Reklama

Niedziela Kielecka

Jezus na Rynku

Już po raz drugi w Kielcach odbył się koncert oraz adoracja Najświętszego Sakramentu. Organizatorzy zachęceni ubiegłorocznym sukcesem „Uwielbienia na Rynku” po raz kolejny ewangelizowali w centrum miasta. W tym roku modlitewne spotkanie odbyło się pod hasłem: „Jezus robi różnicę”. Według organizatora spotkania ks. Marcina Borynia, opiekuna wspólnoty ewangelizacyjnej „Zarażę Cię Bogiem” – jednym z głównych celów tego wydarzenia było ukazanie wiary w Jezusa jako rzeczywistości ciekawej radosnej i nowoczesnej

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Mityng uwielbieniowy rozpoczął się o godz. 20. Wzięło w nim udział blisko 2 tys. osób z Kielc i okolic. Obecni byli kapłani, siostry zakonne, alumni WSD w Kielcach, a także całe rodziny z małymi dziećmi. Spotkanie rozpoczął koncert zespołu „Bardzo Nam Miłosz” z Jędrzejowa. Jego występy były przeplatane scenkami, podczas których młodzi aktorzy z grup ewangelizacyjnych starali się odpowiadać na postawione przez prowadzących pytanie: kim dla ciebie jest Jezus Chrystus. Czytane były fragmenty Pisma Świętego o Zacheuszu, który mimo swojego bogactwa nie był szczęśliwym człowiekiem, jego marzeniem było spotkać Jezusa. Prowadzący spotkanie ks. Grzegorz Stachura i Michał Ćwierz ze wspólnoty „W Pieczy Najwyższego” nawiązywali do tego fragmentu, mówiąc zebranym o darmowej miłości Jezusa do człowieka. Zachęcali wszystkich do przemyślenia swojego życia i zaufania Bogu.
Każdy, kto chciał się pojednać z Chrystusem, miał taką możliwość. Obok kieleckiego magistratu na płycie rynku ustawione były konfesjonały, jak się okazało nie były tylko „dekoracją”. Wiele osób w ten poniedziałkowy wieczór skorzystało z możliwości spowiedzi.
Tego wieczoru na scenie o swoim życiu i relacjach z ojcem mówił Kuba. Opowiadał o swoim tacie alkoholiku, którym pogardzał i wydawało mu się, że nie będzie w stanie go pokochać i zrozumieć. Jak stwierdził, jego relacje z ojcem uleczył Jezus. Wtedy zrozumiał, że Chrystus kocha wszystkich, nawet tych, którzy upadli na samo dno. Tuż przed godz. 22 z kościoła pw. św. Wojciecha wyruszyła procesja z Najświętszym Sakramentem, w której szedł biskup kielecki Kazimierz Ryczan. Ksiądz niosący Najświętszy Sakrament umieścił go na podnośniku, który został wysunięty na kilkanaście metrów w górę. Na Rynku zapadła cisza, wszyscy uklękli i indywidualnie adorowali Jezusa. Po modlitwie Pasterz diecezji pobłogosławił wszystkich zebranych Najświętszym Sakramentem. Tak zakończyło się kolejne uwielbienie Jezusa na kieleckim Rynku. Organizatorami wydarzenia są, m.in.: wspólnota ewangelizacyjna „Zarażę Cię Bogiem”, Duszpasterstwo Akademickie „Francesco”, Ruch Światło-Życie Diecezji Kieleckiej oraz Duszpasterstwo Akademickie „Wesoła 54”. Spotkanie patronatem honorowym objął biskup diecezji kieleckiej Kazimierz Ryczan. Jednym ze sponsorów modlitewnego wydarzenia był nasz regionalny oddział Tygodnika Katolickiego „Niedziela”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2014-07-15 12:30

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Muzyczna uczta pod Jasną Górą

[ TEMATY ]

muzyka

koncert

muzyka chrześcijańska

Karol Porwich/Niedziela

Solidną dawkę muzyki chrześcijańskiej otrzymali wszyscy, którzy wieczorem 13 sierpnia zebrali się na błoniach jasnogórskich, oraz widzowie TVP 1 i TVP VOD. Za nami pierwszy dzień festiwalu Jasna Strona Mocy.

Koncert z przytupem rozpoczęła Arka Noego, śpiewając swoje przeboje – „Tato” („Nie boję się, gdy ciemno jest) oraz „Mama Królowa”.
CZYTAJ DALEJ

Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”

2026-01-12 12:26

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Pierwsza Księga Królewska zaczyna się od sceny przekazania władzy. 1 Krl 2 należy do opowiadania o królach, które badacze nazywają historią deuteronomistyczną (od Pwt po 2 Krl). W tym nurcie miarą władcy staje się wierność Torze. Testament Dawida brzmi jak mowa pożegnalna. Formuła „idę drogą całej ziemi” przypomina, że także król wchodzi w los każdego człowieka. Dawid mówi do Salomona językiem przymierza: strzeż nakazów Pana, chodź Jego drogami, zachowuj ustawy i przykazania zapisane w Prawie Mojżesza. Słownictwo poleceń tworzy szeroki katalog: ustawy, przykazania, prawa, nakazy. Taki zestaw obejmuje całe życie, nie tylko kult i nie tylko politykę. Czasownik „strzec” sugeruje czujność i troskę. Pwt 17 stawia królowi podobne zadanie: władza dojrzewa pod Słowem, nie ponad nim. Wezwanie „bądź mocny i bądź mężem” opisuje odwagę moralną. Kończy się czas ojca. Zaczyna się czas decyzji syna. W tle stoi obietnica dana Dawidowi o trwałości jego „domu” (hebr. bajit), rozumianego jako dynastia. To samo słowo w Biblii oznacza także świątynię. Ta podwójna perspektywa prowadzi ku budowie przybytku w Jerozolimie i ku pytaniu o wierność rodu Dawida. Notatka o czterdziestu latach panowania Dawida ma charakter królewskiego epitafium, typowego dla Ksiąg Królewskich. Tradycja podaje podział tego czasu na Hebron i Jerozolimę. Zdanie o umocnieniu królestwa Salomona otwiera perspektywę mądrości i pokoju, a także prób serca. Augustyn widzi w obietnicach dane Dawidowi wskazanie na Chrystusa. Zauważa obraz przyszłości w Salomonie; pokój wpisany w imię i budowę świątyni. Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”.
CZYTAJ DALEJ

To, co najcenniejsze należy do Pana

2026-02-05 20:54

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję