprzez nas. Im głębiej poznajemy Ducha Świętego w prawdzie Jego Osoby i działania, im bardziej jesteśmy świadomi kierunku działania łaski w naszej wspólnocie zakonnej, tym bardziej dostrzegamy, że On, który jest Ogniem, chce abyśmy i my nim byli; ten, który jest Pocieszycielem, chce, byśmy i my nim byli, byśmy pocieszali tak, jak On to czyni – w sposób dyskretny i nienarzucający się. Ten, który jest Źródłem jedności i różnorodności zarazem, chce, abyśmy i my jednoczyli się i cenili sobie różnorodność, której On jest twórcą. Ten, który jest Namaszczeniem i Mocą, chce, aby i nasze słowa i gesty były namaszczone, piękne, pełne Bożej mocy. Ten, który zawsze prowadzi do Jezusa, chce, aby każda nasza działalność zmierzała w tę samą stronę. Doprowadzać do Jezusa i usuwać się w cień. Głosić Jezusa. Ukazywać Jezusa. Przypominać słowa Jezusa... i wielbić Ojca. Tak jak On – Duch Prawdy.

I tak w kolejnych odkryciach prawdy dotyczącej Osoby Ducha Świętego i Jego działania odnajdujemy kolejne aspekty charyzmatu i specyficznej misji Towarzystwa Ducha Świętego – naszej drogi do świętości i własnego miejsca w Kościele i w świecie.