Parafia pw. Świętej Rodziny w Chełmie ma nowego proboszcza; został nim ks. Mirosław Bończoszek. Liturgicznego wprowadzenia nowego proboszcza do wspólnoty parafialnej dokonał bp Mieczysław Cisło
Pierwszy proboszcz parafii i zarazem budowniczy kościoła ks. kan. Jan Pokrywka zmarł w kwietniu br. Od tego czasu przez dwa miesiące parafia nie miała swojego pasterza. W czerwcu abp Stanisław Budzik mianował nowym proboszczem ks. Mirosława Bończoszka. Do Chełma przybył on z parafii Grabówka k. Annopola, gdzie był proboszczem od 2010 r.
Uroczystość wprowadzenia rozpoczęła się od procesyjnego wejścia przez główne drzwi świątyni. Następnie ks. Józef Piłat, dziekan dekanatu Chełm-Zachód odczytał dekret nominacyjny. Przedstawił też wiernym nowego pasterza wspólnoty parafialnej. Bp Mieczysław Cisło prosił, aby świeccy przyjęli ks. Mirosława z otwartym sercem. Zwracając się do proboszcza, Ksiądz Biskup apelował, aby głosił Słowo Boże, umacniając wiernych w wierze, nadziei i miłości; by gromadził parafian wokół ołtarza, aby wszyscy odnajdywali w Eucharystii źródło uświęcenia życia; by otaczał ojcowską miłością ubogich i chorych; by ożywiał w wiernych apostolskiego ducha i zachęcał do wspólnej troski o sprawy Kościoła.
W homilii bp Mieczysław Cisło wiele miejsca poświęcił kapłaństwu. Podkreślał, że kapłan potrzebny jest światu nie tylko do sprawowania Eucharystii, ale jest też cennym świadkiem ukazującym Chrystusa swoim życiem. – Kapłan potrzebuje ciągłego wsparcia, ciągłej asystencji Ducha Świętego i bliskości Jezusa Chrystusa, który go umacnia. Bo Chrystus posługuje się nie tylko rękoma, lecz i sercem, i całą osobą kapłana – mówił Ksiądz Biskup, prosząc o modlitwę w intencji kapłanów. Pasterz nawiązał do historycznej wizyty Jana Pawła II w Lublinie w 1987 r., podczas której Papież udzielił święceń kapłańskich 46 diakonom. Na tej pielgrzymce był obecny młody Mirek Bończoszek, który rok później wstąpił do lubelskiego seminarium. Zwracając się do nowego proboszcza, bp Mieczysław Cisło przypomniał, że kapłan musi być zawsze z człowiekiem. – Kapłan musi być dyspozycyjny przez całą dobę – mówił. Nowemu pasterzowi chełmskiej wspólnoty Ksiądz Biskup życzył, by przejęcie posługi proboszcza wiązało się właśnie ze świadomością bycia dla bliźnich.
We wspomnienie proboszcza z Ars, św. Jana Vianneya, patrona wszystkich proboszczów, podczas Eucharystii 4 sierpnia proboszcz parafii św. Mikołaja w Targoszycach, ks. kan. Janusz Rakoczy dziękował Bogu za dar kapłaństwa oraz za trwanie w nim przez 34 lata, w tym aż 25 lat w targoszyckiej wspólnocie
Dzwony wzywające na Eucharystię oznajmiły, że czas zacząć jubileuszowe obchody. Na tę okoliczność prezbiterium kościoła przybrało odświętną szatę, a to dzięki pięknej kwiatowej dekoracji.
„Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i doprowadził cię do miejsca, które ci wyznaczyłem”. Bóg daje Izraelowi na pustynię nie tylko prawo i mannę, lecz także eskortę. Hebrajski malak znaczy po prostu „posłaniec”. Cała jego godność płynie z Posyłającego: „jest w nim bowiem moje imię”. Imię Boże w posłańcu to najściślejsza z możliwych legitymacji. Kto słucha anioła, słucha Tego, który go posłał, a kto się mu sprzeciwia, sprzeciwia się samemu Bogu. Tekst wiąże z darem anioła wymaganie: „szanuj go i słuchaj jego głosu”. Opieka jest towarzyszeniem, które domaga się posłuszeństwa drodze Bożej. To samo powie chrześcijańska teologia aniołów stróżów. Ich posługa wspiera wolność człowieka. Psalm 91, który liturgia dziś śpiewa, ujmie to najpiękniej: „swoim aniołom nakazał w twej sprawie, aby cię strzegli na wszystkich twych drogach”. Wiara w anioła stróża jest konsekwencją biblijnego obrazu Boga, który prowadzi swój lud konkretnie, przez posłańców. Bazyli Wielki pisał, że przy każdym z wiernych stoi anioł jako wychowawca i pasterz prowadzący życie. Hieronim dodawał, że wielka to godność dusz, skoro każda od narodzenia ma przydzielonego anioła. Kościół wspomina dziś tę cichą asystencję, o której zwykle przypominamy sobie dopiero w niebezpieczeństwie, a która trwa w dni powszednie. Anioł jest przede wszystkim od drogi.
Czy opuszczenie Mszy św. w dzień święta zniesionego wiąże się z grzechem? Zmiany w kalendarzu liturgicznym i tempo współczesnego życia często budzą wątpliwości wiernych. Wyjaśniamy, jak z punktu widzenia nauki Kościoła i prawa kanonicznego kształtuje się nasz obowiązek, czym jest pewność sumienia i dlaczego nie należy osądzać tych, którzy tego dnia nie pojawiają się w świątyni.
Podziel się cytatem
Możemy natomiast mieć do czynienia z przywiązaniem do tradycji religijnej u pewnych ludzi, którzy przyzwyczaili się lub mają sentyment do niektórych świąt kościelnych. Jeśli chcą, mogą oni w te dni uczestniczyć we Mszy św., jednak powinni się strzec przed osądzaniem innych, także swoich rówieśników, których nie ma tego dnia w kościele. Te zmiany obowiązywania świąt są w dużej mierze wynikiem zmian w funkcjonowaniu ludzi w nowoczesnym społeczeństwie, gdzie reżim pracy jest szczególnie wymagający.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
