Już po raz drugi w Kielcach odbył się koncert oraz adoracja Najświętszego Sakramentu. Organizatorzy zachęceni ubiegłorocznym sukcesem „Uwielbienia na Rynku” po raz kolejny ewangelizowali w centrum miasta. W tym roku modlitewne spotkanie odbyło się pod hasłem: „Jezus robi różnicę”. Według organizatora spotkania ks. Marcina Borynia, opiekuna wspólnoty ewangelizacyjnej „Zarażę Cię Bogiem” – jednym z głównych celów tego wydarzenia było ukazanie wiary w Jezusa jako rzeczywistości ciekawej radosnej i nowoczesnej
Mityng uwielbieniowy rozpoczął się o godz. 20. Wzięło w nim udział blisko 2 tys. osób z Kielc i okolic. Obecni byli kapłani, siostry zakonne, alumni WSD w Kielcach, a także całe rodziny z małymi dziećmi. Spotkanie rozpoczął koncert zespołu „Bardzo Nam Miłosz” z Jędrzejowa. Jego występy były przeplatane scenkami, podczas których młodzi aktorzy z grup ewangelizacyjnych starali się odpowiadać na postawione przez prowadzących pytanie: kim dla ciebie jest Jezus Chrystus. Czytane były fragmenty Pisma Świętego o Zacheuszu, który mimo swojego bogactwa nie był szczęśliwym człowiekiem, jego marzeniem było spotkać Jezusa. Prowadzący spotkanie ks. Grzegorz Stachura i Michał Ćwierz ze wspólnoty „W Pieczy Najwyższego” nawiązywali do tego fragmentu, mówiąc zebranym o darmowej miłości Jezusa do człowieka. Zachęcali wszystkich do przemyślenia swojego życia i zaufania Bogu.
Każdy, kto chciał się pojednać z Chrystusem, miał taką możliwość. Obok kieleckiego magistratu na płycie rynku ustawione były konfesjonały, jak się okazało nie były tylko „dekoracją”. Wiele osób w ten poniedziałkowy wieczór skorzystało z możliwości spowiedzi.
Tego wieczoru na scenie o swoim życiu i relacjach z ojcem mówił Kuba. Opowiadał o swoim tacie alkoholiku, którym pogardzał i wydawało mu się, że nie będzie w stanie go pokochać i zrozumieć. Jak stwierdził, jego relacje z ojcem uleczył Jezus. Wtedy zrozumiał, że Chrystus kocha wszystkich, nawet tych, którzy upadli na samo dno. Tuż przed godz. 22 z kościoła pw. św. Wojciecha wyruszyła procesja z Najświętszym Sakramentem, w której szedł biskup kielecki Kazimierz Ryczan. Ksiądz niosący Najświętszy Sakrament umieścił go na podnośniku, który został wysunięty na kilkanaście metrów w górę. Na Rynku zapadła cisza, wszyscy uklękli i indywidualnie adorowali Jezusa. Po modlitwie Pasterz diecezji pobłogosławił wszystkich zebranych Najświętszym Sakramentem. Tak zakończyło się kolejne uwielbienie Jezusa na kieleckim Rynku. Organizatorami wydarzenia są, m.in.: wspólnota ewangelizacyjna „Zarażę Cię Bogiem”, Duszpasterstwo Akademickie „Francesco”, Ruch Światło-Życie Diecezji Kieleckiej oraz Duszpasterstwo Akademickie „Wesoła 54”. Spotkanie patronatem honorowym objął biskup diecezji kieleckiej Kazimierz Ryczan. Jednym ze sponsorów modlitewnego wydarzenia był nasz regionalny oddział Tygodnika Katolickiego „Niedziela”.
Solidną dawkę muzyki chrześcijańskiej otrzymali wszyscy, którzy wieczorem 13 sierpnia zebrali się na błoniach jasnogórskich, oraz widzowie TVP 1 i TVP VOD. Za nami pierwszy dzień festiwalu Jasna Strona Mocy.
Koncert z przytupem rozpoczęła Arka Noego, śpiewając swoje przeboje – „Tato” („Nie boję się, gdy ciemno jest) oraz „Mama Królowa”.
Pierwsza Księga Królewska zaczyna się od sceny przekazania władzy. 1 Krl 2 należy do opowiadania o królach, które badacze nazywają historią deuteronomistyczną (od Pwt po 2 Krl). W tym nurcie miarą władcy staje się wierność Torze. Testament Dawida brzmi jak mowa pożegnalna. Formuła „idę drogą całej ziemi” przypomina, że także król wchodzi w los każdego człowieka. Dawid mówi do Salomona językiem przymierza: strzeż nakazów Pana, chodź Jego drogami, zachowuj ustawy i przykazania zapisane w Prawie Mojżesza. Słownictwo poleceń tworzy szeroki katalog: ustawy, przykazania, prawa, nakazy. Taki zestaw obejmuje całe życie, nie tylko kult i nie tylko politykę. Czasownik „strzec” sugeruje czujność i troskę. Pwt 17 stawia królowi podobne zadanie: władza dojrzewa pod Słowem, nie ponad nim. Wezwanie „bądź mocny i bądź mężem” opisuje odwagę moralną. Kończy się czas ojca. Zaczyna się czas decyzji syna. W tle stoi obietnica dana Dawidowi o trwałości jego „domu” (hebr. bajit), rozumianego jako dynastia. To samo słowo w Biblii oznacza także świątynię. Ta podwójna perspektywa prowadzi ku budowie przybytku w Jerozolimie i ku pytaniu o wierność rodu Dawida. Notatka o czterdziestu latach panowania Dawida ma charakter królewskiego epitafium, typowego dla Ksiąg Królewskich. Tradycja podaje podział tego czasu na Hebron i Jerozolimę. Zdanie o umocnieniu królestwa Salomona otwiera perspektywę mądrości i pokoju, a także prób serca. Augustyn widzi w obietnicach dane Dawidowi wskazanie na Chrystusa. Zauważa obraz przyszłości w Salomonie; pokój wpisany w imię i budowę świątyni. Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.